جادوی زبان پارسی

اينبار در باره جادوی زبان پارسی مينويسم .
براستی ما چرا بايد پارسی بنويسيم و سخن بگوييم ؟
آيا برای همبستگی بيشتر بين ايرانيان بايد پارسی را ارج نهيم ؟
آيا برای آنکه بياد آوريم که ما زمانی ابر کشور جهان بوديم بايد پارسی را ارج نهيم ؟
آيا برا آنکه پارسی شکر است بايد آنرا ارج نهيم ؟
آيا برای دريافت درست انديشه بزرگان ادب پارسی ؟
براستی کدام يک از گزينه های بالا درست است ؟
هر چند همه گزينه های بالا ارزشمند هستند اما بهترين پاسخ نيستند .
ميخواهم شما را با جادوی زبان پارسی اشنا کنم هر چند در اغاز باور آن دشوار مينمايد .
پاسخ کليدی راستی است !
آری زبان پارسی مردم را به راستی واميدارد و از دروغ گريزان ميکند .
فره وشی زبان پارسی بر راستی استوار است و اين برميگردد به روزگاری که ايرانيان در ايران ويچ ميزيستند .
در ايران ويچ ايرانيان دروغ نميگفتند چرا که هم نيازی به آن نداشتند و هم دروغ بسيار نکوهيده بود و اينگونه بود که زبان پارسی داری فره وشی پاک و اهورايی شد .
بدانيد ک هيچ زبان ديگری از اين ويژگی شگفت انگيز برخوردار نيست .
آری پارسی راستی ميآورد .
خوبان پارسی گو بخشندگان عمرند
ساقی بده بشارت رندان پارسا را