نیزه های پارسی

نیزه های پارسی

آن چنان که درکارنامه بلند خود می خوانیم، از سده هفتم پیش از میلاد مسیح، زین ابزارهای نیاکان ما از برای رستگاری میهنمان به کار افتاد.

دومین شاه دودمان ماد، فرورتی، خواست که یکسره دست بیگانگان را از سرزمین آریایی کوتاه سازد و آشوری ها را از این مرز و بوم براند. به این آرزو لشکری آراست و به خاک آشور روی آورد. از بخت بد، لشکریان ایران در برابر جنگاوران ورزیده و کارآزموده دشمن، شکست خوردند و خود فرورتی در سال 633 دیده از جهان بربست.
اووخشترا که از نام آوران تاریخ ما و بنیانگذار شاهنشاهی ایران زمین است، دانست که شکست پدرش از کجا سرچمه گرفته است و کوشید تا به دست جنگاوران خود، ابزارهای بهتری بسپارد، آنگاه به آشور روی آورد و در سال 612، نینوا ، پایتخت بزرگ امپراتوری آشور را به دست گرفت.
از زور بازوی یلان ایران و نیروی ابزارهای جنگی آنان در نبرد نینوا، در تورات از زبان پیغمبر ناحوم، چنین یاد شده:

(( پس بشنوند در آنجا (( نینوا)) آوای تازیانه ها و بانگ چرخ ها و جست و خیز اسب ها و خروش گردونه ها را، در آنجا سواران به تکاپو درآیند با شمشیرهای آخته و درخشان و با سرنیزه های تیز و افزون - در آنجا چندان کشتگان به روی هم انباشته که به شمار نیایند و به ناچار باید از روی لاشه ها گذشتن.))
پس از این پیروزی بزرگ چندی نگذشت که داریوش در یک سنگ نپشته خود با سر افرازی گوید: (( نیزه پارسیان به جاهای دور رفت.))