seyghaly مدیر سایت وضعيت: آفلاين 8 آذر ماه ، 1387 تعداد ارسالها: 931 امتياز: 2934 تشکر کرده: 373 تشکر شده 1071 بار در 606 پست
محل سكونت: تهران
ارسال شده در: شنبه، 30 خرداد ماه ، 1388 08:34:35 موضوع مطلب: اوستا((اختر شناسی))
درود بر هموندان
در بخشی از اوستا آمده که تخمه های بسیاری از موجودات زمین از کهکشان به این کره آمده و در این کره تکامل پیدا کرده است.با راهنمایی استاد عطایی فرد و در جستجویی که در جهان گستر انجام دادم به جستاری نوین بر خوردم که دانش اختر شناسی ایرانیان باستان را تایید می کند. در زیر این جستار را می آورم:
کشف یک توده ابر با طعم تمشک!
ستاره شناسان آلمانی توده ابری از گرد و غبار ستاره ای را در کهکشان راه شیری کشف کرده اند که بو و طعم میوه جنگلی تمشک را دارد.
به گزارش خبرگزاری مهر، گروهی از پژوهشگران مرکز رادیو ستاره شناسی موسسه ماکس پلانک آلمان پس از سالها تحقیقات بر روی توده های ابری ذرات گرد و غبار کهکشان راه شیری با هدف کشف مولکولهای پیچیده توانا در دادن حیات، توده ابری را با شناسه Sagittarius B2 کشف کردند که محتوی ماده شیمیایی "اتیل ستونی" است که طعم و رایحه میوه تمشک را دارد.
برپایه گزارش ساینس دیلی، این ستاره شناسان با استفاده از رادیو تلسکوپ "موسسه رادیو ستاره شناسی میلیمتریک" در اسپانیا موفق شدند تشعشعات الکترومغناطیسی گسیل شده از سنگین ترین منطقه توده ابری Sagittarius B2 را تجزیه کنند. این منطقه سنگین در اطراف ستاره ای که به تازگی متولد شده است می چرخد.
نتایج این تجزیه ها نشان داد که این توده ابری محتوی ماده "اتیل ستونی" است. این ماده یک ترکیب آلی تشکیل شده از کربن، اکسیژن و هیدروژن است. این سه عنصر در تشکیل اسیدهای آمینه شرکت دارند. این توده ابری همچنین محتوی ماده کشنده ای با عنوان "ان- پروپیل سیانید" است.
به گفته این محققان، تاکنون این دو ماده هرگز در فضا پیدا نشده بودند. _________________ دبیر پایگاه پژوهشی هخامنشیان، رسول صیقلی
sharifi جانشین گرداننده تالار وضعيت: آفلاين 14 آبان ماه ، 1388 تعداد ارسالها: 654 امتياز: 1511 تشکر کرده: 180 تشکر شده 261 بار در 185 پست
ارسال شده در: دوشنبه، 14 دي ماه ، 1388 16:18:06 موضوع مطلب:
درود
وهومن گرامی ، آن بخش از اوستا که از آن سخن راندید را اینجا برای آگاهی ما و دوستان دیگر بیاورید.
با سپاس _________________ به نام نامی کوروش
و آن آزاده جانانی
که جز بر خاک پردیس جهان
ایران زمین
پیشانی خود را نسائیدند