شيری که خود را الاغ

با درود بر ياران گرامی
چرا برخی از ايرانيان همواره برای جانبازی آماده اند اما به پيشبرد کارها با انديشه چندان گرايشی ندارند ؟
به ديگر سخن آنان آماده اند از جان مايه بگذارند اما از انديشه نه .
از ديد من بسياری از ايرانيان پس از تازش عربها و مغولها از خويش بيگانه شده اند .
بيگانگان به آنها باورانده اند که بايد تنها با زور بازوی خود سدهای پيشرفت را در هم بشکنند و انديشه کردن در کارها را بايد به ديگران واگذار کنند .
آری ايرانيان تواناييهای شگرف خود را فراموش کرده اند .
داستان اين ايرانيان بيچاره داستان آن شيری است که خود را الاغ ميپنداشت و اين باور آنچنان در او پرورانده شده بود که ديگر اميدی به نجاتش نبود .
دشمنان رنگارنگ شير هم از اين رويداد شوم بسيار خرسند .
براستی راه چاره چيست ،چگونه ميتوان اين شيران بخت برگشته را از توانايی های شگرفشان
آگاه کرد .
پاسخ ساده و بسيار روشن است .
بازگشت به خويشتن .
ايرانيان بايد بر پايه گفتار ،کردار و پندار نيک آنهم زير پرچم راستی از تاريکی و نادانی بسوی روشنايی و آگاهی با گامهايی بلند و استوار پيش بروند تا رستگار شوند .
رستگاری از باورهای ماليخوليايی
رستگاری از نادانی تاريخی
رستگاری از ساده لوحی و ساده انگاری
و به زبان ديگر رستگاری از چنگ اهريمن دروغ