ایران ِ من

ایران

ایرانِ من ، ایرانِ من
بر زندگی ، پیمانِ من
هم پیکر و هم جانِ من
هم مان و هم ایمانِ من
ای خفته در خاک ات همه
پُشت و نیا و خانِ من
به سر سودای نجوای تو را دارم
و می دانم
که از تو
با تو ات باید سخن گفتن
تو جز خویش ات چه اِشناسی
که هست اش بر جهان ارزد
و چون نام مَهان بر کِهتران چربد؟

سرافرازا ،
بلندآوازه ایران ام
تو را نازَم ، تو را بالَم
سرم بر آسِتانِ خاکِ پردیسانه ات هر دم
فرو اُفتاده ، پیشانی
به بالینِ سپِهرآسات ، می سایَم
ستایش مر تو را بس نیست
پرستش می سِزَد نامَت
که من اندر میان مسجد و دِیر و کلیسا و پرستشگاه ها ، تنها
تو را ای میهنم ام ، ایران ،
هماره باورت می دارم از جانم

چُنانَت دست و دل بازی
که خاکت را فرا-مَرزی
بِباید جُست و جویا شد
ز فَرزانش ، ز فرهنگ و هنر ، دانش
ز نیک و بد ،
ز دنیا و ز رَستاخیز
ز هر چه هست و اینک نیست

که پالا چشمه ی شهریگی و زیستن حتا
ستبرا ریشه ی دیرینه گی های تو را در خود نشان دارد

کُهن پوئیده خاک ات آریائی ها
کسان هرگز نمی دانند
از آن آغاز ناپیدا و پنهان ات
چه دشواری و سختی ها
که بر جانت نتازاندند
چه ناخوش بختی و بدتخمه گی ها را
به گوشاگوشه ات هر دم نَپَرکَندند
نتاراندند

تو را زان بیشه ی پهناور و آن ببر خُسبیدت
چونان چون گربه ای رنجور بِکشاندند

نبودش هستی و گیتی بسان تو
سِزا سَروَر بسی شایست
که نام بی هماوردت
زمین را هم چونان خورشید می مانِست

ولی امروز ، ایران ام
به نیم-روزینه ورجاونده شاخاب ات
دروغین نام تازی را میالایند

چه گونه گویم اینک کز زبان پارسی هم حتا
جز اندر گفتگوهای سخن دانان نشانی نیست

و آن آئین مزدایی
که زرتشتِ بزرگش زاد
جز آن خُردک نژاده-مردمِ دوری گزین ، امروز
کسی را ره-نما و دل-روشنا گر نیست

آه . . .
دلم پر خون و آشوب است ایران ام . . .

لب و دست و تن و قلبم ، می لرزد
گلویم از فشار درد می نالد
سرم از شرم ناماوار کنامت ، زیر افکنده
قلم از مشت پُرکین ام ، می لغزد

دلارامم
اهورا را به نام ات می دهم سوگند
که من ، فرزند و سربازت
برای خاک پاکت پیکر و جان را فدا سازم
زبان و خامه و اندیشه و یک سر ، روانم را
برای پاسداری از کیان ات پیشکش سازم

امید و آرزویم را
هم ایدون و همایون باد ، ایران ام

داریوش شریفی

-----------------
برای دریافت و شنیدن این چامه با آوای خودم بر

تنها کاربران عضو سايت قادر به مشاهده لينک ها هستند.
عضويت در سايت / ورود به سايت

کلیک کنید

سپاسگذارم شریفی گرامی از این چکامه ای که برای ما نهادید تا بیش از پیش به یاد میهن خویش باشیم ...

هماره تلاش شما و سایر دوستان در این تالار گفتمان نمونه بوده و زبانزد ... از شما از بانوی گرامی دنیای شیرین از بانوی گرامی نیلوفر مهرزمین از بزرگوار گرامی وهومن و سایرین سپاسی بی پایان دارم ... شادکامی بی پایان را برایتان از یزدان پاک خواستارم چرا که نیکو و پاک سرشت هستید ...

عضويت در سايت

درود شریفی گرامی
جدای از بار معنایی بسیار ارزنده سروده شما باید بگویم که آهنگ خاصی در این سروده میبینم که آن را بس می پسندم
پاینده باشید

سپاس از مهرورزی شما میهن دوستان ارج-مند

سدها درود و هزاران سپاس ، مر شهریور گران مایه و بلند پایه را . . .

با سپاس از سروده ها و چکامه های زیبا و دلنواز دوستانم برای ایران زمین
سراینده را نمی شناسم ولی سرودش زیباست...

ایران من
آفتابت که فروغ رخ زرتشت
در آن گل کرده ست
آسمانت که زخمخانه هافز
کاسه ای آورده است
کوهسارت که بر کوشش فردوسی
پر گسترده ست
بوستانت کز نفس نسیم سدی
جان پرورده ست
همزبانان منند
مردم خوب تو
این دل به تو پرداختگان
این سرو جان باختگان
جز تو نشناختگان
پیش شمشیر گزند
برز برافراختگان
سینه سپر ساختگان
مهربانان منند
نفسم را پر پرواز ازتوست
به دماوند تو سوگند
که گر بگشایند بندم از بند
بینند که آواز از توست
همه هستی من
با مهر تو آمیخته است
ریزه های تن من
با خاک تو آمیخته باد
خون پاکم که در آن
مهر تو می جوشد و بس
تا تو آزاد بمانی
به زمین ریخته باد!