پارسیان هند

نوشتاری از دکتر جهانگیر هوشیدری

پارسیان هند همان بازماندگان زرتشتی هستند که از یورش تازیان به هند رفتند و در آنجا زیستند و امروزه در آنجا دارای تشکیلات و معابدی هستند و شرح مهاجرت آنان در قصه ی سنجان امده است (1600م)

پارسیان هند بیشتر در شهرهای بمبئی کلکته مدرس و کراچی زندگی میکنند .اطلاعاتی که از پارسیان در دوره ی بین انقراض ساسانیان در 652م تا ورود آنان به هند در 785م در دست است بسیار کم است و داستان آن در قصه ی سنجان و قصه ی زرتشتیان هندوستان آمده (دهه های پایانی سده ی 18 م) در این یاری نامه ها آمده :

اولین دسته ی زرتشتیان هند از خراسان به جنوب ایران رفتند و در 781 م به جزیره ی هرمز رسیدند و در آنجا به ناحیه ی دیو در کنار خلیج کمبی و سپس به سوی جنوب و به ساحل کاتهیاوار

رسیدند (766م) و پس از 19 سال اقامت در آنجا سفر خود را به طرف جنوب ادامه دادند و به سال 785م به سنجان رسیدند و آتش مقدس را که از ایران با خود برده بودند در آنجا مستقر (جای دادند)
در سنجان گروه های دیگری از کوچندگان زرتشتی به ایشان پیوستند و به زودی جامعه ی پیشرفته ای را به وجود آوردند که گسترش یافت پس از سال 1000م زرتشتیانی نیز در شمال هند زندگی آغازیدند که گمان بر این است که از ایران بدان نواحی کوچیده اند

در سال 1490 پارسیان که در ایستادگی در برابر سلطان محمود بیگر با هندوان همداستان شد ه بودند ناچار سنجان را ترک گفتند و به نواحی کوهستانی برهوت پناه بردند ولی پس از پایان فشارها و درگیریها در سال 1516 دوباره آتش مقدس ایران را به سنجان بازگردانیدند .گرچه گروهی از زرتشتیان در نیمه ی دوم قرن 16 در سورات جایگزین شدند و در سال 1733 در آن شهر
آتشکده ای بنا کردند

پارسیان هند در نتیجه ی پیروی از سه اصل بنیادین یعنی اندیشه رفتار و گفتار نیک و دوری جستن از ترویج و گشترش دین خود کمتر با مخالفت ساکنان هند روبرو می شدند چون مردم قابل اعتماد و فعالی بودند و نیز از پذیرش آداب زندگی مدرن هیچ باکی نداشتند کارشان به جایی رسید که یکی از اقلیتهای پیشرفته ی هند شدند .در سده ی16م هیئتی از پارسیان هند به ایران آمدند تا داده های بیشتری دباره ی دین خود از زرتشتیان ایران فراگیرند و زآن پس به گسترش دین زرتشتی و آثار آن یکی از کارهای دانشمندان پارسی شد و هنوز هم ادامه دارد .با آنکه پارسیان از دیدگاه پایه های دینی بایکدیگر هم سو هستند اما در پاره ای آداب میان گروه ها گونه گونه هایی دیده می شود که برخی برخاسته از دور افتادن از کانون نخستین
زادگاه آموزشهای اشو زرتشت است و شاید پیروی از آداب و رسوم بومیان هند باشد .

مهمترین این اختلافات مسئله ی گاهشماری است و در این زمینه پارسیان به دو دسته ی شاهنشاهی و باستانی بخش می شوند از دیدگاه گاهشماری اوستایی که نزد پارسیان هند رایچ است برای پر کردن یکچارک(ربع) روز در هر سال شمسی بایسته است که پس از گذشتن هر 120 سال یک ماه بر سال بیفزایند ولی این کار در دوره ای که زرتشتیان در فشار بودند انجام نشد و به همین روی در سال 1745 گروهی از باورمندان در اندیشه ی بازنگری گاهشماری افتادند و اینان نام باستانی یا قدیمی به خود گرفتند و با کارشکنی دسته ی دیگر که همانا شاهنشاهیان بودند روبرو شدند که از گاهشماری هندی پیروی می کردند به همین روی در محاسبه ی نامها گاهشماری شاهنشاهیان یک ماه از گاهشمار قدیمیها پیشتر است

آغاز گاهشماری پارسیان هند تاریخ تاج گذاری یزدگرد (16 ژوئن 632م) است پارسیان پیوسته در اندیشه ی هم کیشان خود در ایران بودند و در دوره ی قاجار سفرائی را به دبار ایران فرستادند تا از حقوق زرتشتیان در ایران دفاع کنند

هم اکنون هم پارسیان هند در راه جانفشانی در راه میهن نیاکانشان آماده هستند . و پیام داده اند که حاضرند برای آباد کردن و سرافرازی ایران در این کشور خدمت کنند

پاینده ایران ما

آباد باش ای ایران
آزاد باش ای ایران
از ما فرزندان خود
دلشاد باش ای ایران

این متن را نگارنده به پارسی سره برگردانده و بخشهایی نیز به آن افزون شده است