خط میخی نخستین خط آوایی

بر گرفته از کتاب تاریخ زبان پارسی با نگارش دکتر محسن ابوالقاسمی و برگردان از نوشتار old persion به نگارش m.s.gelfand

پارسی باستان به الفبایی نگارش می شد که بدان الفبای میخی می گفتند از این روی که حرفهای این الفبا به مانند میخ بود . گمان همه بر آن است این داریوش

بوده که دستور داده که الفبایی برای پارسی باستان ساخته شود و زبان پارسی باستان بدان نگارش شود . الفبای پارسی باستان 36 حرف 2 واژه جدا کن و 8 اندیشه نگار ( خط- نقاشی )

دارد . پارسی باستان نشانه هایی نیز برای نشان دادن شمارگان داشته که تنها برخی از آنها به ما رسیده . جدا از سه حرفی که برای نشان دادن مصوتها (واکه ها ) بکار می رود هر

صامت (واک ) یک مصوتی (واکه) نیز با خود به همراه دارد . از این روی خط میخی را خطی هجایی (بخشی ) می نامند . الفبای پارسی باستان از چپ به راست نوشته می شد .

الفبای میخی تا پایان شاهنشاهی هخامنشی رایج بود و سپس تباه شد . اسم و صفت در پارسی باستان سه شمار مفرد- مثنی - جمع - مذکر (مادینه ) مونث ( نرینه) - خنثی و هشت حالت (گونه ی ) فاعلی - مفعولی - مفعولی له - مفعولی معه- مفعولی عنه- مفعولی فیه - اضافی ( از آنجا که دستور این زبان شباهت زیادی به زبان تازی دارد از ین واژگان بهره بردند . ضمیر شخصی جنس نداشته اما شماره های مفرد (تک ) مثنی ( جفتی ) جمع (انجمن ) و گونه های هشتگانه را داشته است . فعل در پارسی باستان از سه بخش

ریشه - ماده (که از ریشه ساخته میشده ) و شناسه ساخته می شده است .

این خط با کمک ابزاری گوه ای شکل به مانند قلم های خوشنویسی امروزی با این تفاوت که کلفتی نوک قلم از سر به ته کم کم نازک میشد به مانند مثلث متساوی الساقین و با فشار

دادن تند و چابک قلم بر روی گل رس نرم آن الگو های چشم نواز و شگفت انگیز میخی بر روی لوح گلی پدیدار می گشت . برای نخستین بار این ابزار را در میان رودان و در سومر پیدا

شد . جنس این ابزار برای نگارش بر روی گل از چوب و بر روی سنگ و طلا از فلز بود که با کمک چکش انجام می شد .

اکنون برای شادی شما چند واژه ی کهن 3000 ساله که از دهان نیاکانمان شنیده می شده و ما فرزندان آنها هنوز آنها را به کار می بریم را به شما پیشکش میکنم :

framanaya (فرمان) - daushta(دوست) - tunuva (تنومند ) - dahyu (ده) .

که دارای کارکرد های همسان است )