نبم نگاهی بر زندگی ایرانیان عصر ه

به نام آفریدگار ملک ایران زمین

در زمان هخامنشیان، ایران سرزمین بزرگی بود که بیش از 30 کشور امروزی مانند عراق، سوریه، قبرس، لیبی، مصر، سودان، رومانی، یوگسلاوی و... را شامل میشد.

«راه سازی»
داریوش بزرگ به راه سازی اهمیت زیادی می داد. یکی از بزرگترین جاده هایی که به دستور او ساخته شد به جاده ی شاهی معروف است. این راه بیش از 2400 کیلومتر طول داشت و در مسیر آن بیش از 100 مهمان خانه بنا شده بود. به علت ایجاد راه های خوب و امن، رفت و آمد کاروان های بازرگانی به راحتی صورت میگرفت. به دستور داریوش مهندسان و دانشمندان بین دریای سرخ و دریای مدیترانه کانالی ساختند تا از طریق آن، ایالت های غربی ایران در مصر و یونان با ایالت های شرقی پاکستان و هند رفت و آمد دریایی آسان تری داشته باشند.

«مسکن»
بعضی از مردم ایران چادرنشین بودند و به دنبال گله های خود کوچ می کردند. اما جمع زیادی از ایرانیان ساکن شهرها و ورستاها بودند. بیشتر خانه های شهرها و روستاها با آجر یا خشت خام ساخته میشد. بام اغلب خانه ها کاه گلی بود. در ورودی همه ی خانه ها چوبی بود.

«غذا»
غذای اصلی ایرانی های عصر هخامنشی نان بود. گوشت گوسفند، گاو، بز و مرغ جزء غذاهای رایج آن ها بود. مهم ترین میوه های خوراکی پسته، انجیر، انگور، انار، سیب، گردو، بادام و خرما بود.

«آیین»
ایرانی ها بت پرست نبودند و خدای واحد «اهورامزدا» را می پرستیدند. آن ها یونانی ها را مسخره می کردند که خدایان خود را به صورت انسان یا حیوان نشان می دادند و برای آن ها خانه یا معبد بنا میکردند.

«باور»
ایرانی ها دروغ گویی را دشمن بشر دانسته و به فرزندان خود گفتارنیک – کردارنیک – پندارنیک می آموختند. پرخوری نمی کردند و به فرزندان خود می آموختند تا حد امکان از کسی چیزی قرض نگیرند. ایرانیان عصر هخامنشی به فرزندان خود سه چیز یاد می دادند:
1. اسب سواری
2. تیر اندازی
3. راست گویی.
آن ها از فرزندان خود می خواستند که سحرخیز باشند، مردم و میهن خود را دوست داشته و جنگل ها و زمین های کشاورزی را آباد نگه دارند.
یکی دیگر از خصوصیات ایرانیان بخشش بود. به طور مثال در گذشته، هرگاه پادشاهی سرزمینی را فتح می کرد، مردم آن سرزمین را می کشت، تاراج میکرد و سپس خانه ها را سوزانده و همه جا را ویران میکرد. کوروش کبیر با همه ی فرمانروایان تفاوت داشت. او پس از این که بر ارتش لیدی که به ایران حمله کرده بود فایق آمد، کرزوس پادشاه آن کشور را بخشید. حتی مالیات یکی از شهرهای لیدی را در اختیار او گذاشت تا بتواند آبرومندانه زندگی کند.

«شغل»
شغل های گوناگونی در ایران رایج بود:
1. کارهای ساختمانی
2. راه سازی
3. هیزم شکنی
4. معدن کاری
5. ابزارسازی
6. جنگل داری و جنگل کاری
7. گله داری
8. کشاورزی
9. و از همه مهم تر نظامی گری
کشاورزی برای ایرانیان به قدری مهم بود که کشت برنج را از هند و پاکستان به ایران آوردند و برنج، فندق و کنجد را به آفریقا و اروپا بردند.
در عصر داریوش با تشویق او، استخراج معدن و تجارت کالا در سراسر امپراطوری ایران موجب کسب و کار جمع زیادی از مردم شد. نقره، مس وسرب در آذربایجان و ارمنستان استخراج می شد و در سراسر امپراطوری به فزوش می رفت. طلاهای معدن های هند به ایالت های دیگر برده می شد و فیروزه و لاجورد خراسان در همه جای امپراطوری یافت می شد.

منبع: دایرة المعارف تاریخ انتشارات محراب قلم

درود بر شما باد

دوست گرامی از مطلب شما سپاس گذارم اما در پایان هر مطلب جدید ذکر بن مایه و منبع را فراموش نکنید.

باسپاس میلاد ایران پاد

منبع اضافه گردید

باتشکر از تذکر شما