واژه پزشکی

عضويت در سايت

واژه پزشکی

واژه ی زیبای پزشکی را که همه با سر افرازی بر زبان میرانیم یک واژه ی دیرینه ی ایرانی است که به ظاهر در طی تحولات هشت هزار ساله دگرگون شده است ولی ریشه و بن آن در طی این مدت تا به حال در خود واژه پنهان است ، نخستین ریشه ی این واژه در اوستا عبارت بئشه زه می باشد که به معنی ((آسیب زدا)) و بئشه زو به معنی (( آسیب زدایی )) است ، چنانکه در اردیبهشت یشت بند 6 آمده است : (( اشوبئشه زو ، داتو بئشه زو، ارورو بئشه زو ، کره تو بئشه زو ، مانترو بئشه زو ،بئشه زنام ، بئشه زهه ، زیوتمو)) یعنی در میان آسیب زدایی بهوسیله اشویی ( پاکی - راستی ) آسیب زدایی به وسیله داد ،آسیب زدایی به وسیله گیاه ، آسیب زدایی به وسیله کارد، آسیب زدایی به وسیله تلقین کلام مقدس ، این چنین آسیب زدا ، آسیب زداتر ، آسیب زدا ترین است .
واژه بئشه زه در زمان ساسانیان در زبان پهلوی به شکل بئشه زنشی که آنهم به معنی (( آسیب زدایی )) است در آمد و واژه های بئشه زنیتار و بئشه زنیتان به معنی آسیب زدا ،از آن مشتق است ولی از همه مهمتر آنکه واژه ی اوستایی بئشه زه در زبان پهلوی بدون تغییر به صورت بئشه زک در آمد و بعد ها با اختلافی در خواندن آن به صورت بزشک و بژشک استعمال شد چنانکه در بندهش باب 19 بند 6 از هوماک بژشک یعنی ((پزشک عمومی )) نامبرده شده و بژشک پهلوی در فارسی برای اولین بار در (( مقدمه الادب )) زمخشری به صورت بجشکی استعمال شده که بهد ها پزشکی گردید.
دکتر موبد سهراب خدابخشی
پایگاه پژوهشی هخامنشیان

تنها کاربران عضو سايت قادر به مشاهده لينک ها هستند.
عضويت در سايت / ورود به سايت

گرد آورنده : وهومن