هات۳۰/بند۵

عضويت در سايت

هات۳۰/بند۵
۱. اَیاو (از این) مئینی واو (دو مینو) وَرَتا (برگزیدن) ی () درِگواو (دروغکار) اَچیشتا (بدترین) وِرِزیو (ورزیدن)
۲. اَشِم (با اشا) مئینیوش سپنِیشتو (سپندمینو) ی () خ رَ اُ ژدیش تِنگ (سختترین) اَسنُ (آِسمان) وَستِ (جامه)
۳. یَ اِچا () خشنَ اُشِن (خشنودی) اهورم () هَئيثیائیش (آشکار) شیَ اُثنائیش (شیوه) فرَ اُرِت (فرا آوردن) مزدانم ()
۱. از این دو مینو، دروغکار (اهریمن) برگزید بدترین ورزیدن را.
۲. به یاری اشا، سپندمینو با سخت ترین جامه، آسمان را پوشانید.
۳. تا اینگونه خشنودی اهورامزدا را آشکارا با شیوه اش فراهم کند.
یادداشت 1> این هات و بند پس از آن را در نوشتارهای پهلوی میتوان ردیابی کرد. زادسپرم در بخش 22 درباره دو مینو، از زبان اهورا به زرتشت آورده است:
از این مینوها آنگاه کسی که دروغمند است بدکاری را دوست داشت. آن بدکاری آرزوی اهریمن بود. پرهیزگاری را مینوی افزونی (سپندمینو) دوست داشت.
یادداشت ۲) در بن دهش آمده: مینوی آسمان که اندیشمند و سخنور و کنش مند و آگاه و افزونگر و برگزیننده است، پزیرفت دوره ی (drang) دفاع بر ضد اهریمن را که باز تاختن نگزارد. مینوی آسمان چونان گـُرد ارتشتاری که زره پوشیده باشد تا بی بیم، از کارزار رهایی یابد، آسمان را بدان گونه دارد. (بخش دوم) او جامه ی کبود (khashen) پوشید؛ جامه ی واستریوشی داشت زیرا نیکبخشی به جهان، خویشکاری اوست. همان گونه که واستریوشان، مناسبِ ورزیدن جهان، آفریده شدند. (بخش چهارم) در دین گوید که اهریمن چون درتاخت، و آفرینش هدفمند آفریدگان و پیروزی ایزدان و بی زوری خویش را دید، بازگشتن را آرزو کرد. مینوی آسمان چونان ارتشتاری اروند که زره فلزین دارد، که خود آسمان است، مقابله با اهریمن را مهیا ساخت و تهدید کرد (ترجمه راشد محصل: پیمان بست) تا آنکه هرمزد بارویی سختتر از آسمان، پیرامون آسمان بساخت... آن بارویی را که آن پرهیزگاران، بدان ایستند «آگاهی پرهیزگاران ahlawan agahih» خوانند. (بخش هشتم)
به نوشته زادسپرم: درست از آن هنگام که او (اهریمن) آفریدگان را آلود، پس با آن خودگویی (ترجمه مهرداد بهار: به نیروی اهریمنی آلودن ham drojenidan)، بزرگ دستی (قدرت) خویش را نشان داد... اورمزد پیرامون آسمان باروی سختتر دیگری که «اشو آگاهانه asho agahiha» خوانده میشود، ترتیب داد... در همان زمان، اهریمن کوشید که دوباره به جایگاه خویش که تاریکی است، برود، اما گزرگاه نیافت و تردیدآمیز (ترجمه مهرداد بهار: بدبینانه guman sahishniha) از بیم پایان یافتن نه هزار سال و آغاز شدن فرشگرد، بر خویشتن بیمناک شد.
* نامگانه هایی چون «آگاهی پرهیزگارانه» و «اشو آگاهانه» که همبسته با «برتر اندیشی پرهیزگار» برابر با «اَشَ اونَ وَهیشتِم مَنو» می باشد، در فرهنگ پارسی دری نیز بازتاب داشته است. نامگانه و زبانزد «دانش و دین» که در سروده های فردوسی و ناصرخسرو و حافظ و غیره به کار رفته و نیز «رند پارسا»ی حافظ از این ریشه اند.
یادداشت 3 > واژه «خشن» در بن دهش که از سوی مهرداد بهار به معنی «کبود» دانسته شده برابر است با «خشنَ اُشِن» در گاتها که آن را «خشنودی» ترجمه کرده اند و درستتر میباشد. زیرا در همان بن دهش آمده: نیکبخشی به جهان، خویشکاری (وظیفه ی) او (آسمان) است.

{امید عطایی فرد}