پیشگویی احمدشاه مسعود

عضويت در سايت

انفجار بمب در لندن
مهین بانو ترکمان اسدی
«لندن – 5 امرداد ماه 1384 خورشیدی»

چو ویران بکردند ایران زمین
سراسر زمین شد پُـر آشوب و کین
چنین است آیین گردنده چرخ
که از کِشته ی خویش یابی تو بَرخ
چو غـرب و چو کاخِ سفید از فراز
به ایران نگاهی بکردند باز
ببردند رشک و براین بر شدند
که آتش بدان خاکِ فرخ زنند
چنین هم بکردند با مرزِ ما
بدان بومِ فرخنده با ارزِ ما
چنان شد که آن دولتِ دیـرباز
فرو رفت اندر نشیبِ دراز
فلاتِ دل افروز ایران زمین
پـرآشوب گشت از پی جنگ و کین
همه کشورِ آریایی تبار
شد از جنگ یکسر دژم روزگار
ز تهران همی تا به زابلسِتان
ز زابلسِتان تا به کابلسِتان
ز کرمان مرآن شهرِ آزادگان
وزآنجای تا آذرآبادگان
از آن پهنه ی پارس تا نوبهار
زبانه کشید آتشِ کارزار
بسی موشک و بمب آمد فرود
بسی شهرها گشت بی تار و پود
ز اهواز تا بامیان زین نشان
فتادی به چنگالِ مردم کُشان
حلبچه همان خاکِ کُـردِ دلیر
چنان تا بدان دره ی پنجشیر
همه آتشِ جنگ و آشوب بود
خروشیدن و بانگِ سرکوب بود
خراسان، لرستان و دشتِ مغان
گلستان و گیلان و مازندران
همه دادجوی و همه دادخواه
به نزد خداوندِ خورشید و ماه
از آن بر شده آبِ دریای پارس
جدا گشته زو فّـرِ زیبای پارس
ز بس ناوِ جنگی در آنجا روان
به غرش درآمد همی هر زمان
بخارا، سمرقند و آن مرزِ بُست
دل از شادمانی به یکباره شست
خروشنده بمب افکنان زآسمان
فکندند بمب از کران تا کران
ز جتهای جنگنده ی جنگساز
غـریوان بُـدی مردمِ پُـر نیاز
شبِ تیره و موشکِ دور بُـرد
بسی شهر و دِه را به آتش سپرد
ز خمپاره، آتش برافروخت نیز
تو گویی برآمد گه رستخیز
بسی موجِ موشک به هر انفجار
برآورد از جانِ مردم دمار
دگر آن که مردانِ مرگ آفرین
گُسی شد بدان پهنه ی دلنشین
ز تازی نژادان که بی مایه اند
هم اهریمنان را به جان دایه اند
بیاراسته تن به آتش نهان
شدندی به نیرنگ سوی مِهان
که با خود کُشند آن که را خواستند
چنین روزِ بَد را بیاراستند
از این دوزخی تازیانِ پلید
که از غـرب این بار سر برکشید
جهانی پُـر از ترس و پُـر بیم شد
خردمند را دل به دو نیم شد
***
از آن پهنه ی آریا سرزمین
یکی مردِ آزاده ی بافرین
برآمد چو خورشید از پنجشیر
همان شاه مسعود، مردِ دلیر
بسی سالیان بود در دشتِ جنگ
کمر بسته بود از پی نام و ننگ
خردمند و راد و پسندیده بود
بَد و نیک هر کار سنجیده بود
به کاخ سفید و اروپا چنین
یکی داد هشدار از مِهر و کین
«چو این آتش جنگ افروختید
همه کشورِ آریا سوختید
مباشید ایمن ز کردار خویش
که این آتش آید شما را به پیش»
***
شگفتا ! که این پیش بینی چنان
که کرد آن خردمندِ روشن روان
برآمد درست و نپـایـیـد دیـر
ز هشدارِ آن مهترِ تیز ویـر
چو شد شاه مسعود از این جهان
به دستِ دو تازی تیره روان
که خود کشته گشتند آن تازیان
ز تازی مبادا نشان در جهان
که جز کشتن و غارت و سوختن
همی آتش جنگ افروختن
ندیده دگر کس هنر زین نـژاد
نـژادی چنین نیز هرگز مباد
***
چو شد شاه مسعودِ پاکیزه خوی
جهان شد پُـر از بیم و پُـر های و هوی
همه رازها سر کشید از نهفت
چنان شد که آن شاه مسعود گفت
نهنگانِ مردم کُشِ تیره خوی
به پروردگاران نهادند روی
نیویورک، شهری که آرام بود
همه کارِ آن نیز بر کام بود
به ناگه به لرزش درافتاد سخت
غریوان بشد مردم از پایتخت
دو برجِ بلندش بیامد به زیر
زمین گشت لرزان، هوا همچو قیر
دو برجی که بودی سرش تا به ماه
بسی مردمان شد به زیرش تباه
بدان مُلک اندر، هراسی فتاد
که پرورده اش زو چنین کرد یاد
***
برآمد براین روزگاری دگر
که آن دوزخی مردم خیره سر
که کاخِ سفیدش برآورده بود
همین غرب آن را بپرورده بود
به پروردگار اندر آویخت باز
نهان کرده روی و دو دستش دراز
بدین انگلستان، به لندن درون
روان کرد از مردمان جوی خون
از آن بمبِ میخی که بر رهگذر
نهادند و شد شهر زیر و زِبَـر
بسی مردمان خسته و کشته شد
ز لندن چنین بخت برگشته شد
بسی روز بگذشت با ترس و بیم
سران را دل از کارِ خود بر دو نیم
چنین بود تا بود این روزگار
ز تخمی که کِشتی شوی مایه دار
شده مایه وَر، غـرب از کاشته
از اندیشه ی بد که خود داشته
پی چاره کوشند و، بی چاره اند
به اندیشه ی خویش آواره اند
بمانده چنین زار در کارِ خویش
نه راهی به واپس، نه راهی به پیش
روانِ تو ای شاه مسعود شاد
که آمد به پیش آنچه کردی تو یاد
***
کنون چاره ی کار بر دستِ کیست؟
همانا که درمانِ این درد چیست؟
سروش خجسته بر ابـری روان
سوی مرزِ ایران بُـدی پَـر کشان
همی گفت آن ایزد از ابر و نم
جهان را بشویم زِ زنگارِ غم
مگر آن که این چرخِ نیلوفری
ز مینو به ایران گشاید دری
که سامان گیتی بـدو اندرست
از ایرا که ایران به گیتی سر است
فّـرِ شاه کیخسروِ نامدار
دگرگون کند چهره ی روزگار
چنان کاو بدان روزگاران بکرد
زدود از جهان رنج و اندوه و درد
***
چنین آمد از ابر پران به گوش
که می گفت و می رفت فرخ سروش
___________________________
برخ: بهره، نصیب.