تیرگان، آبریزان یا تیرو باد. بخش 2

به نام خداوند مهر آفرین

ایران پاک را همیشه از جشنهای نیکوی ، خرمی بوده است. یکی از این جشنهای اهورا داده تیرگان و در روز تیر از ماه تیر باستانی باشد (برابر با دهم تیر ماه خورشیدی).
باور برگذاری تیرگان یا تیر و باد را دو گفتار اندر میان باشد: از دوران خوش باستان.
باور و گفته ی دوم درباره یبن مایه ی این جشن سپنتینه به دوران ساسانیان و پادشاهی پیروز (فیروز) شاه رسد و اینگونه باشد:
در آن سالیان در میهنمان ایران گرامی خشکسالی بر پا بود و از آن خشکسال: هفت سال بگذشته بود. سپس در سال هفتم از آسمان و از در مهر و بخشایش خداوند دادگر بارشی درگیرد و خشکسالی را فرجام رساند. از این روی مردمان ایران که سپاسگذار داده های ایزدی بودند از آن جشنی با نام آبریزان بر پا نمودند و آن رخداد را با جشنی بی همال که از جشن های آب باشد پیوند دادند تا شادی و خرمی در کشور فزون داشته آیین سپاس اهورای بخشنده ی بخشایشگر را به جای آورند. همچنین از آرش دلیر و فرهمند پس از ستایش و سپاس ایزدی نیز یاد کرده آن را سپاسگذار بوده و بزرگی و بخشش خدای گونه اش به میهن را ستوده اند. گویند که نیاکانمان در این جشن : در هنگامه ی پگاه روز نخست آن ، به یاد آور رنگین کمان که یاد آور باران باشد: دست آویزی هفت رنگ، از سیمی تنگ و ابریشمی را: به رامش بر مچ بسته و در روز جشن بر یکدیگر با شادی و خنده آب پاک می پاشیدند و سرور می گرفتند. و این کرده یادآور شستن تن و جان و روان و درون بوده و ایرانی باید این پندار در سر می پرورانده، سپس پس از رفتن ده روز از بستن دست آویز ، آن را باز کرده و در پگاه بر باد می سپرده اندش و از این روی بدان جشن تیرو باد نیز گویند. دیگر گفته آنکه روز تیر از ماه تیر در راستینه روی در دل خویش سه جشن دارد: بدینگونه که نخستین تیرگان جشن ماهانه (برابر شدن نام روز و ماه)، جشن پرتاب تیر مردانگی و میهن پرستی و آزادگی و دلیرانه ی آرش کمانگیر و برپایی ی رامش و آشتی و مرز میان ایران و توران و سپاس از آرش بزرگ، و جشن آبریزان یا تیرو باد که جشن بارشی اهورا داده پس از هفت سال خشکسالی باشد و سپاس از ایزد و نمادینه آیین های آبپاشی دست آویرز بستن اندر دست باشد! درود بر نیاکانی که راز پیروزی و زندگانی را در جشن و سرور و نیک خویی دانسته و همیشه از آن به گونه ای انسانی و ایزد خواه و پاک در کار گفتند تا ایران و جهان را آبادی بخشند، آن هنگام که هیچ اندوه در سر نداشتند و هیچ اندیشه جز آبادانی و خرمی! شاد زیوید و تندرست جهان ساز. ایدون باد![/align]