خروش فردوسی

پروردگارا دوستان و یاران گرانقدر و فرزانه را از ما نگیر!!
سپاس و هزار درود من بر تو...

بر گرفته از :http://parspersian.blogfa.com/

فارسی ناب و سره بدون هیچ واژه ی تازی سروده ی عبدالکریم تمنا هروی از شاعران معاصر افغانستان است

جهان را بـــود تا فـــراز و فـــــــرود / تــرا بـــاد از مـــــا هـــــزاران درود

تویی گوهر پاک و گوهرشنـــــاس / سزد برتو هردم هزاران سپــــاس

هنـــرپــــروران را هنــــرپــــــروری / سخن را خدیو سخن گستـــــری

کشیدی بسی رنج در سال سی / دمیدن تـــــــوان بر تن پارســـــی

سرودی چنان سرگذشـــت مهان / که به زان نیـــارد خـــــرد بر گمان

برافراشتـــی پــــرچــــم آریــــــــا / بیاســـــــود از تــــو روان نیــــــــا

پیـــــام آور روزگــــــاران تـویــــــی / سخن سنج یکتای ایران تویــــی

شناساگر کــــــاوه و رستمــــــی / فرامـــرز و رویین تن و نیــرمـــــی

ز جمشید و هومان و سام و فرود / اگر تو نبـــودی کس آگه نبـــــــود

گر ایران شود گنج پرخواستـــــــه / سراسر به زر گردد آراستــــــــــه

برآنم کــه شهنامــــه‌ی نامـــــــور / ز ایران بهایـــش بـــود بیشتـــــــر

جهان تا بود زنــــده و استــــــــوار / تویـــی زنـــده و در جهـــان پایـدار

نبودی گرت خامه‌‌ی زرفشـــــــــان / نبود از سیاووش و پیران نشــــان

فریــــدون فـرخ ‌پــی نیکبــــــــخت / رسید از تو بر تاج و اورنگ و تـخت

توگفتی ز پور پشنگ و شغـــــــاد / ز ضحاک خونخــــوار ناپـــــــاک زاد

ز گفتار دهگان بسی داستـــــــان / بیــــاراستـــی از گــه‌ی باستـــان

تویی مایه‌ی نام و نــــــــــام آوری / بنــــازد به نامــــــــت زبــــان دری

«به غزنین ترا گرچه خون شدجگر / زبیــــداد آن شـــاه بیــــــــدادگر»

مپنــــدار غزنیــــن و بلـــخ گـــزین / هرات و بدخشان و کابل زمیــــن

ترا همدل و همنوا نیستنـــــــــــد / به گفتار تـــو آشنــــا نیستنــــــد

در آن مرز، پاکان روشن گهــــــــر / بنـــازنـــد برنامــــه‌ی نـــامــــــور

هرآن کس که داند به ارج زبــــان / به ارج تو آگه بود بی گمـــــــــان

سخن را بدان سان بیاراستــــی / که هرگز نگنجد در آن کاستــــی

گهی گویی از دخت مهراب شاه / گه از زال و سیمرغ و ایران سپاه

زخوبی و زشتی و شیرین و تلخ / ز مازندران و سمنگان و بلـــــــخ

گه از توس و گودرز و آوردگــــــاه / گه از بیژن و گیو و چاه سیــــــاه

ز گشتاسپ و کیخسرو و کیقباد / ز مهر و مهی و ز آییــــــــن و داد

ز شیرین و خسرو ، ز بهرام گــور / زاسکندر و ایرج و سلم و تـــــــور

ز فرهنگ و رای خــــردبـــــــاوری / ز دانا ستـــــایـــی و دانشــــوری

ز سهراب و تهمینـــه و اشکبوس / که گفتی ؟ نگفتی گراستادتوس

تویـــــی ســـرور سروران ســخن / زبان تـــو باشــــد زبـــان ســــخن

چو کلک تو گردد سخن آفریـــــن / جهان آفـــــرین را بــــود آفـــــرین

زبان تا بجنبد به کام جهــــــــــان

بود در جهـــان نــــام تو جـــاودان

کشیدی بسی رنج در سال سی / دميدی تـــــــوان بر تن پارســـــی

درود بر تو بانوی گرامی و نیک اندیش نیلوفرم!
روانت شاد باد که روان مرا با این سروده شاد کردی!!