به خود آ

نه مرادم،نه مریدم

نه سیاهم،نه سپیدم

نه پیامم،نه کلامم

نه علیکم، نه سلامم

نه چنانم که تو گویی

نه چنینم که تو خوانی

و نه آنگونه که گفتند و شنیدی

نه سمائم ، نه زمینم

نه به زنجیر کسی بسته ونه

برده دینم

نه سرابم ، نه برای دل تنهایی

تو جام شرابم

نه گرفتارو اسیرم ، نه حقیرم

نه فرستاده پیرم

نه به هر خانقه و مسجد و

میخانه فقیرم

نه جهنم ، نه بهشتم

که چنین است سرشتم

این سخن را من از امروز

نه گفتم ، نه نوشتم

بلکه ازصبح ِازل باقلمِ نورنوشتم

که حقیقت نه به رنگ است ونه بو

نه به های است و نه هو

نه به این است و نه او

نه به جام است و سبو

گر به این نقطه رسیدی

به تو سربسته و در پرده بگویم

تا کسی نشنود این راز گهر بار جهان را

آنچه گفتند و سرودند و نمودند که دانی

که تو اینی و تو آنی

بهر این بود که دربستر ِ افکار خودت خسته بمانی

تو در آن گفته و بشنیده نمانی که ندانی

خود ِ تو جان جهانی

گر نهانی و عیانی ، تو همانی

تو هم اینی و هم آنی

تو همانی که همه عمر به دنبال خودت نعره زنانی

تو ندانی که خود آن نقطه عشقی

تو خود ، اسرار نهانی

همه جا تو

که نه یک جای ، نه یک پای

عیان شو که خود ِ تو همه ای

با همه ای ، همهمه ای

تو سکوتی ، تو خود باغ بهشتی

که همه طالع خود را تو نوشتی

همه سویی ، همه جایی

نه به خود آمده از فلسفه چون و چرایی

تو کجایی ؟

نکند بر در ِ درگاه خودت رو به گدایی؟

که تورا گشتن ِ اندر پی ِ خود ، عین جدایی

به تو سوگند گراین راز شنیدی

و نترسیدی و بیدار شدی در همه افلاک

بدرخانه متروکه هرکس ننشینی و

بجز روشنی شعشعه پرتو خود هیچ نبینی

و گل وصل بچینی

به خود آ ، که بزرگی و نه جزئی

تو نه چون آب در اندام سبویی و به سویی

خود اویی

به خود آ