نقاشی قهوه خانه ای

نقاشی قهوه خانه ای از مهمترین هنرهای سنتی کشورمان و در برگیرنده تاریخ ایران و رخدادهای تاریخی در ایران از گذشته های دور تا به امروز است و پدیده‌ای شگرف در تاریخ نقاشی این دیار است،
که همراه با حفظ همه‌ي ارزش‌های منطقی هنر دينی و سنتی ایران، به ضرورت نیاز و خواست مردم، و به پاس احترام به باورهای مردم متولد شد. مردمی که تصاویر حماسه‌های جانبازی را، نه به دلیل آذین نقش و نگار، که به دلیل حرمت ایمانشان و برآوردن نذر و نیازشان می‌خواستند. مردمی که در راستای گذر زمان، یلان و آزادگان شاهنامه حکیم توس را از خیال به نقش می‌طلبیدند، تا مگر در همدلی و مونسی با راستان و پهلوانان شاهنامه، غرور ملی از کف رفته خویش را بازیابند و رستمی را که طلب می کردند؛ مگر بیاید و داد از بیدادگران زمانه شان بگیرد.
در چنین روزگاری بود که هنرمندان بی‌ادعای مردم نشستند مقابل دیوار قهوه خانه‌ها، بر سکوی گرد زورخانه‌ها، گوش به سخن نقالان، رنگ ها را سايیدند، و کاسه‌های سفالی و شکسته‌شان را پر از رنگ کردند، هرچه را که شنیدند و در دل داشتند بر تن دیوار و بوم نقش زدند. نقشی، تنها به مدد خیالشان، و خیالی به گستره و وسعت همه‌ی قصه ماندن و بودن خاکشان و استقامتی به بلندای آرمان‌های تبار و اجدادشان. خیالی که چون در چهار دیواری بسته و بی‌نور قهوه‌خانه‌ها به نقش می‌نشست، بی‌شمار دریچه‌های پر نور سرزمین‌های پرآفتاب رزمگاه‌های نبرد را بر روی همگان می‌گشود. که دیری نپایید تحت عنوان نقاشی قهوه‌خانه در تاریخ هنر ایران در مقامی بس والا و پایدار به جای ماند.

نقاشی قهوه خانه را ار لحاظ موضوع کلی آنها می توان به دو دسته تقسیم کرد: نقاشی های مذهبی و نقاشی های غیر مذهبی. نقاشی های مذهبی مجموعه ای از چهره های پیشوایان و بزرگان دین و مذهب . نقاشی های غیر مذهبی مجموعه ای بزرگ از داستان های رزمی و بزمی ایرانی را شامل می شود که حاوی رخداد ها حماسی، تارخی و چهره هایی از شاهان و قهرمانان شاهنامه و صحنه هایی از میدان های نبرد و عرصه های عشق ورزی و دلدادگی قهرمانان و بزم گاه های پادشاهان است.