دل نوشتي براي وطنم...

نه چراغيست ...
نه سحر نزديك است...
نه در اين شعر خيال من از نور تهي ...
اندكي ( موج سپيد ) دل من موزون است...

و در اين حس غريب , حس زلال....
حس سرخي كه نهان است در اين آبي باريك وجودم...!!!!
از تماشاي عبور بي وقفه ي بودن ....
تكرار واژه ي زيستن , بودن , فهميدن ....
در نگاهم زندگي معنا شد ....
من هستم...!

و نميدانم , هنوز
تا كي زندگي خواهم كرد ...؟
تا كجا خواهم بود...؟
تا كجا خواهم رفت ...؟

كه در اين شهر غريب , بيشه ي سرد....
ياراي استادن من نيست , هنوز....؟؟

------------------------------------------------------------

دوستان اين چيزي كه نوشتم مثلا شعر (چامه ) هستش . شما به بزرگيه خودتون ببخشيد...!!!
هيچ وقت اينقدر بد ننوشته بودم ...حسه ديگه . يه وقت درست كار ميكنه يه وقت نه...

و البته اگر فكر ميكنيد ربطي به ايران نداره بايد بگم هم داره هم نداره...
به هرحال هر چيزي رو كه نميشود مستقيم گفت...!!!

در ضمن من هم اكنون احساس كردم دلم ميخواهد در اينجا چيزي بنويسم تا كمي آرام شوم مرا ببخشيد اگر كمي بي ربط است...!!!
چه اشكالي داره كاربران كمي صميمي تر شوند و تالار از حالت خشكي بيرون بيايد...
Wink

تنهايي را تا كي تاب بياورم....؟
من در اين ديار دور تا كجا تنها گام بردارم .؟
كسي صدايم را نمي شنود...
و من فقط آسمان تو را شب ها در آغوش ميكشم و خاك تو را شفاي تمامي
رنج هايم ميدانم....

ايران من
سخنانم دل آسمانت را مي شكافد و آنگاه جرعه اي از زندگي بر لبان خشك من مي چكد..
تو باران ميشوي و بر من مي باري ...
و آنگاه ميفهمم...
تو تمامي هستي مني...

و من اشك هايم را بر دستمالي ميچكانم تا تن تبدارت را اندكي التيام بخشم...
كاش فردا كه خورشيد آسمانت را بوسيد و سپيده در هواي سرد و تاريكت
دميد , گلايه هاي شب هاي تار امروزم , سرود روشن زندگي براي تو باشد...
كاش ...

----------------------------------------------------------------------------------------------------
مرا ببخشيد كه كه به تازگي اينگونه مينويسم....بي رمق و بي ذوق و ...

درود پریسا بانو
از چه روی ذوق و رمق نداری؟؟؟؟!!!! Question

نبینم بانوی با استعدادی چون تو که دلش برای میهنش همی تپد این سخنان را بر زبان آورد و بنالد!!
میبینم به سان همیشه سخن گفتی و زیبا بود...
شکیبا باش پریسا!!

درود بر شما بانو آريادخت مهربان

سپاس فراوان براي پاسخ پر مهرتون....

نوشته هاي نخستينم پر توان تر و شادي بخش تر بودند....
راستش ديگر هر زمان كه افسرده حال باشم به نوشتن روي ميارم....
براي همين فكر ميكنم نوشته هاي ديگرم شايد كمي بي رمق و خسته كننده شده باشه.....تلاش ميكنم بهتر بنويسم....

من از شما سپاسگزارم كه با پاسخ زيباتون حال مرا درگرگون كردين....
Smile

سپاس بانوی نازنین
من از تو برای سروده های دلنشین و میهن پرستانه ات سپاسگزارم.
امیدوارم همیشه شاداب و سلامت و پر انرژی به سان دگر روزها باشی..
گاهی نوشتن از سر شوق است گاهی دلتنگی گاهی هوشیاری گاهی مستی گاهی افسردگی و...
از هر کدامین بگویی زیباست...

نميدانم دل رنج كشيده ام اكنون چگونه اين همه ستم را تاب خواهد آورد ....
چگونه گنجايش دردهاي پي در پي اين زمانه را خواهد داشت....
به هر سو رو ميكنم كسي انگار در كمين است ...!!
تا جوانمردي را از من و تو بربايد ...
هر گاه خورشيد مي آيد و با عشق درون آوندهاي نازك و ترد جوانه هاي مهر ميخزد اندكي نميگذرد كه جوانه لگد مال ستم هاي بي انتهاي
ناجوانمردي ها ميشود...!
و دل پر التهاب من دگر تاب نگريستن و بي تفاوت زيستن نخواهد داشت .....!!!!

_______________________________________________________________
جناب وهومن اين نوشته ي سياسي نيست نوشته ي اجتماعيه !!!!! اين كه اشكالي نداره ...
خواهشمندم پاكش نكنيد...!!!

جخ امروز

از مادر نزاده‌ام

نه

عمرِ جهان بر من گذشته‌است.

نزدیک‌ترین خاطره‌ام خاطره‌ی قرن‌هاست.

بارها به خون‌مان کشیدند

به یاد آر،

و تنها دستاوردِ کشتار

نان‌پاره‌ی بی‌قاتقِ سفره‌ی بی‌برکت ما بود.

اعراب فریبم دادند

برجِ موریانه را به دستانِ پُرپینه‌ی خویش بر ایشان در گشودم

مرا و همه‌گان را بر نطعِ سیاه نشاندند و

گردن زدند.

نماز گزاردم و قتل عام شدم

که رافضی‌ام دانستند.

نماز گزاردم و قتل عام شدم

که قِرمَطی‌ام دانستند.

آن‌گاه قرار نهادند که ما و برادران‌مان یک‌دیگر را بکشیم و

این

کوتاه‌ترین طریقِ وصول به بهشت بود!

به یاد آر

که تنها دستاوردِ کشتار

جُل‌پاره‌ی بی‌قدرِ عورتِ ما بود.

خوشبینیِ برادرت ترکان را آواز داد

تو را و مرا گردن زدند.

سفاهتِ من چنگیزیان را آواز داد

تو را و همه‌گان را گردن زدند.

یوغِ ورزاو بر گردن‌مان نهادند.

گاوآهن بر ما بستند

بر گرده‌مان نشستند

و گورستانی چندان بی‌مرز شیار کردند

که بازماندگان را

هنوز از چشم

خونابه روان است.

کوچِ غریب را به یاد آر

از غربتی به غربتِ دیگر،

تا جست‌وجوی ایمان

تنها فضیلتِ ما باشد.

به یاد آر:

تاریخ ما بی‌قراری بود

نه باوری

نه وطنی.

نه،

جخ امروز

از مادر

نزاده‌ام.

بسی نیک ودلنشین نوشته ای بانوچو از دل برآید به دل هم نشیند خیلی ازماها نمی تونیم ونمی دونیم حرف دلمون را چگونه بیان کنیم وگرنه حافظ و مولوی وعطارو....... کم نیستند چگونه بیان کردن مهم است که این شدند یعنی چیدمان کلمات وروح دادن به آنها منتظر دگر دلنوشته هایتان هستیم

درود بر آریای ارجمند
چه نیکو گفت سهراب:" شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند"
سخن دل یک ایرانی بود! خودش دیروز 10 ساله شد در جهان دگر ، و من از سوی او ، این سخن گفتم که خود چندان هنری در کف ندارم! از توجه شما سپاسگذارم

مهربان من !
شنيده ام كه همه ي عالم مسحور تو گشته است . و در نبود تو , چشمهاي انتظار بر مسير آمدنت پلك هم نميزند...

مهربان من !
ديده ام كه چگونه ساقه هاي نيايش رشد ميكنند تا غنچه اي از نور عاقبت بر
پهنه ي زمين بشكفد...
آن زمان كه تو بيايي , آسمان آوايي از عشق سر خواهد داد... و همگان بودنت را به وضوح درك خواهند كرد..و زندگي را با تمام عشق سر خواهند كشيد...

مهربان من !
شايد آن زمان كه بيايي , خورشيد رنگ ديگري بگيرد و بخشش هاي طلايي , مفهوم با هم بودن و با هم زيستن را بيشتر و بهتر بر پهنه ي زمين بتاباند
ميدانم آن زمان كه تو بيايي ادراك بشر , تا انسانيت اوج خواهد گرفت ...
و دل , پرواز را خواهد آموخت...

مهربان من !
گويند كه تو قلبهاي ايمان را بر هم ميدوزي و پيوندي از مهر ميزني...
گويند كه تو ميايي و آنگاه هستي خدا را در برش لمس خواهد كرد..

كاش هر چه زودتر مي آمدي و پرواز را براي من تفسير ميكردي...و مرا از خودم , از وجودم , و از تمام آنچه كه مرا در بند خود اسير كرده ميرهاندي ...
تو را با قلبم ميخوانم ..نامت هر چه كه باشد من تو را با وجودم فرياد خواهم كشيد..
مهدي , سوشيانت , مسيح و ....
بيا و گياه عدل را بر قلب هاي سخت ستم بپروران...
و بذر ايمان را در فضاي خالي امروز بيفشان...

==================
ولادتت فرخنده باد !

__________________________________________
ببخشيد زمان زيادي براي ويرايشش نداشتم اگه اندكي بد شده منو ببخشيد....!

ایران من ...
اندکی بود که قلمم دیگر یارای برزبان آوردن نام پر عظمت و شکوهت را نداشت ; اما قلبم همیشه با تو بود ...
امروز تمام آنچه در رگ هایم جریان دارد تنها مایعی سرخ فام نیست! امروز عشق به تو در رگهای من میجوشد . و نهایت دلباختگی به تو در تمامی وجودم میخزد .
زندگی من تنها به یاد شکوه و هیبت و صلابت وصف ناپذیرت هر دم از تپش باز می ایستد و در حسرت و آرمان جاودانگی و پویایی تو ، با شور و هیجان ، دوباره به تپش می افتد ...!!!

ایران من ...
ای کاش تو بازیچه ی دستان بیدادگر دیوان و دیو صفتان نبودی ! و ای کاش بام سپیدت اکنون در بند قدرت طلبانِ ستم پیشه ی دهر نبود !
تو را که این همه استوار میبینم ، بعد از این همه فریب و زخم و تازیانه که در زمان و زمانه خورده ای ، هم پایم از درد تو سست میشود و میشکند ، و هم قلبم با یاد اقتدار و شکیباییت استوارتر و بلند پروازتر میشود !

گاه افسوس و غم بر اندیشه ام چیره میشود که چرا توان ندارم ، سستم و ضعیف و خورد ؟... چطور میتوانم به یاری تو بیایم و دِین فرزندی را به جا آورم؟
اما امروز کسی در گوشهایم نجوا کرد : قلم تیز چنان میتواند رعشه بر اندام قلم به دستان هزار رنگ و صد هزار فتنه بیندازد و چنان شکافی بر پرده ی افکارِ پستِ آنان که چشم طمع بر تو دوخته اند بیندازد که اثر هیچ تیغی نه ...
و چنان میتواند اندیشه های خفته ی زمان را به هوش آورد که هیچ فریادی نه ...
و چنان میتواند شب ِ اندیشه را رنگ زند و نوربیفشاند که هیچ فروزان خورشیدی نه ...

ایران من
خواسته ی من فقط و فقط قلمی تیز و بیدارگر و روشن است که با آن چشم دست درازان و جسوران به تو را کور ، دیده ی بسته چشمانِ نابینا را بینا و هوش بشری را پر توان کنم !!!!

ایران من
دوستت دارم تا ابد ...
پر شکوه باشی و مانا...