پندنامه ی آتروپات مهر اسپندان

درود
بندهایی که در زیر می آید برگردانی است از "ملک الشعرای بهار" از زبان پهلوی به پارسی

این است اندرژ انوشک روان اتروپات مارسپندان . . .

بخواندم ز گفتار داناي راد
كه اندرز فرزند را كرد ياد
نكو نام پادآذر شادكام
كه بودش پدر مار اسفند نام

بند يك

اين پيدا [است] كه آذرپاد را فرزند تني زاد٭ نبود، و از آن پس آيستان( نياز و
نيايش) به يزدان كرد; دير بر نيامد كه آذرپاد را فرزندي ببود، هر آينه درست خيمي
زرتشت سپيتمان را زرتشت نام نهاد، و گفت كه برخيز پسرم تا [ترا] فرهنگ برآموزم

شنيدم كه دانا، نبودش پسر
بناليد زي داور دادگر
به زودي يكي خوب فرزند يافت
يكي خوب فرزند دلبند يافت
بفرمود " زرتشت" نامش پدر
مگر خيم٭٭ زرتشت گيرد پسر
چو هنگام فرهنگش آمد فراز
بدين گونه فرهنگ او كرد ساز

-----------------------------
٭) فرزند تني زاد، در برابر پسر خوانده است، زيرا در تمدن هاي باستان پوري
و پورخواندگي، فرهشتي گسترده دارد.
٭٭) خيم باريك تر از خوي است و به چم سويدا و خوي نهادي است

بند 2

پسر من ! كرفك٭ انديش بوي، نه گناه انديش ; چه ، مردم تا جاودان زمان
زنده ني; چه چيز كه مينوي [است]، بايستني تر ( پاينده تر)

كه جان پدر كرفه٭ انديش باش
بي آزار و بـِه دين و خوش كيش باش
چو بايد شدن زين جهان اي پسر
نگر تا به مينو چه بايسته تر
نباشد كس اندر جهان ديرپاي
همان مينوي كرده ماند به جاي

بند 3

آن گذشته فراموش كـُن ، و آن نا آمده را بيش٭ [و] تيمار مبر
فراموش كن چيزهاي شده
مبر بيش تيمار نا آمده

بند 4

به خداي و سردار مرد، وُستار٭ ( سست و ناتمام) و گستاخ مباش

مشو تند و گستاخ و نا استوار
به پيش خدا و خداوند گار

بند 5

هر آنچه به تو نه نيكوست، تو نيز به دگر كس مكن.

هرآن چيز كان زي تو نبود نكو
به ديگر كسانش مكـُن آرزو

بند 6

اندر خدايان و دوستان يگانه باش.

يگانه شو آموزگارانت را
خداوندگارانت و يارانت را

بند 7

خويشتن را به بندگي كس مسپار.

مشو خويشتن بنده ٭ در زندگي
مكن پيش همچون خودي بندگي

بند 8

هركه او با تو به خشم و كين رود، هرآينه از وي دور باش

رود هر كه با تو به خشم و به كين
از او دور باش و به رويش مبين

بند 9

باستان ( ازل، آغاز و همواره ) و همه گاه اوميد ( اُميد) بر يزدان دار
و دوست آن گير كه تـُرا سودمند بــُـوَد.

اُميدت به دادار دارنده بـَند
گـُزين دوستي كـَت بـُوَد سودمند

بند 10

به چيز يزدان و امهر اسپندان٭ توخش ( توزنده، عمل كننده) و جان سپار باش.

به گيتي ره ايزدي توختن
بود مينوي توشه اندوختن
به راه خدا و اَمهر آسپند
به جان كوش تا وارهي از گزند

بند 11

راز به زنان مبر

به زن راز پنهان مکن آشکار
همان کودکان ره بفرهنگ دار

بند 12

هرچه اشنوی نیوش ، یاوه مگوی

نیوشنده باش و سخن درپذیر
پس و پیش پاسخ به پیمانه گیر
ز گفتار بیمایه لب باز بند
به بیگاه بر روی مردم مخند

بند 13

زن و فرزند خویشتن جدا از فرهنگ به مهل ، کت تیمار و بیش (رنج و غم) گران نرسد و پشیمان نشوی.

مبادا ز فرهنگ و دانش جدا
زن و کودک مردم پارسا
کش آرد پشیمانی بیکران
برئ بیش تیمار و رنج گران

بند 14-15

به بیگاه مخند. پیش و پس پاسخ به پیمان گیر (پیمان - اندازه)

به بیگاه بر روی ......
پس و پیش پاسخ ..... *

------------------
* برگردان نوشتار بند 14-15 در گاه برگردان نوشتار بند 12 آمده است