آوای زنگوله ها/مهینبانو اسدی

عضويت در سايت

آوای زنگوله ها
مهین بانو ترکمان اسدی
"خوردادماه 1370 خورشیدی"

غروبست و، آوای زنگوله ها
بپیچیده در دامنِ کوهسار
به پا خاسته گردِ گله ز دور
دَر و دشت، مُشکین و گوهرنگار
***
خَنیده به کوه و، به دشت و دمن
نوایِ دل انگیز هر گوسفند
بَرّه پِی اش شاد، هر سو روان
نوایش گَه آرام و گاهی بلند
***
شنو نیک، آوای زنگوله ها
که مژده دهد بر دگر روزگار
به امید و مِهر و به شادی و شور
به آهنگِ خوش، گویدت: گوش دار
***
گَله آید از راه، با زنگ و غور
سگِ باوفا پاسبانی کند
نگهدارِ گَلِه بُوَد بی گمان
به روز و به شب، مِهربانی کند
***
شبان: در پس و پیش، گاهی دوان
نگاهش بُوَد تیزتر زآفتاب
چو با گَلِه باشد به روزِ دراز
نیاید به چشمانش یک لحظه خواب
***
از این رو، شبانی است کاری بزرگ
نزیبد به ناکار دیده کسان
نسیمِ دل افروزِ مُشکین نفس
پیامی ز من، بر شبانم رسان
***
بگویش که: ای مِهربان، مِهروَرز
نوای نی ات، چون نیاید به گوش؟
خموشی چرا پیشه کردی چنین؟
کجا شد تو را کوشش و جُنب و جوش؟
***
گَلِه، زیرِ چنگالِ گرگِ سترگ
برفت و، بشد آن همه شور و حال
کجا رفت آوایِ زنگوله ها
که این سان سکوت است در ماه و سال؟
***
کنون ای خِرَد پَروَرِ هوشمند
شبانِ نکو رایِ پوزش پذیر
بِنه پای در راهِ دشوار و سخت
ز گرگِ یله، گَلِه ات بازگیر
***
بیا، تا به آوایِ زنگوله ها
روان را دگرباره، روشن کنیم
به زیرِ بلند آبیِ بی کران
ز نیکی، تنِ خویش جوشن کنیم
********************