به گیتی چوگم گشت گردون مهر‍‍‍‍‍
چه ایران چه بابل چه شام و چه مصر

چو تاریخ شد چون شب دیریاز
جهان را دگر گشت آیین و ساز

یهودان به یلدای بند و دریغ
به جای مسیحا همی رنج و تیغ

به یونان، خدایان به جای خدای
نبودی بزرگی و هم رهنمای

چو فرعون بودی به مصر اندرون
پرستیده مردم خام و دون

چو جادو و نیرنگ و کردار دیو
به بابل نگه کرد کیهان خدیو

برافشانید آن فره ایزدی
به پارسه که بودی به دور از بدی

بیامد به ناگاه شاهین شرق
چو باد و چو تندر، درخشان چو برق

که خواندی ورا اشعیای نبی
مسیح خداوند و هم او، نبی

پیمبر بـُدی کورش پادشا
بپیمود همواره راه اشا

به بابل همی بوسه بر پای اوی
زدند و ببردند فرمان اوی

ز فر شهنشه سپیده دمید
به شهپر همی پرده شب درید

که کورش منم شهریار جهان
گشاینده گیتی ز بند بَدان

منم زاده شهسواران گـُرد
که دشمن از ایشان به زاری بمرد

پدر: کاوس است و نیا: کی پشین
بمانَد نژادم به روز پسین

که خشنود و خرسند باشد خدای
که داد و دهش آوریدم به جای

بگشتند شادان ز من مردمان
بگشتم پرآوازه اندر زمان

به ایرانیان برگشادم پیام
که دشمن مبادا به ایران کنام

سپاس و نیایش به یزدان مهر
که یاری بجویم ز خورشیدچهر

هماره نیازم به درگاه اوست
نـَیازم به بیداد در راه دوست

سروشش سرشته به جان و تنم
فروغش فرَوَهر این میهنم

که ایران به گیتی ندارد همال
چو شیر هژبریست با فر و یال

چلیپای مهرش بچرخد چنان
که افروزد از فر ایران، جهان

سوارم بر ارابه آفتاب
به فرمان من آتش و خاک و آب

که فر خدایی همی در من است
بترسد ز من هرکه اهریمن است

کنون بشنو ایرانی هوشمند
که دارم ز بهرت بسی رای و پند

چو خواهی که ایران بگردد بزرگ
نه او را گزندش ز روباه و گرگ

بپیما یکی جام شاهنشهی
بیفشان تو جان از برای مهی

همان به که باشد تهی سرزمین
زِ هر ناسپاس و بدی آفرین

به کـِشت و به کار و به کوشش شویم
همانند دجله به جوشش شویم

زِ هر سوی ایران نیاز آورید
به رامشگه من نماز آورید

ببندید پیمان به پیوند من
همه یکدل و یکزبان انجمن

که آسوده باش ای مهین پادشاه
که ما برفرازیم دِرَفشَت به ماه

به کوه و کویر و به رود و زمین
که سوگند بر خاک ایران زمین

« همه سر به سر تن به کشتن دهیم
از آن به که کشور به دشمن دهیم»

[align=right]امیدعطایی فرد
۷ آبان ۲۵۶۷ شاهنشاهی/ یادروز کورش بزرگ