تنها راه پيروزی

با درود بر ياران
ديگر زمان آن فرا رسيده که روشنگرانه به تنها راه پيروزی بپردازيم .
اين جستار بسيار ارزشمند را به چند فرگرد بخش ميکنم .
در فرگرد نخست در باره ارزش ها و تواناييهای راستی و برتريهای آن بر دروغ مينويسم .
شايد برخی اينگونه بيانديشند که سخن گفتن از برتريهای راستی بيهوده ميباشد چرا که مانند روز روشن ميباشد ،اما از ديد من از راستی هر چه بگوييم کم است .
راستی دلها را راستين به هم نزديک ميکند اما دروغ دروغين .
راستی آرامش می آورد اما دروغ پريشانی .
راستی تندرستی و شادی می آورد اما دروغ سوگ آور و بيماری زا است .
راستی ما را به سوی روشنايی و جاودانگی رهبری ميکند اما دروغ به سوی تاريکی و مرگ .
با هر راستگويی يک نهال راست مينشانيم با ميوه هائی شيرين ،اما با هر دروغگويی يک نهال دروغ با ميوه هايی تلخ .
اگر زير فشار يا به سهو دروغی گفتيم بايد از پروردگار پوزش بخواهيم و نهال دروغی را که کاشته ايم ريشه کن کنيم پيش از آنکه کار از کار بگذرد .
زندگی بر مدار راستی ما را به سرنوشتی اهورايی پيوند ميزند ،اما زندگی بر مدار دروغ ما را با سرنوشتی اهريمنی روبرو ميکند .
بر اين نکته پا فشاری ميکنم که به هيچ وجه از هيچکس در هيچ جايی دروغ پذيرفته نيست .
دروغ با هر بهانه و پسوندی مانند خدعه ،مصلحتی ،تقٔيه و يا .... اهريمنی است .
بايد بدانيم که با گفتن راست اگر بميريم به سرزمين جاويد خواهيم شتافت اما اگر با دروغ از مرگ رهايی يابيم در کارمای مان چوب خط خواهد خورد .
چکيده آنکه هر چند هر راست نشايد گفت اما جز راست هم نبايد گفت .
در پيوند با اين گفتمان مايه خوشنودی خواهد بود اگر مرا با ديدگاههای خود نيز آشنا گردانيد .
اين جستار پی گرفته ميشود .
پدرود تا درودی ديگر

با درود بر ياران گرامی فرگرد دوم جستار را دنبال ميکنيم
پس از آنکه به ارزشهای والای راستی پی برديم ،اينک اين پرسش پيش می آيد که ما چگونه ميتوانيم دروغ را بزداييم و راستی را در اين مرز و بوم اهورايی به شاهنشاهی برسانيم ؟
نخست بايد ديد که در چه بسترهايی دروغ سر بر می آورد تا با شناخت و نابودی آنها مردمان از شر آن رهايی يابند .
براستی تا کنون انديشيده ايد که اين بسترها کدامند که دروغ را به بار می آورند ؟
برای پاسخ در آغازين گام بايد ببينيم که چه کسانی بيشتر دروغ ميگويند .
اگر خوب کند و کاو کنيم در ميابيم نادانی يکی از ويژگيهای دروغگويان است .
ويژگی دوم دروغگويان مادی گرايی بيش از اندازه است .
در برخی از کيشها پيروان همزمان با دستکاری پيام پيام آورخود جايگاه بزرگانشان را آنچنان بالا ميبرند که گاه سايه به سايه پروردگار آکرانه می سايند و از آنجا که رسيدن به چنان رده دروغينی ذره ذره در درازنای تاريخ روی ميدهد باوری استوار هر چند بی پايه را به وجود می آورد .
اين روند هم اهريمنی ترين بستر را برای زايش دروغهای بيشمار فراهم می آورد .
گاهی هم دروغ برای فرار از درد و رنج خود يا کسان به کار گرفته ميشود که هر چند آن نيز پسنديده نيست ،اما پاد آفره کمتری را به دنبال دارد .
اينک با شناختی که از زمينه های دروغ ساز پيدا کرديم بهتر ميتوانيم با اين زاده گجستک اهريمن به ستيز بپردازيم ،ستيزی اهورايی و ناگزير .
در پايان اين فرگرد همچنان از دوستان ميخواهم که برای هر چه پربارتر شدن جستار ديدگاههای خود را نيز نگارش نمايند .
با ارزوی شادی و بهروزی برای هم ميهنان گراميم تا آغاز فرگرد سوم پدرود

با درودی ديگر اين جستار بسيار ارزشمند را پی ميگيريم
در فرگردهای پيشين به برتريهای بی چون و چرای راستی بر دروغ پی برديم و خاستگاههای دروغ را هم شناسايی نموديم .
اينک اين پرسش پيش می آيد که اين آگاهيها چه وابستگی به سرنوشت مردم اين سرزمين دارد ؟
راستی اينستکه انديشه بسياری از ايرانيان با چرايی های گوناگون در هاله اي از دروغ پيچيده شده است .
با کمی ژرف انديشی و کنکاش با نگاهی به فرگردهای پيشين ,خود ميتوانيد اين چرايی های گريبانگير را بروشنی دريابيد .
با اين شناخت که برأی انديشه در بند دروغ ديگر توانی برای گريز از دام نکبت و بيچارگی بجای نميماند ,برای نجات هم ميهنان خود از دست اين تارهای اهريمنی که ديو دروغ بر انديشه آنها تنيده چه راهی را پيشنهاد ميکنيد ؟
ارزش اين پرسش را آنگاه بخوبی در می يابيم که بدانيم مردمی با انديشه اي انباشته از داده ها و باورهای دروغ دست آوردشان هم دروغين است و نميتوانند به پيروزی راستين دست يابند .

با درود بر ياران آزاده جستار را پی ميگيريم
در فرگردهای پيشين دريافتيم که دروغ بزرگترين دشمن اين سرزمين اهورايی است و تا دروغ در اين آب و خاک ترکتازی ميکند ايرانيان رنگ شادی و بهروزی را نخواهند ديد .
براستی چگونه ميتوان ديو دروغ را در بند کشيد تا توده ها بار ديگر آزادی را فرياد کنند ؟
چگونه ميتوان ديو دروغ را در بند کشيد تا توده ها بار ديگر شادی را فرياد کنند ؟
پاسخ روشن است .
پاسخ روشن است ،بروشنايی آفتاب .
پاسخ روشن است ،بروشنايی راستی .
آری تنها به ياری فرشته راستی ميتوانيم ديو دروغ را شکست داده و در بند کنيم .
رستاخيز راستی ان چيزيست که ايرانيان نياز دارند .
همه ايرانيان با هر کيش و آيينی بايد و بايد بر سر آن به هم انديشی رسيده و همسو گردند. ديگر جای درنگ نيست .
ايرانيان بايد بدانند که اهريمن دروغ با همه بزرگنمايی اش در برابر شمشير راستی بسيار بزدل و فرومايه است .
ايرانيان بايد بدانند که پيروزی به ياری دروغ دستاوردش هم دروغين است و شهدش زهر آگين .
فرياد از دست داده ها و باورهای دروغ .
رستاخيز راستی راه را مانند روز روشن ميکند .
ايرانيان نژاده اگر پيروزی راستين را ميخواهند بايد راستی را برگزينند .
ايرانيان نژاده بايد بدانند که تنها و تنها با رستاخيز راستی به پيروزی راستين و اهورايی ميتوانند دست يابند و ديگر هيچ .
ايرانيان نژاده بايد بدانند که با گزينش راستی پيروزی بسيار نزديک است هر چند اهريمن دروغ آنرا دور از دسترس بنماياند .
تا فرگردی ديگر پدرود
a

با درودی از سر آشنايی جستار را پی ميگيريم
در فرگرد پيشين دريافتيم ،برای رهايی از چنگ پيله بيچارگی و درماندگی که اهريمن دروغ بر انديشه ما تنيده بهترين راه سود جستن از شمشير راستی است .
برای دريافت بهتر ارزش راستی کمی مو شکافی بيشتر را بايسته ميدانم .
نخستين چيزی را که بايد بدانيم اينستکه راسّتی نيرويی راستين دارد و در برابر نيروی دروغ دروغين ميباشد ،بنابراين با ورود فرشته راستی در هر ميدانی بسادگی اهريمن دروغ رسوا شده و در هم ميشکند .
دومين نکته اينستکه راستی روشنی بخش است و آگاهی به ارمغان می آورد و همزمان با نابود کردن دروغ زمينه های زايش آنرا که همانا نادانی ,زياده خواهی و فرومايگی است را نيز از بين ميبرد .
با پيروزی راستی در اين مرز و بوم اهورايی زمينه برای پرورش نهال اشا يا عشق فراهم آمده و اين بوستان پر گل و زيبا دوباره به بار مينشيند .
آری ديگر زمان رستاخيز راستی فرا رسيده است .
بدانيد همانگونه که دروغ واگيردار است راستی هم ،پس از خود و کاشانه خود آغاز کنيم و ايرانی و جهانی را آباد کرده و با گلهای رنگارنگ شادی از نو بياراييم .
همه ما بايد در اينراه اهورايی بکوشيم سوای از هر کيش و آيينی که داريم و باور داشته باشيم که کاراترين جنگ افزار در برابر اهريمن دروغ تنها و تنها راستی است و بس .
آری راز بزرگ راستی است, پس آنرا پاس داريم .
تا فرگردی ديگر پدرود

با درودی تازه جستار را پی ميگيريم
در اين فرگرد به توانايي راز آلود راستی ميپردازيم .
بدانيد هر کس که در راه راست گام برميدارد از سوی پروردگار توانا و زروان آکرانه پشتيبانی ميشود و به ديگر سخن انسان راستی مدار شکست ناپذير است .
اگر به داستانهای پر رمز و راز و پند آموز شاهنامه ژرفتر بينديشيم درمييابيم ،هر گاه پهلوان نامدار ايرانی برای شکست دشمن از دروغ ياری جست به يک پيروزی دروغين دست يافت ،اما شکستی راستين .
برأی نمونه از داستان رستم و سهراب ميتوانيد اينرا بخوبی دريابيد .
در داستان زندگيهای اين دوران چه سياسی و چه غير سياسی باز اين درست يا truth را ميتوان به سادگی دريافت .
تنها ساده انديشان و کوردلان برأی دستيابی به پيروزی آسان بر دشمن از اهريمن دروغ چشم ياری دارند و خود را با بلا های گوناگون روبرو مينمايند .
اين نگون بختان کژرو دستاوردی ندارند مگر جشن پيروزی کوتاه و سوگواری دراز .
بدانيد پيروزی راستی ناگزير است چه با ما و چه بی ما ، پس آنرا پاس داريم

با درود بر ياران گراميم
از ديد من با اينکه راستی در فرهنگ اين مرز و بوم نهادينه ميباشد اما دور افتادن ايرانيان از فرهنگ اهوراييشان سبب ساز جولان دادن ديو دروغ در ميان آنها گرديده است .
من ريشه خودباختگی ،خودفريبی ،سرگشتگی و چکيده سخن درماندگی ايرانيان را در چيره شدن ديو دروغ بر آنها ميدانم .
انديشه من ميگويد که ريشه همه بدبختيهای ما ايرانيان ميدان دادن به ترکتازی ديو دروغ در اين سرزمين ميباشد .
ديو دروغ با گذاشتن نقابهای فريب تقيه ،مصلحت ،خدعه و... خود را در دل مردم جا کرده است .
اما همه بايد بدانند که اين عجوزه مرگ ارزان هيچگاه نيکبختی و آمرزش مردمان را نميخواهد و تا دروغ از اين سرزمين اهورايی ريشه کن نشود ايرانيان رنگ شادی و خوشبختی را نخواهند ديد .
پدرود تا درودی ديگر

با درود بر راستی پژوهان ارجمند
يک نکته همواره برايم پرسش بر انگيز بوده .
راستی آنستکه اهريمن دروغ توانسته با پوشيدن لباس شرعی خود را در قلب ايرانيان جا کند و چنگالهای زهر آگينش را در دهليز های آن فرو نمايد .
اينک اين پرسش بنيادی پيش می آيد که چگونه ميتوان اهريمن دروغ را افشا کرده و با کمترين هزينه روان رنجور ايرانيان را از چنگش رها ساخت ؟
پاسخ درست به اين پرسش ,کليد اهورايی آزادی ايرّانيان از اين بيچارگی و نکبتی است که به آن گرفتار آمده اند .
دشواری بزرگ آنستکه بيشتر مردم به سادگی چهره ناپاک و زشت اهريمن دروغ را در ديگران می بينند اما در خود از ديدن آن ناتوانند .
من باوری سترگ دارم که دريافت پاسخ اين پرسش بنيادی شادی و سرفرازی ايرانيان را برأی سده ها بلکه هزاره ها در پی خواهد داشت .
براستی چگونه ميتوان اين اهريمن دروغ هزار چهره را افشا کرده و با کمترين هزينه روان رنجور ايرانيان را از چنگش رها ساخت ؟
براستی چگونه ؟

با درودی ديگر به آنان که راستی را باور دارند
اينبار ميخواهم در باره دستاوردهای دروغ بنويسم .
بد نيست بدانيم ،کسی که برأی پيشبرد کارهايش به دروغ روی می آورد ناچار است برأی پيشگيری از آشفتگی وجدان ورودی های خود بويژه چشم و گوشش را بر داده های درست ببندد .
به ديگر سخن خود را در برابر داده های راستين کر و کور ميکند تا دنيا با داده های دروغش بهتر بخواند .
اينگونه دروند پيرامون خود دنيای دروغين يا مجازی می آفريند .
دروند اگر عاشق شود از آنجا که داده ها و خواسته هايش دروغين است عشقش نيز دروغين ميشود .
معشوق اگر از راستان باشد بزودی پی به دروغين بودن ماهيت گفته ها و دهش ها ميبرد و آتش عشق زود به سردی می گرايد .
معشوق اگر خود نيز دروند باشد آتش عشقشان هم مجازی ميشود و ديری نميگذرد که به دو دشمن دگرگون ميشود ،هر کدام بدونبال نارو زدن به ديگری .
دروند اگر پدر باشد آنهم در آيين پدر سالار اگر بتواند ارزشهای خود را به خانواده گسترش دهد که ديگر خانه ميشود جهنمی پر از کش مکش .
اگر نتواند ارزشهای خود را چيره کند ،خانه ميشود ماشين بدون راننده مگر آنکه مادر يا يکی از فرزندان بتواند اراده نشان دهد و سکان دار گردد .
دروند اگر نقش مردان خدا را به خود بگيرد با داده های دروغ ميتواندمردم ساده دل و زود باور را به گمراهی بکشاند .
اما بايد بدانيم که اين چنين مردمی بيگمان روزی به بيداری ميرسند و با چرخشی شگفت انگيز دمار از روزگار دروند در می آورند .
دروندان اگر کمی و تنها کمی چشم و گوششان را باز کنند ،به ياری اندکی خرد ميتوانند بسادگی در يابند که دستاورد دروغ نميتواند دروغين نباشد , پس اينهمه کژی برأی چه ؟
باری ,راستی از همه سو به ما هشدار ميدهد :
تا دير نشده اهريمن دروغ را از خانه دل برانيم که جز خسران به بار نمی آورد .
تا انگشت به دندان نگزيم .
تا رستگار شويم

با نگاهی به برگهای تاريخ پر فراز و نشيب اين سرزمين بلا کشيده در مييابيم که بن مايه همه نگون بختيهای ايرانيان دوری از راستی است و بس .
در نگاه به تاريخ , همواره افراد را ريشه شکستها ميشناسيم و ساده انديشی و ساده انگاری را برأی کاوش داده ها برميگزينيم .
اما از ديد من همه شکستها و فرود و نشيبها ريشه در فرهنگ گريزی و دوری از راه راست دارد .
از بين رفتن ارزشهای اسپند و اهورايی ،رده فرهنگی مردم را پايين ميکشد و فرهنگ پايين خود زمينه ساز همه پستيهاست.
براستی چرا زمانی که راست است برخی دروغ رابر ميگزينيم ؟
چون ميپنداريم دروغ به ما اين دنيا را ميدهد ،اما راستی آن دنيا را و از قديم گفته اند سيلی نقد به از حلوای نسيه است .
ميپنداريم دروغ کار ما را پيش ميبرد اما راست ما را به دردسر می اندازد .
ميپنداريم دروغ جان ما را نجات ميدهد اما راست روح ما را ،و اين کجا و آن کجا .
ميپنداريم با دروغ ميتوانيم پيشه و شغلی خوب دست و پا کنيم اما با راستی شايد تا مدتها درجا بزنيم و يا گاهی پس گرد هم بکنيم .
ميپنداريم با دروغ ميتوانيم در جنگ به پيروزی برسيم ،اما با راستی گاهی کارمان پيچ ميخورد و شکست نسيبمان ميشود .
همينجا بيافزايم که نيرنگ در جنگ جدای از دروغ در جنگ است .
پيمان شکنی با دشمن از سوی فرهنگ ايرانزمين به هيچوجه پذيرفته نيست .
همانگونه که ديديم اهريمن دروغ چندان هم با دست خالی وارد گود نميشود ،پس ما برأی پيشبرد کارهايمان چرا دست نياز پيش او دراز نکنيم ؟
راستی آنستکه دستاوردهای دروغ بر پايه پندار بوده و همه اش دروغين است ،اما درک و دريافت آن چشم و گوش بينا ميخواهد .
راستی اينستکه جهان راستين پيرامون ما جهانی زنده و پويا است و فرمانروای آنهم راستی ،اما جهان دروغين پيرامون ما پنداری ,مردار و واپسگراست به فرمانروايی اهريمن دروغ .
پيروزی که به ياری دروغ بدست آيد بدتر از شکستی است که با راستی بدست می آيد .
پيشه اي که با دروغ بدست می آيد هر چند جايگاهی بهتر داشته باشد بدتر از پيشه اي است که با راستی بدست آمده .
زندگی که با دروغ بازيافت شده است بدتر از مرگی است که با راستی به آن تن در داده ايم .
اما درک و دريافت آن چشم و گوش بينا ميخواهد .
مردم بر دو گروهند ،بخشی به جهانی ديگر باور ندارند و بخشی نيز به جهانی ديگر باور دارند .
آنان که به جهانی ديگر باور ندارند بايسته است که به تجارب خود از پيروان دروغ بنگرند و
بيانديشند .
آيا کشورداری يا هر پيشه و کاری با دروغ به سر انجامی خوش می انجامد ؟
به مردم و سرزمينهايی که به دروغ بها ميدهند بنگريد و يک بار هم شده از سر راستی بيانديشيد .
آيا خوشبخت شدند يا آنکه دچار نکبتند و سوگوار ؟
و چه بيچاره هستند مردمی که به اهريمن دروغ دل خوش ميدارند .
اينبار به مردم وسرزمينهايی که به راستی بها ميدهند بنگريد .
براستی اينبار چه ميبينيد ؟
پس چرا برخی از سر ديوانگی به دروغ روی مياورند ؟
اينک روی سخن با آنانی است که به جهانی ديگر باور دارند .
اين گروه با آنکه ميدانند رفتن بسوی تاريکی و دروغ چه پيامدهای مهيب و دهشتناکی دارد ،اگر برأی پيشبرد کارها باز دست نياز بسوی دروغ دراز کنند ،از ديد من از ديوانه هم ديوانه ترند .
چرايی اين گزينش نابخردانه و کوته بينانه را در بسته بودن چشم و گوش بر جهان راستين بايد جستجو کرد و بس .
بسته بودن چشم و گوش بر جهان راستين .
و پرسش اينست ،چگونه ميتوان چشم و گوش اين بردگان بيچاره اهريمن دروغ را گشود ؟
چگونه ؟

سلام دوست من
ادامه بده
موفق باشی
در این راه من و دوستانم هر انچه در توان داریم به کار خواهیم بست
به امید خدا موفقیت نزدیک است

با درود بر ياران ميهن پرست
در فر آيند زنجيره گفتارهای پيشين ,پاسخ با نگاهی کوتاه به آنچه در بالا آمده بسيار روشن است .
همانگونه که نبشتم ،آنچه ايرانيان را به گمراهی کشانده و به اين نکبت و خواری نشانده همانا داده های دروغ است که از فراوانی تکرار به باوری اهريمنی دگرگون شده اند .
برأی رهايی از چنگ اهريمن دروغ تنها راه پيروزی آنستکه ايرانيان بايد بدانند تنها و تنها ميتوانند بر پاهای خود بايستند و به هيچوجه از بيگانگان نبايد چشم ياری داشته باشند .
که اگر بيگانگان در اين ميدان وارد شوند به گواهی تاريخ نکبت دوچندان خواهد شد .
همچنين ايرانيان بايد بدانند که تنها و تنها ابزاری که آنانرا شکست ناپذير مينمايد همانا شمشير اهورايی راستيست و هر کجا اهريمن دروغ سد راه پيشرفت و سرفرازی آنان شد ،بايد با راستی و با فريادی رسا آنرا افشا کنند .
در اين رستاخيز راستی ،همه و همه در نخستين گام بايد از خود آغاز نماييم .
آری بايد نخست از خود آغاز نماييم و سپس آنرا در سرتاسر ايران اهوراييمان گسترش دهيم .
بدانيد باور به نيروی هميشه پيروز راستی باوری راستين است .
آری شکست ناپذيری شمشير راستی باوری سترگ و راستين است که همه نيروهای ورايی و ماورايی آنرا گواهند .
پس همه با هم به سان نياکان دلاورمان استوار به پا خيزيم و اين رستاخيز اهورايی را با شادی و عشق به سر منزل پيروزی برسانيم .
پروردگار توانا پشت و پناه ميهن پرستان راستين اين مرز پر گوهر باشد

با درود
برخی از کيشهای يکتاپرست با داستانپردازی دروغ را کادو پيچ کرده آنرا گاهی بايسته ميپندارند .
اينبار ميخواهم با پرداختن به چند نمونه تاريخی ،اهريمنی بودن دروغ را در هر پوششی افشا نمايم .
نمونه نخستين داستان منصور حلاج ميباشد .
ميدانيم که اين رادمرد عارف پس از آنکه بر درستی سخن خود پايمردی کرد به گونه اي دهشتناک و با شکنجه بسيار کشته شد .
اينک پرسش اينستکه کدامين روش خدا پسندانه تر بود ؟
آيا روش اهورايی همان بود که اين عارف برگزيد يا آنکه او بايسته بود راه تقيه را در پيش گيرد .
آيا اگر او راه تقيه را در پيش ميگرفت ،ارزشش نزد مردمان و پروردگار مهربان دگر نميشد ؟
هر چند اينرا ميپذيرم که اين آگاهی بزرگ است که انسانرا آنچنان استوار و سازش ناپذير ميگرداند .
نمونه ديگر راهی بود که بزرگمردی چون امام حسين برگزيد .
داستان کربلا را شما خود بهتر ميدانيد .
آيا اگر او سازش ميکرد و زير بار دروغ ميرفت ،يزيد را شايسته خلافت ميناميد و به دگر سخن راه تقيه را در پيش ميگرفت ، ارزشش نزد مردمان و پروردگار مهربان دگر نميشد ؟
هر چند اينرا ميپذيرم که اين آگاهی بزرگ است که انسانرا آنچنان استوار و سازش ناپذير ميگرداند .
نمونه ديگر سرنوشت دردناک ژاندارک ميباشد .
او به سادگی ميتوانست از راه و سخن خويش پا پس کشيده و خود را از دامی که کشيشان از خدا بيخبر برايش گسترده بودند برهاند ،اما چنين نکرد .
پرسش اينستکه اگر او راه تقيه را در پيش ميگرفت و از اهريمن دروغ ياری می جست ,ارزشش نزد مردمان و پروردگار مهربان دگر نميشد ؟
هر چند اينرا ميپذيرم که اين آگاهی بزرگ است که انسانرا آنچنان استوار و سازش ناپذير ميگرداند .
من از سويی ميپذيرم که آگاهی بزرگ نميتواند دستاورد همه مردمان باشد و گاهی ترسيدن و پناه بردن به اهريمن دروغ کاری است ناگزير .
اما از ديگر سو اينرا نيز نميتوانم هيچگاه بپذيرم که ياری جستن از اهريمن دروغ ميتواند گاهی کاری خدا پسندانه باشد و اهورايی .
بدانيم دروغ در هر پوششی که باشد بر آمده از برخی آلودگيهای اهريمنی ما است .
پس با خيزشی دلاورانه همه با هم ديو دروغ را از زندگی خود بزداييم و بيرون برانيم تا همای نيکبختی و بهروزی را باری ديگر در آغوش بگيريم .

درود بر ياران راستی پژوه
اينجا ميخواهم در باره دگر بودن گفتار دروغ و گفتار اشتباه بنويسم .
اگر انسان بر پايه داده های نادرست خبر رسانی کند ،آيا بايد دروغگو ناميدش ؟
براستی مرز بين دروغ و اشتباه چيست ؟
ميدانم بسياری پاسخ را ميدانند ،اما باز بايسته ديدم پاسخ را بنويسم ،تا شايد برخی بيدار شوند .
انسان اگر به نادرست بودن گفتار خود پی ببرد و همچنان بر آن پای بفشارد دروغگو ميخوانيمش ،اما اگر پس از آگاهی از نادرستی گفته ها ،سخن خود را پس گرفت ،اشتباه ميناميم .
به پيروی از داريوش بزرگ شاهنشاه ايرانزمين از پروردگار مهربان بخواهيم اين مرز پر گهر را از دروغ و خشکسالی در امان بدارد .

فرمانروای راستگو دروازه های بهشت را بروی مردم ميگشايد ،اما فرمانروای دروغگو دروازه های جهنم را .
پس زنده باد راستی .
بياييد همه با هم با سرنيزه راستی قلب دروغ را نشانه برويم