عظمت دانش پزشكي دانشگاه جندي شاپ�

بعداً مار را به عنوان نماد طب و درمان و تندرستي شناختند و تا به امروز به همين نشان باقي است پس از اين تحول به نام هاي سقراط ، ارسطو ، جالينوس و … كه فيلسوف و پزشك بودند بر مي خوريم . بالاخره آريايي ها كه در سده ي 5 و 6 ( پ م ) در فلات ايران به پزشكي نسبتاً پيشرفته تر دست يافتند . در همين دوران رومي ها در جنوب غربي اروپا و يوناني ها در خاور اروپا و مصري ها به تاسيس مدارس پزشكي پرداختند و در واقع آموزش پزشكي در جهان رسميت يافت . سرانجام در جنوب باختري ايران بين سال هاي 250 تا 585 ( م ) دانشگاه گندي شاپور چون ستاره ي درخشان نوراني شد كه در سال هاي 530 تا 585 ( م ) داراي سازمان هاي پزشكي نو و مدرن و رشته هاي وابسته به پزشكي بود كه يكي از بزرگ ترين مراكز آموزشي و درماني و بهداشتي جهان رقم خورد و گويند برخي از آن مراكز چون بيمارستان گندي شاپور تا 300 سال پس از آن هم باقي بوده است . فرنام 3 : پزشكي و بهداشت و درمان در ايران باستان

1.3 : پيشينه ي پزشكي در گروه آريايي هند و ايراني در هزاره سوم و دوم ( پ م ) ، گروه هند و ايراني از نژاد آريايي هند و اروپايي جدا شده و از محدوده ي جغرافيايي عرض 49 و 50 نيم كره شمالي به سوي جنوب سرازير شدند . در اين مهاجرت بزرگ دو تيره ي هندي و ايراني هزرا سال با هم زندگي كردند و داراي فرهنگ و آداب نسبتاً يكسان بودند . در بين اين دو تيره ، رده اي به نام روحانيون يا كاهنان وجود داشت كه با خرافات ديرين خود به رشد زيادي رسيدند .

در بين اين رده شماري پزشك روحاني ديده مي شدند كه علاوه بر آداب و رسوم سنتي روحانيت ، چون جادو و نذر و … از خواص سدها نوع گياه آگاه بودند و در كارهاي پزشكي و به منظور درمان برخي از بيماري ها بهره برداري مي كردند . پس از جدا شدن اين دو تيره از يك ديگر ، دوران جديدي پيش آمد . تيره ي هندي به سوي بستر رودخانه ي گنگ و سند روانه شدند و فرهنگ ودايي به وجود آوردند و تيره ي ايراني به سوي فلات ايران رهسپار شد و فرهنگ گاتاهايي به وجود آمد . در اين دو فرهنگ ، پزشكي و بهداشت و درمان به پايه هاي پيشرفته تر از گذشته رسيد كه در دو سند جهاني موجود است . يكي از اين دو سند نسك هاي ودايي چون ريگ ودا ، يجورودا ، سام ودا ، و آثرودا و … هستند . در اين نسك از هم زيستي دو تيره ي هندي و ايراني سخن ها آمده و از پزشكي و بهداشت و درمان در بين آريايي هاي ايراني گفت و گوهاي فراواني شده و از مكتب هاي پزشكي مزديسني ستايش به عمل آمد . در اين مأخذ ذكر است كه پزشكان آريايي به ويژه پزشكان تيره ي ايراني به 500 نوع گياه درماني آشنايي داشتند و به طريق مختلف از آن ها براي درمان بيماري ها بهره مي گرفتند ، كه در ادبيات اوستايي نيز تأييد شده است .

بنابراين بايد گفت پيشينه ي پزشكي در ايران باستان ريشه ي 4 هزرا ساله دارد .