اسلام ایرانی شده

در سده های اول و دوم هجری زبان علمی ایرانیان مسلمان عربی بود .ایرانیان غیر مسلمان چون گذشته زبانهای فارسی میانه و پهلوی اشکانی و سغدی و خوارزمی را به کار

می بردند .از سده ی سوم هجری با تأسیس دولت صفاریان ایرانیان مسلمان زبان فارسی را که به فارسی دری مشهور بود به کار گرفتند . واژه ی دری از دربار گرفته شده و گویش

رایج در دربار بود که بزرگان به آن سخن می گفتند. اما نکته در این جا بود که واژگان فارسی دری با فارسی میانه (پهلوی ساسانی)بسیار اختلاف داشت چون واژه های بسیاری از زبان

عربی به زبان پارسی راه یافته بود .واژگانی از رواج افتادند /az/من -/kadar/کدام - /bidakhsh/صدر اعظم -/amawand/نیرومند -یوژدهر(پاک) اما با این وجود ایرانیان از پای ننشتند

و برای واژگان آداب دینی برابر هایی ساختند از جمله واژگان که در زبر بیاید:

اذان : بانگ نماز - گلبا نگ

الله : یزدان

صلاه : نماز ( نماز در زبان پارسی به معنی خم شدن و تعظیم بود - خم شد و در نماز شد)
نماز ظهر : نماز پیشین

نماز عصر : نماز دیگر

منار : گلدسته

کعبه : خا نه ی خدا

هر وله کردن : پویه کردن

نماز عشاء : نماز شب

نماز شب : نماز خفتن

وضو : دست نماز

صیام : روزه

مصلا : نماز خانه

امام جماعت : پیشنماز

حدیث : گفته

قرآن : نیبگ (nibeg)

رسول : پیامبر

ملک : فرشته -سروش

مقبره : آرامگاه

طواف : دوران زدن

نکاح : زنا شویی

زوج : همسر
نکته : به جای واژه ی شیعه واژه ی پیروان پنج تن بکار برید

مزگت: مسجد Wink

با درود
الله از الوه با چم عقاب است .
مقبره از قبر و قبر از گور آمد .
زو نيز همان دو است .
نماز عشا هم بر گرفته از نماز گاه اشهن ميباشد .
و همه از واژگان بيگانه اما خودی هستند .

با درود به نویسنده محترم

به نظر شما آب و هوا و موقیعیت جغرافیائی محلی و همچنین عرق ملی و نژادی تا چه اندازه بر زبان و لهجه و ابداع واژه ها اثر می گذارد ؟