سرود چهارشنبه سوری

بار دگر از دل خاکسترم/غرش غمهایم و چشم ِ تَرَم
آزر مزدایی پراکنده نور/قبله‌گه ماه و ستاره و هور
شنبه‌ی سوم ز پسین هفت روز/خیز ز جای و همه دیوان بسوز
آتش پرشور بگوید سخن/از جم و هوشنگ و شهان کهن
آنکه فریدون ز افسون خویش/بسته همی پیکر آن مارکیش
کاوه ی آهنگرِ فریادخواه/آتشی افروخت ز سینه چو آه
سوخت همی نامه ی بیدادگر/دوخت به چرمینه، رهایی گهر
بابکِ دین خرم ِخونین کفن/ آزری ِسرخ به جامه و تن
باقر و ستار ز آزرگشسپ/بهر وطن، تافته با تیر و اسپ
بشنو تو اکنون سخنان امید/تا که ز آتش چه برآرد پدید
ای تو وفادار به آیین و کیش/آتشی افروز از آن سوزِ خویش
همچو سیاوش ز میانش گزر/برگسل از بندگی سیم و زر
مهر به میهن چو بود کیمیا/بهره‌ی ما فره و بخت ِ نیا
بار دگر غرش شیران گزشت/زوزه‌ی کفتار بمانده به دشت
آتش ِسوری چو برافراختیم/قبله‌ی زرتشت چو برساختیم
ابر ِسیه بگزرد از آسمان/بار دگر، نام وطن، جاودان
{امید عطایی فرد/ چهارشنبه سوری ۲۵۶۷}

درود بر شما

با درود فراون و تشكر از شعر زيبايتان

درود و سپاس بی پایان بر استاد گرانقدر که در سرودن هم چیره دست هستند.بسیار زیبا بود.

عضويت در سايت

بسوزیم اهریمنان را...