پژوهشی در واژه گبر

با درود بر ياران پژوهشگرم
اينبار ميخواهم به بررسی واژه گبر بپردازم .
آيا تاکنون از خود پرسيده ايد که اين واژه از کجا آمده ؟
از سويی عرب از گفتن آن درميماند ،چه برسد به آنکه بخواهد آنرا ساخته باشد .
از سوی ديگر در نسک اسپند اوستا و ديگر نسکهای دينی زرتشتيان هم نميتوان از اين واژه نشانی يافت .
در اينکه اين واژه ايرانيست هم نميتوان شک کرد .
پس اين واژه از کجا آمده ؟!
راهی نميماند جز آنکه بپذيريم ،واژه گبر دگرگون شده يکی از ديگر واژگان پارسيست .
نزديک به اين واژه ما يکی واژه گاهبار gaahbaar که همان گاهنبار است را داريم .
اما در نسکهای اسپند هيچگاه بجای زرتشتی بکار گرفته نشده .
ديگری واژه گور gor است که هم اينک مردم کردستان از آن بجای گبر سود ميبرند .
از آنجا که گويش کردی در پايتختهای بزرگ هگمتانه و تيسپون بيش از ديگر گويشها رواج داشته ،چرا که اين دو پايتخت در دل سرزمينهای ماد جای داشتند ،من به واژه کردی گور بيشتر بها ميدهم .
در گويش کردی بنا بر برخی ويژگيهای زبانی ،همواره در ساختار واژگان دستکاريهايی ميشود .
برأی نمونه محمد را حمه hamah , قبر را قور ghor ,سهراب را زوراو zoraav ,عمو را مامو mamo و ....ميگويند .
در گويش کردی نزديک به واژه گور gor ,واژه گورا gora را داريم به چم بزرگ .
اين جستار پی گرفته ميشود

درود
با سپاس از هومن فرزانه
آنچنان که من شنیده و خوانده ام واژه ی گبر هزوارشی آرامی به چم مرد است که "جبر" تازی و برساخته هایی چون جبرئیل از این واژه اند.

با درود بر شريفی گرامی و سپاس برأی اين آورده پژوهشی ارزشمند جستار را پی ميگيريم .
همانگونه که يار گراميم شريفی نبشته اند ايرانيان از واژه هزوارشی گبر آرامی برابر نر پارسی در نگارشهای خود بهره ميبردند .
اما همانگونه که ميدانيم واژگان هزوارشی يا زوارشی نوشتاری هستند و نه گويشی .
به ديگر سخن تنها نويسندگان با واژگان هزوارشی سر و کار دارند و نه مردم کوچه و بازار .
با اينهمه همانگونه که ميبينيم واژه گبر آرامی برابر نر پارسی به هيچوجه خفت بار نميباشد .
مانای ديگر واژه گبر زره جنگی ميباشد .
يکی گبر پوشيد زال دلير
به جنگ اندر آمد به کردار شير
شاد چم ديگر واژگان گبر يا گور ميباشد .
چکامه زيبای زير را از رودکی ،چکامه سرای نامی ايرانزمين داريم :
گوری کنيم و باده کشيم و بويم شاد
بوسه دهيم بر دو لبان پری وشان
اين جستار پی گرفته ميشود

با درودی فرش جستار را پی ميگيريم
در اين ميان گروهی از نويسندگان گاهی بلند آوازه ,واژه گبر را برگردان واژه کافر عربی ميدانند و در اين انديشه چنان استوار بودند که پس از چند قرن از تازش تازيان واژگان گبر و گور را به گاوور که همانندی زيادی با کافر دارد دگرگون کردند .
واژه ساختگی گاوور در ترکيه عثمانی و صفويه برأی همه نا مسلمانان به کار گرفته ميشد .
ايندسته از نويسندگان ,ناتوانی ايرانيان را در گويش واژه عربی کافر شوند اين برداشت نابخردانه ميدانستند که بسيار پرت مينمايد و اين از سوی پژوهشگرانی که از تواناييهای زبان و واکهای پارسی شناخت درستی دارند به هيچ روی پذيرفتنی نميباشد .
همانگونه که ميبينيم در هيچکدام از چمهای گواهمند گبر مانند بزرگ ،نر , شاد و زره نشانی از پستی و خواری ديده نميشود و روسياهی تنها برأی آنانی ميماند که نا آگاهانه و شايد هم جانبدارانه با برچسبی ناچسب آنرا به واژه ناهمگون کافر پيوند داده اند .
اينجا يک پرسش پيش می آيد و آن اينستکه :
هنگامی که ما ميگوييم نزديکترين واژه به واژه گبر يا گور واژه گورا با چم بزرگ است که شايد واژه عربی کبر هم برامده از آن باشد ،برخی با ريزبينی به آن ,ا زيادی ,پيله ميکنند و اين دو واژه گور و گورا را نزديک نميدانند ،اما هنگامی که ما ميپرسيم چه همگونی بين واژگان گبر و کافر ميبينيد ،از پاسخ سر باز زده و بر سخن بی پايه و اساس خود پای ميفشارند .
براستی اين برخورد دوگانه را چگونه ميتوان ارزيابی کرد ؟!
اين جستار پی گرفته ميشود