عبدالرحیم افسر

عبدالرحیم افسر؛ شاعر و خوش نویس اصفهانی

عبدارحیم، متخلص به «افسر» شاعر و خوش نویس سده سیزدهم هجری است. (هم عصر ناصدالدین شاه قاجار هم بوده است.) از تاریخ تولدش اطلاعی در دست نیست. تذکره نویسان متأخر درباره شرح حال او چندان ننوشته اند، فقط در کتاب مرآه البلدان که درباره شعرای اصفهان است، مولف او را فرزند میرزا مسکین یاد کرده است که نستعلیق را خوش می نوشت. هنرفر در کتاب خود، گنجینه آثار اصفهان، افسر را خوشنویس خط نسخ نیز دانسته است. قسمت اول روزنامه فرهنگ از یادگارهای خط اوست که در زمان حکومت ظل السلطان در اصفهان چاپ سنگی شد و قسمت های دیگرش به خط پسر او، میرزا فتح اله خان جلالی _متوفی 1336 ق.)، است که او نیز مانند پدرش در شاعری و خوشنویسی مهارت داشت و از نمونه های خطش دیوان ظهیر فاریابی است.
افسر مردی آرام و درویش مسلک بود و از راه کتابت و تعلیم خط به اعیان زادگان شهر، معیشتی فقیرانه داشت. او بسیار شیرین و در عین حال استوار کتابت می کرد و شاید از کتابت استادان متقدم پیروی می کرد، آنچنان که استواری خط میرعماد و ملاحت کتابت میر علی هروی در خطوط او آشکار است. برخی آثار افسر بدین قرارند:
1_ خط و شعر وکتیبه کاشیکاری سر در تکیه حاج محمد جعفر آباده ای، جنب مسجد رکن الملک تخت فولاد اصفهان.
2_ کتیبه کاشیکاری اشعار اطراف سر در تکیه دولت اصفهان که تا مدتی قبل باقی بوده و بعدا به کلی از بین رفت.
3_ نسخه ای از جهانگشای عطاملک جوینی، به قلم کتابت جلی عالی با رقم و تاریخ محفوظ در کتابخانه استانبول.
4_ کتابت قصیده ای که میرزا مسکین، پدر وی، سروده است و او به قلم کتابت خفی نزدیک به غبار خوش، نوشته و به معتمدالدوله تقدیم کرده است.
5_ نسخه ای از گلشن راز شبستری، به قلم کتابت خفی عالی.

عضويت در سايت

بر کاربران بایسته است که کتاب ایران بزرگ را با دقت بخوانند.