پشت پرده شعر نو

عضويت در سايت

رضا حیرانی / تارنگار اندیشه آزاد

شاملو شاعر بی‌شک معاصر است اما در مورد مدرن بودن تفکراتش باید کمی شک کرد. او که در پاره‌ای از آثارش از زمان حال نیز عبورکرده و نوآوری‌هایی دارد که انگار هنوز برای درک آن باید منتظر بود، تفاوت آشکاری دارد با شاملویی که در قبال هر مسئله‌ای حکم صادر می‌کند و به طرز حیرت‌آوری سنتی و قدیمی‌‌ست تا جایی که وقتی درمورد شعر فروغ در مصاحبه‌ا‌ی از او می‌خوانیم: وقتی از فروغ شعر می‌خوانم احساس می‌کنم شلیته به پا کرده‌ام! به نظر می‌رسد با مردی از دوران قاجار طرفیم نه شاملویی که آیدا را نه تنها فسخ عزیمت جاودانه که در آینه و درخت و خنجر و خاطره و همه چیز می‌بیند.
اگر بپذیریم که یکی از نشانه‌های انسان مدرن این است که می‌داند نباید هر مسئله‌ای را با قطعیت به داوری بنشیند این سئوال پیش می‌آید که آیا شاملو مصاحبه‌ها و سخنرانی‌ها که از موسیقی سنتی گرفته تا فردوسی و نویسندگان هم‌عصرش همه را نفی می‌کند آن هم با قطعیتی تمام‌قد می‌تواند تفکری مدرن داشته باشد؟