تو ای خاک پاک دلاویز ایران

تو ای سنگ سرسخت و خاموش ساحل* که آرام بر طرف دریا نشستی
نترسیدی از موجهای خروشان* چنان کوه سنگین به یک جا نشستی
اگر گشت دریا گرفتار طوفان* تو در جای خود محکم و استواری
اگر آفتاب است و گر ابر و باران* تو بر آنچه پیش آیدت بردباری
زدریا بسی سهمگین موج خیزد* خروشان و جوشان و بی تاب سرکش
شتابند سوی تو امواج وحشی* ولی نیست ترسی تو را زین کشاکش
نه از انقلاب هوا در هراسی* نه از چشم درای به وحشت دچاری
حوادث تو را خم به ابرو نیارد* تو ای مظهر سختی و پایداری
ز آسیب دوران بسی لطمه دیدی* ولی شاد و مغرور بر جا نشستی
شگفت آیدم زین همه استقامت* که امواج دریا شکن را شکستی
تو ای خاک پاک دلاویز ایران* تو آن سنگ مغرور دریا کناری
بسی دیده ای لطمه و فتنه اما * چنان کوه بر جای خود استواری
بمان سخت در جایگاه بلندت* میندیش از کوسه ای یا نهنگی
چو امواج دریا شکن را شکستی* تو دیگر نه آن خاک نرمی که سنگی
کند با تو دریا اگر شوخ چشمی* زند باد و طوفان تو را تازیانه
دل از تند باد حوادث ملرزان* که هستی تو در جای خود جاودانه
شاعر ملی ایران : ابراهیم صهبا