باورهای اهورايی و اهريمنی

با درود بر ياران ميهن پرست
بنا دارم اينبار به انديشه ها و آيين و رسوم و چگونگی اثر بخشی آنها بر سرنوشت مردمان بنويسم .
بد نيست بدانيم که اين باورهای ميهنی دو دسته اند .
يکدسته اهورايی و راستينند و برای مردمان همبستگی ،بالندگی و شادی به ارمغان می آورند و دسته ديگر اهريمنی که برای مردم نکبت ،ازهم پاشيدگی و سوک به بار می آورند .
در اين سرزمين برای آيينهای اهورايی ميتوان از جشنهای نوروزی ،مهرگان و سده نام بردکه شادی و راستی را در هم ميهنانمان تازه گردانی ميکنند .
از آيينهای اهريمنی نمونه نمی آورم تا کسی را دل آزرده نکرده باشم ،شايد برگذار کنندگان و پيروانشان خود روزی بيدار شوند .
اين انديشه ها ،آيينها و باورها تا زمانی که سوی اهورايی بچربد پيشرفت و بالندگی را در پی دارند ،اما اگر سوی اهريمنی چيره شود شکست و واپسگرايی به بار می آورند .
اينک اين پرسش پيش می آيد که چگونه ميتوان از دست باورهای اهريمنی رهايی يافت ؟
يکی از اين راه گريزها کوچ از ميهن و زادگاه است ،درست همان روش که پارسيان هند برگزيدند .
راه ديگر آنستکه انديشمندان بزرگ و مبارز بر مي گزينند مانند آنچه در رنسانس اروپايی رخ داد و شکستهای جنگهای صليبی پتک وار آنان را از خواب سنگين سده ها بدر آورد .
در پايان اگر مردمی از روشهای بالا بهره نگيرند ،شايد رهبری انديشمند و توانا آنانرا به سوی روشنايی راهنمايی کند .
مردمی هم که آغوش اهريمن را رها نميکنند نيز به ناچار با سرنوشتی اهريمنی روبرو خواهند شد ،و سد افسوس چرا که خود کرده را هيچ تدبيری نيست .
با آرزوی بهروزی و شادکامی برای هم ميهنان گراميم پدرود تا درودی ديگر