ديوستيزی

با درود بر ياران ديروز و امروز
اکنون ميخواهم به بارزترين ويژگی ايرانيان که در رويارويی با دشمنان آنانرا به مبارزانی سرسخت دگرگون ميکند بپردازم .
اين ويژگی برجسته که در ميان ايرانيان خود را بسيار بارزتر به نمايش ميگذارد همانا ويژگی ديوستيزی آنّان ميباشد .
به ديگر سخن ايرانيان از ديدگاه خود اگر دشمن را ديو ببينند در مبارزه با او از همه چيز خود مايه ميگذارند تا نابودش کنند .
زمامداران اين سرزمين نيز برأی به دست آوردن پيروزی در مبارزه نميتوانند اين جستار بسيار ارزشمند را نا ديده بگيرند .
اينک اين پرسش پيش می آيد که اگر بارز کردن اين ويژگی دشمن بر پايه دروغ باشد چه پيامد يا پيامدهايی ميتواند داشته باشد ؟
پاسخ اينستکه اگر ايرانيان در نخستين گامها پی به دروغين بودن داده ها ببرند ،روشن است که دستاورد نيز واژگون ميگردد .
اما اگر پس از به دست آمدن پيروزی ،دروغين بودن بسياری از داده ها آشکار گرديد ،چه ميشود ؟
با کنار رفتن پرده های دروغ و ريا کم کم مردم نگاههای خود را با چشمانی گشاد شده و از کاسه بيرون زده و ناباورانه از دشمن ديو انگاشته شده برميگردانند و به زمامدار دروغزن برميگردانند .
در چنين هنگامه اي ايرانيان همزمان با افسوس خوردن بر ساده دلی بيش از اندازه خود کم کم با سرخوردگی از دور و بر زمامدار دروغزن پراکنده ميگردند .
ما اينجا با مردمی روبرو ميشويم سرخورده و پريشان که جز دشنام دادن و همه نگون بختيها را به پای زمامدار دروغزن گذاشتن کار ديگری نميدانند .
خود کرده را هيچ تدبير نيست