دی گان

عضويت در سايت

جشن دی گان

هزاران سال پیش درایران زمین نیاکان ما آیین ها وجشنهای بسیار زیبا یی برکزار می کردند که هرکدام ویژگیهای خود را دارا بود برای نمونه هر روز از هر ماه نام ویژه خود را داشت مانند: اورمزد ، بهمن ، اردیبهشت ، شهریور و... که هرگاه نام این روزها با نام همان ماه برخورد می کرد آن روز را جشن می گرفتند،مانند جشن هاي فروردين گان ارديبهشت گان و....، و بدین گونه هرماه یک جشن و هر هفته نیز جشن آدینه(جمعه) برگزار می شد. چرا که نیاکان ما شاد زیستن را راه خوشبختی می دانستند و اندوه و زاري گناهي بزرگ شمرده مي شد.همچنین جشنهای نوروز، مهرگان و سده از جشنهای بزرگ بوده که در اینجا نمیتوان به آنها پرداخت.

دي، يكي از ماههاي سپندينه(مقدس) و پر ارج است. ازآن روي كه يكي از نام هاي خداوند ، دي مي باشد . دی به معنای دادار و آفریدگار است و به جای واژه ی اهورامزدا نیز بكار مي رفت.
همانگونه كه آگاهيد روز نخست هر ماه اورمزد و در هر ماه 3 روز به نام دي نامگذاري شده كه به شوند (دليل) اشتباه نشدن اين روز ها با هم ، به هر كدام نام روز پس از آن را افزوده اند.در ماه دي 4 بار نام روز ها با ماه یکی می شده و ایرانیان در این ماه 4 بار جشن می گرفتند . بنابراین در ماه دی 4 روز به نام خدا نامیده شده که ایرانیان این روزها را برای سپاس گذاری از دهش های(نعمت هاي) پروردگارشان نیکو داشته و جشن می گرفتند .نام این روزها این گونه است:

1-اورمزد : در نخستین روز دی ماه باستانی برابر با 25 آذر ماه خورشیدی
2-دی بآذر:در هشتمین روز دی ماه باستانی برابر با 2 دی ماه خورشیدی
3-دی بمهر: در پانزدهمین روز دی ماه باستانی برابر با 9 دی ماه خورشیدی
4-دی بدین: در بیست و سوم دی ماه باستانی برابر با 17 دی ماه خورشیدی

ایرانیان باستان نخستین جشن دیگان راکه در روز اورمزد ( آفریدگار) که نام خرم روز را نیز داشته ، برگزار می کردند .
نیکو داشتن این جشن ها با برگزاری میهمانی و فراهم آوردن شادی و مهر همراه بوده و میوه ها و شیرینی ها و آجیل، همانند همه جشن ها و سرور ها جايگاه ويژه اي در این شادورزی داشته.
دربرگردان( ترجمه) آثار الباقيه (نوشته ابوريحان بيروني) در باره دي ماه نگاشته هايي نوشته شده که چكيده آنها به اين شرح است ((دي ماه نخستين روز آن خرم روز است و اين روز و اين ماه هر دو بنام خداوند است که هرمزد ناميده شده يعني پادشاه حکيم و صاحب راي و آفريدگار . در اين روز عادت ايرانيان چنين بود که پادشاه از تخت پايين مي آمد و جامه سفيد مي پوشيد و در بيابان بر فرشهاي سفيد مي نشست و دربانها و محافظان را که هيبت پادشاه به آنهاست کنار مي راند و هر کس که مي خواست پادشاه را ببيند خواه دارا يا نادار بدون هيچگونه حاجب و مانع به نزد شاه مي رفت و با او گفتگو مي کرد و در اين روز پادشاه با برزگران مجالست مي نمود و در يک سفره با آنها غذا مي خورد و مي گفت من امروز مانند يکي از شماها هستم و با شما برادرم زيرا دوام و پايداري دنيا به کارهاي است که با دست شما انجام مي شود و امنيت مملکت نيز با شاه است نه شاه را از رعيت گريزي است و نه رعيت را از شاه و چون حقيقت امر چنين باشد پس من که پادشاه هستم با شما برزگران برادر مي باشم و مانند دو برادر مهربان خواهيم بود))

گرد آورنده پایگاه پژوهشی هخامنشيان

تنها کاربران عضو سايت قادر به مشاهده لينک ها هستند.
عضويت در سايت / ورود به سايت