ابرهای دوزخی

با سپاس از يار فرهيخته ام وهومن گرامی که اينچنين استوار در راه سرفرازی ايران و ايرانی گام بر ميدارند به يک چرايی ديگر ميپردازم .
همواره برای همه اين پرسش بوده که چگونه شد که ايرانيان آموزه های گهربار آن آموزگار عشق را به بوته فراموشی سپردند و به گمراهه کشيده شدند ؟
آيا پاسخ در پديد آمدن انديشه های نوست که پذيرش کهنگی برای راستی و آشا نابخردانه است .
آيا پاسخ در ناسپاسی ايرانيان خسته از راستی است که تاريخ پر نشيب و فراز اين سرزمين اين را نميگويد .
آيا پاسخ کم کاری موبدان و پاسداران دين ميباشد که اين نيز نميتواند درست باشد چرا که سخت کوشی آنان هميشه زبانزد بوده است .
آيا پاسخ را بايد در تازش ددمنشانه تازيان يافت که از ديد من آن فرجام کار بود و نه پاسخ .
براستی چه شدکه ايرانيان به اين دام کشنده تاريکی و نادانی گرفتار آمدند ؟
از ديدگاه من پاسخ را بايد در آن ابرهای تيره جستجو کرد که با گذشت زمان کم کم راه را بر تابش آموزه های تابناک اشو زرتشت سد کردند .
آن ابرهای دوزخی چه بودند ؟
آن ابرها دستورهای دينی بر گرفته از گاثاها بودند .
آن فرمانها که از سوی پاسداران دين بودند آنهم تنها برای برهه اي از زمان با پنداری نادرست همانند آموزه های اشو زرتشت اسپيتمان که جاودانه هستند خود را جاودانه پنداشتند .
اين فرمانها در درازنای تاريخ آنچنان بر هم انباشته شدند که ديگر گاثاها فراموش شدند تا جايی که موبدان برای پاسخ به دشواريهای تازه همان فرمانهای از رده خارج را زير و رو ميکردند و تکه اي ديگر بر اين ابرها ميآفزودند .
با کمی ژرف بينی در مييابيم که آموزه های اشو زرتشت همواره کلان نگر بوده و هميشه از پرداختن به ريزه کاريها دوری ميجسته چرا که او برای تمام تاريخ يا بهتر است بگويم او برای تمام دورانها سخن ميگفته .
پرداختن به خورده کاريها هر چند گريز ناپذير است اما برگرفته از تنگناهای زمان ميباشد تنگناهايی که باگذشت آن برهه ويژه ناپديد میشدند ،پس فرمانش هم بايد کنار گذاشته میشد و به تاريخ ميپيوست .
تمام فرمانهای پاسداران دين با نگاه به دشواريها بايد سر راست برگرفته از آموزه های اشو زرتشت اسپيتمان باشد .
بديگر سخن آنچه در گاثاها آمده بنيان آموزه های اشو زرتشت ميباشد و هر آنچه با گاثاها همخوانی نداشته باشد بايد ناديده انگاشته شود .
پدرود تا درودی ديگر