امرداد ( امرتات )

عضويت در سايت

به بهانه جشن امردادگان

دانستنی هایی اندک درباره امرداد ( امرتات )

پروردگارا! از آفریده های تو کدام را بسیار بستایم؟
ای زرتشت، به بیشه درختان برو و به زیباترین و بلند ترین آنها بگو: ای درخت خوب سپند مزدا آفریده، تورا می ستایم.

واژه امرداد

امرتات واژه ایست اوستایی به مینوی جاودانگی، و بدون الف مینویی وارون می دهد. مرتات از مصدر مر mar و به مینوی مرگ و نابودی است. واژه امرتات در پهلوی به امردات دگرگون شده و در زبان امروزی به نادرست مرداد خوانده می شود.
amortality در زبان انگلیسی از واژه امرداد وام گرفته شده و به همان مینوی نامیرایی است.گفتنی است بنا بر عادت دیرینه غربیها در بهره گیری از فرهنگ کهن ایرانزمین در راستای فرهنگ سازی در کشورهای خود، venus از خدایان اروپائیان، مانند امرداد پاسدار گیاهان و باغ ها بوده و در سده دوم پیش از میلاد جای خود را به افرودیت از خدایان روم ، داد.
همچنین بسیاری از خانواده های ایرانی نام امرداد را برای فرزندان خویش گزینش می کردند .( می توان به نام پسر فریوزید که دستینه او زیر نامه موبدان ایران به موبدان هندوستان در سال 981 یزدگردی دیده می شود اشاره نمود.)

امرداد در بندهش

امرداد ششمین امشاسپند( امشاسپندان بعنوان صفات ویژه و فروزه های اهورا مزدا و به مینوی جاودانان مقدس است. ) آفریده شده است و گنامینو ( اهریمن )، دیو زائیریچ را، همزمان و مخالف او آفرید. در بندهش چنین آمده : امرداد بی مرگ، سرور گیاهان بیشمار است، زیرا او را به گیتی گیاه خویش است. گیاهان را او رویاند و رمه گوسفندان را افزایید، زیرا همه دامها از او خورند و زیست کنند. به فرشکرد نیز انوش را از امرداد آرایند.هر کسی گیاه را رامش بخشد یا بیازارد، آنگاه امرداد از او آسوده یا آزرده بود.
در صد، در بندهش آمده : خرداد و امرداد را کار آنست که هر شیرینی و چربی و خوشی که در آب و نبات و خوراک باشد، ایشان کنند و چون روان اشوان به گروتمان و بهشت رسند و ایشان را چیزی نباید که بخورند و سیر باشند، آن خرداد و امرداد امشاسپند کند.
ایزدان رشن،اشتاد و زامیاد( ایزد به مینوی سزاوار ستایش بسیار )، یاری رسان امرداد هستند و آنگونه که در بندهش گفته شده : گل چمچه یا چمچک به این امشاسپند اختصاص دارند.
" امرداد در جهان خاکی، نگاهبان گیاهان ورستنی ها است و در دنیای مینوی نماد جاودانگی است"

امرداد از زبان چکامه سرایان

روز مرداد، مژده داد بدان / که جهان شد طبع یار جوان ( مسعود سعد )
سبزه خط تو دیدیم زبستان بهشت / به طلب کاری این مهر گیاه آمده ایم ( دیوان حافظ، محمد قزوینی و قاسم غنی )

گردآورنده : رسول صیقلی

امردادگان 1389 خورشیدی

--------------------------------------------------------------------------------------------------
بن مایه :

بندهش
اساطیر و فرهنگ ایران – دکتر رحیم عفیفی
آیین زیس در ایران باستان – رضا رضایی
گنجینه نامهای ایرانی – مهربان گشتاسپ پور پارسی

جناب وهومن درود بر شما

من در آینده باید نوشتاری بیاورم و مرز درخت پرستی و تقدیس درختان را روشن کنم چون در فرهنگ ایرانی و زرتشتی درخت در هر دو زمینه کار کرد های جدا از هم داشته چرا که دیو پرستان با فراخوانی انرژی های شیطانی (باد شیطان) در تنه ی درختان شیطان نهفته در درختان مقدس را میپرستیدند و ما همچنین میدانیم که در برخی از باورها ی مهری مهر از تنه ی درخت جاودانی (کاج و سرو) زاده شده است پس درخت نماد دو جنبه خیر و شر میباشد .

درود و سپاس فراوان از پژوهش به جا وهومن گرامی
به نوشتار شما می افزایم :
امرتات در تلفظ بدین گونه است amertaata
از ریشه میرتات به چم مرگ است.با الف نفی.

بن مایه دستور بزرگ رشید شهمردان-پرستشگاه های زرتشتیان