خوشا مرز ایران عنبر نسیم

خوشا مرز ایران عنبر نسیم / که خاکش گرامی تر از زرَ و سیم
هوایش موافق به هر آدمی / زمینش سراسر پر از خرَمی
فضایش چو مینو به رنگ و نگار / به یک سو زمستان ، دگر سو بهار
گر ازفارس گویی، بهشتی خوش است / همه مر ز آن ، خرَم و دل کش است
به یک سوی ، اهواز مینو سرشت / که سبز است و خرَم چو باغ بهشت
گر از ملک کرمان سرایم رواست / که هندوستانی خوش آب و هواست
به نزد کسی کاو بود فرهمند / یکی نیل کوچک بود هیرمند
خراسان ز چین و ختن خوش تر است / که خاکش به مانند مشک تر است
صپاهان چنو در جهان شهر نیست / نداند کسش کز خرد بهر نیست
عروس جهان است ملک اراک / که سر تا سرش مشک بیزاست خاک
هم از عهد جمشید و کاووس کی / نبوده است ملکی به خوبی چو ری
هم آن آذر آبادگان گوهری است / که بر روم و شامش بسی برتری است
گر آیی سوی رشت و مازندران / پر از سبزه بینی کران تا کران
همه بوستانش سراسر گل است / به باغ اندرون لاله و سنبل است

فردوسی پاکزاد