«هان ایدل عبرت بین/ از دیده نظر کن هان»/ طومار حوادث را/ یکبار دگر برخوان
با چشم خرد بنگر/ بر زیر و بم تاریخ/ با دیده معنی بین/ بر آینه زروان
بنگر که چسان تازی/ برخاسته رودروی/ وز بیخردی پوید/ ره جانب ترکستان
ایدون به حقیقت بین/ بوم و بر تازی را/ به جفا رانند/ چندین ملک و سلطان
کردار همه تزویر/ گفتار همه ترفند/ تار همه از نیرنگ/ پود همه از دستان
گویی که نسب دارند/ از بولهب و بوجهل/ جاریست به رگهاشان/ خون تن بوسفیان
ایرانی شورافزا/ جان بر کف بی پروا/ رزمنده رزم آزا/ نامت شده بر کیهان
مام وطنت زینان/ بس زخم به تن دارد/ پیکار تواش مرهم/ شمشیر تواش درمان
بر ظلم و تباهی تاز/ چون کاوه فرهومند/ با تیره دلی بستیز/ چون نور سحرگاهان
باید که بکوبی مشت/ بر سینه نامحرم/ ماننند گران پتکی/ بر سینه گه سندان
روید چو بر گل خار/ گل رنجه شود، زنهار/ همسایه نادان را/ برجای خودش بنشان
برآنهمه خودکامی/ باید تو ببندی راه/ برآنهمه خودخواهی/ باید تو دهی پایان
هرکرده و کاری را/ شاهین و ترازویی/ هر جور و جفایی را/ اندازه ای و میزان
این دشمن بی آزرم/ افزون زبلا باشد/ هم زلزله و هم سیل/ هم تندر و هم توفان
مام وطن ای فرزند/ چشمش به تو روشن شد/ ای شیر دل ،آورد/ وی صف شکن میدان
از آب و گل ایران/ زنهار سرشتندت/ نوباوه این مامی/ پرورده این دامان
آنکس که به گستاخی/ بر خاک تو می تازد/ هم برفکنش برخاک/ هم برشکنش ستخوان
زیت رزم و سلحشوری/ گردان همه در حیرت/ زان گردی و جانبازی/ آرش صفتان حیران
این دشمن نامردم/ از مهلکه رزمست/ چون باد گریزانست/ چون بید شود لرزان
گوشی که حقیقت را/ نشنیده و ننیوشد/ با دست توانایت/ آنرا تو به هم پیچان
بوم و بر ایران را/ هم عشقی و هم عاشق/ آب و گل ایران را/ هم جانی و هم جانان
اندر پی پیروزی/ برخیز عقاب آسا/ چون رستم نام آور/ در رزمگه توران
با عشق و دل و جانت/ بر لشگر دشمن تاز/ همتای دلیرزند/ بر پستیگه غران
باشد که به دست خویش/ بیخ و بن دشمن را/ از ریشه بخشکانی/ وز پایه کنی بنیان
ناآگه نامردم/ بی مایه بی فرهنگ/ یا میگسلد پیوند/ یا میشکند پیمان
نه آنش شگفت آور/ نه اینش شگفت انگیز/ بشنو سخن تاریخ/ از تاق نوشیروان
گوید به خروش دل/ کاین دشمن پل درگل/ در پاکدلی مشکل/ در تیره دلی آسان
اینست همان تازی/ کز جور و جفا و کین/ برکند مدائن را/ هم صفه و هم ایوان
اینست همان قومی/ کز خامی و گستاخی/ بنهاد بر آنان بند/ شاپور شه ساسان
اینست همان وادی/ کان رام دلیران شد/ فرمانبر ایران بود/ هم مندر و هم نعمان
یاد آر از آن دوران/ کز جانب خود خسرو/ بوم و بر تازی را/ دادی به کف بازان
نه آبی و نه ریگی/ نه دانش و فرهنگی/ در جهل فروبودند/ سرتاسر آن دوران
ناگه زحریم حق/ نوری به حرا تابید/ آن وادی ظلمانی/ شد روشن و نورافشان
وان پرتو شورانگیز/ انگیزه دیگر یافت/ دست اموی افتاد/ ناگه گهری رخشان
با نام خدا و دین/ بس جور و جفا کردند/ تازی همه جا تازید/ بر بوم و بر ایران
گنجینه دانایی/ در شعله سرکش سوخت/ یکباره به یغما رفت/ هم دفتر و هم دیوان
اوراق جهان بینان/ شد اخگر و خاکستر/ مانند خزان افسرد/ آتشگه و آتشدان
هرگه که به یاد آرم/ از رستم فرخ زاد/ برجای سرشک غم/ خونم چکد از مژگان
بس شهر به یغما رفت/ بس دهکده شد تاراج/ هر جا تل خاکستر/ هر سو شرر سوزان
بس کشتگه سرسبز/ پژمرده شد و خشکید/ بس بوم و بر آباد/ بیغوله شد و ویران
گلهای نشاط انگیز/ شد رنگ گل پاییز/ همرنگ خزان گردید/ باغ و چمن و بستان
شهد تن رز شد خون/ چرخشت مغان وارون/ هم ریخت می گلگون/ هم سوخته تاکستان
جای گل و ریحان خس/ آیین بهی بیکس/ شد چیره به مهر و داد/ نامردمی و کیسان
بس شمع فروزان تار/ بر آینه ها زنگار/ هر کوشک آبادان/ ویرانه شد و کلجان
بگذشت دگر اروند/ بشکست بسی سوگند/ بگسست زهم پیوند/ شد سست بسی بنیان
از بازی بازیگر/ افروخته خشک و تر/ سرمایه و سیم و زر/ رفت از کف بازرگان
بر دختر ایرانی/ آنگونه ستم ها رفت/ کت دیده بگرید زار/ برآن ستم و عدوان
سرها به تاثر خم/ شد شادی و آمد غم/ خشکید بسی کاریز/ کوچید بسی دهقان
بس دوده ایرانی/ آن برهه ی ظلمانی/ رفتند به هر سویی/ بشنو ز نی چوپان
میریز سرشک خون/ بر آنهمه گستاخی/ یاد آر بسوز دل/ از فرش بهارستان
هرگه که به یاد آرم/ زان غارت و ویرانی/ گویی زندم کژدم/ گویی زندم ثعبان
بس آتش ورجاوند/ افسرده و خاموش/ در راه نگهداریش/ جان باخته آذربان
هر شب که درآید ماه/ در جستن آذرها/ از گردش خود گردد/ دلخسته و سرگردان
با چنگ غم انگیزی/ ناهید به مه گوید/ کاتشکده و آذر/ افسرده شد و پنهان
اندر پی برزین مهر/ هر سو منگر چندین/ در جستن نوشاذر/ بیهوده مرو چندان
در سینه خورشید است/ آن شعله آذرگون/ زین روی دل خورشید/ افروخته آذربان
دانی که مهین ایران/ دیده است چه از تازی/ دانی که نیاکانت/ دیدند چه از اینان؟
یاس و سمن و سنبل/ چونند به کام سیل/ چونست گل پاییز/ در موسم گلریزان
یادآر نیاکان را/ کان بیخردان کشتند/ تاوان پدرها را/ زین تیره دلان بستان
حجاج و یزید آنک/ المعتصم و منصور/ بنشسته به نامردی/ برجای ابرمردان
در زیر لوای دین/ بنیانگر جور و کین/ بر حکم خداوندی/ ناباور و نافرمان
بنگر چه کسان راندند/ فرمان به نیکانت/ برخوان چه کسان بودند/ سردسته و سرجنبان
بر آن غم و آن اندوه/ شد غنچه گریبان چاک/ چنگ و دف و نی خاموش/ چشمان وطن گریان
آزاده ایرانفر/ دانای ادب پرور/ دربند غل و زنجیر/ درپیچ و خم زندان
بس بخرد دانشمند/ بس شیردل فرمند/ با تیغ بلاگستر/ گشتند بلاگردان
بومسلم و بابک را/ کشتند به نامردی/ فریاد از آن کیفر/ بیداد از این تاوان
زان رو که مقنع بود/ پی دار ابومسلم/ با حیله زدندش پی/ تا پاره شود پیمان
از پای بیفکندند/ پور یل کارون را/ سرمشق وفاداری/ سر حلقه جانبازان
افشین دلاور را/ بر خاک کشان بردند/ چندان بکشانیدند/ تا داد به سختی جان
بر ابن مقفع ها/ بنگر که چها کردند/ هم مثله نمودندش/ هم سوخته و بریان
حلاج خدابین را/ بردند به سوی دار/ با اسلحه تکفیر/ با پیروی از بهتان
فریاد که مرداویج/ زین ها چه ستم ها دید/ شد غرقه به خون خویش/ بیدار دل فرزان
چون برمکیان بودند/ دانشور و دریادل/ در مسلخ عباسی/ گشتند چنان قربان
خوناب فروبارید/ دست شفق از گردون/ خون ریخت به جای اشک/ چشم فلک گردان
بیداد و ستم گاهی/ در واژه نمی گنجد/ ظلم اموی ها را/ هرگز به بیان نتوان
تاریک دل و خودخواه/ بیدادگر و گمراه/ بر خوی و سرشت دیو/ در کوکبه انسان
در عین توانایی/ مصداق تبهکاری/ در روز توانمندی/ اندر کمی و نقصان
دلها همگی غمگین/ مردم همه ناخشنود/ چون گوی سبک سیر/ در پیچ و خم چوگان
در آن شب ظلمانی/ آزاده ی ایرانی/ با مکر بنی عباس/ شد بی سرو بی سامان
از یاد چنان بیداد/ هر خامه به درد آید/ گویی که کشد دستی/ بر سینه و دل سوهان
زان درد غریوانند/ هم عارف و هم عامی/ زان سوز جگرسوزند/ هم زهره و هم کیوان
غمنامه آن دوران/ در شعر نمی آید/ دردا که چها کردند/ مشتی عرب نادان
تاریخ سخن گوید/ کای دوست بر دشمن/ شمشیر بهین منطق/ پیکار بهین برهان
خصمی که به ما تازید/ باید تو بر او تازی/ ظلمی که بر ایران رفت/ باید تو کنی جبران
این چامه به نظم آمد/ بر شیوه خاقانی/ دردانه شهوارش/ بر گوش دل آویزان
برخاسته هر بینش/ از سینه آتشبار/ فریاد دل تاریخ/ روشنگر جاویدان
اکنون ز پی دوران/ بنیوش پیامش را/ هان ای دل عبرت بین/ از دیده نظر کن هان