کيش پيام آور راستی در چالش

با درود بر ياران گراميم
شوند گزينش اين جستار روشن کردن گوشه های تاريک يا پنهان کيش اشو زرتشت اسپيتمان ميباشد .
اين جستار همگانی بوده و از همه يارانی که دلشان برأی سرفرازی ايران و ايرانی ميتپد ،در راستای هر چه پر بارتر کردن آن چشم ياری دارم .
از دوستان ميخواهم بدون رودر بايستی و بيباکانه پرسشهای خود را بنگارند و خويشکاری پاسخ دهی نيز بر گردن ديگر ياران ميباشد .
پاسخها ميتوانند رنگارنگ و گاه خود چالش بر انگيز باشند که اين خود بر شيرينی و گيرايی جستار ميافزايد .
همانگونه که پيشتر آمده ،برأی هر چه پربارتر شدن اين گزينه از همه دوستان چشم ياری دارم .

عضويت در سايت

درود بر هومن فرزانه و ذهن نو آور او

آیا پرسشها می بایست در زمینه اندیشه ی خود زرتشت باشد و یا میتوان به موارد دیگر نیز پرداخت؟
برای نمونه به فلان واژه که در وندیداد یا کتیبه ای آمده هم میتوان پرسش وارد نمود؟

سپاس

عضويت در سايت

١-دقيقترين ترجمه گاتها از كيست؟
٢- زادگاه و زمان زرتشت را نشان دهيد
٣- زرتشت دين اور بود يا عارف؟

درود بر هومن گرامی و سایر دوستان
استاد پور داود بر آن بود که اصل واژه ی مونث " گاثا" را به جای "گات" که در چاپ نخست بدست ایشان "گاتها" چاپ شده بود به کار برد. من نخستین پرسشم این است که آیا "گاثا" درست تر است یا "گات" یا "گاتها" ؟
با سپاس فراوان

در پاسخ يزدان فرزانه :
من هيچ مرزی برأی به چالش کشيدن انديشه ،تاريخ و فرهنگ اشو زرتشت نميشناسم .
در پاسخ استاد عطايی فرد :
نخستين آنکه من از ترگمه دکتر حسين وحيدی خوشم آمده ،اما شايد ترگمه درست تر آنرا بتوان از تارنمای انجمن موبدان برداشت کرد .
دومين اينکه زادگاه زرتشت را نميدانم ،اما زمان آنرا نزديک به 3700 سال پيش ميپندارم .
سومين نيز از ديد من هر چند کيش اشو زرتشت بر پايه های بسيار استوار آگاهی بنا شده ،اما در آن خرد از جايگاه نخست برخوردار است و از انگره مينيو همواره دوری ميجويد .
همانگونه که ميدانيم اشو زرتشت خود با بهره گرفتن از درونی ترين لايه های انديشه و خرد به وجود پروردگار پی برد و به ايشان وحی نازل نشد .
در پاسخ سرور شريفی گرامی :
تا آنجا که من ميدانم گاهان ،گاتها ،گاثاها و گاتاها همه درست ميباشند .
خواهش ميکنم ياران اگر پاسخهای ديگری را درست تر ميدانند با نگاشتن آن ما را خوشنود گردانند ،چرا که آرمان همه ما آگاهی است .

با درود
"گاثاها سرودهای زرتشت انتشارات دانشگاه تهران 1354 ب گزارش استاد پورداود " :

گاتها در ودا نامه ی دینی برهمنان ، شعرهائی است که پس از گفتارهای نثر آمده باشد همچنین است در نامه های دینی بودائیان از خود گاتهای زرتشت به خوبی پیداست که این سرودها دنباله ی اندرزها و آموزشهای منشور بوده که بدبختانه ازمیان رفته است...

از بیست و یک نسک اوستای روزگار ساسانیان برخی یکسر ، از میان رفته و از برخی چند پاره در اوستائی که امروزه در دست است ، بجا مانده و برخی دیگر آن چنان که بوده ، هنوز هست ، از آنهاست گاتها که بی کم و بیش بما رسیده است...

...چنین می نماید که سرودهای گاتها و آنچه از گاتها شمرده می شده ، ستوت یشت نام داشته و شش نسک دیگر گاسانیک در گزارش گاتها بوده است در بخش نهم دینکرد در کرده های 2-68 ز سوتکر نسک و ورشت ما نسر نسک و بغ نسک مفصل سخن رفته است سوتکر دارای 22 فرگرد است و هر فرگرد آن درباره ی یکی از بخشهای گاتهاست...

درود بر همگی

شاید برای اینکه ایزد خرد آناهیتا و ایزد دین دئنا و چیستا هر سه ایزد بانو هستند

شاید دلیل دیگری باشد نمی دانم

magale
javad Mofrad

تحقیقی در باب
ملاقات فیثاغورث ریاضی دان با زرتشت یا همان لقمان حکیم
ابتدا در باب ارتباط نام لقمان و زرتشت که در عنوان مقاله یکی گرفته شدند باید بگویم. در منابع یونانی و رومی صحبت از دیدار فیثاغورث در حدود اواسط قرن ششم پیش از میلاد با مغ معروفی در امپراطوری کورش هخامنشی است که با نامهای زابراتاس، زاراتاس ، زاراس، زاریت و زرواستر معرفی گردیده است. برخی از محققین معاصر به سبب تردیدی که در زمان زندگی زرتشت در قرن ششم قبل از میلاد کرده اند؛ منکر صحت این ملاقات تاریخی گردیده اند. در صورتیکه نامهای زابراتاس (دارای پیکر تنومند)، زراتاس (زرین پیکر)، زاریت (زرین) یا زرواستر( بر خوردار از پیکر زرین یا شهریار زرین) به وضوح هم نشانگر نام زرتشت (دارای تن زرین) و هم لقمان ( دانای زمخت اندام) می باشند. پس بی جهت نیست که زرتشت در تاریخ همچنین با نامهای بردیه ( بزرگ تن)، زریادر (دارندهً تن زرین) و تنائو کسار (بزرگ تن)، ابراهیم ادهم (ابراهیم بور)، بیژن ( دور درخشنده)، بودا (مّنور)، مهاویرا (بزرگ دانا) و لقمان (به معنی دانای دارندهً تن زمخت در زبانهای ایرانی و افغانی) معروف گردیده است. وی همان کسی است که در قرآن تحت اسامی ایّوب، صالح، هامان و لقمان به کرات یاد شده است. و در هند تحت نامهای بودا و مهاویرا مشهور گردیده و از آنجا و همچنین از طریق نامهای توراتی و قرآنی اش شهرهً آفاق گردیده است. موضوع برده بودن لقمان در عهد جوانی، از جزء مان (مانیه) در نام خود وی بر گرفته شده است که در زبانهای کهن ایرانی به معنی بردهً خانگی بوده است و چون اصل زرتشت (شروین خرمدینان، لقمان مسلمین) به دیار زنج (یعنی قبایل مادر سالار آمازون/ سرمت یعنی اسلاف صربوکرواتها) می رسیده، لذا به اشتباه لقمان را از دیار زنج آفریقا یعنی حبشه به شمار آورده اند. موضوع سیاه پوست بودن وی باید از اینجا و همچنین لقب ادهم وی که معنی دوپهلوی بور و سیاه را می داده، بیرون تراویده باشد. جالب است که در اساطیر اسلامی او را پسر خواهر درشت اندام ایّوب به شمار آورده و عمر هزار ساله بر وی قائل شده اند و انباذ قلیس ( امپدو کلس فیلسوف یونانی قرن پنجم پیش از میلاد) را از شاگردان وی شمرده اند. سعدی اشعاری را در باب وی آورده که دانستن آن خالی از لطف نمی نماید: شنیدم که لقمان سیه فام بود نه تن پرور نازک اندام بود یکی بندهً خویش پنداشتن زبون دید در کار گل داشتن جفا دید و با جور و قهرش به ساخت به سالی سرایی ز بهرش به ساخت چو پیش آمدش بندهً رفته باز ز لقمانش آمد نهیبی فراز به پایش در افتاد و پوزش نمود به خندید لقمان که پوزش چه سود به سالی ز جورت جگر خون کنم به یک ساعت از دل بدر چون کنم ولی هم ببخشایم ای نیکمرد که سود تو مارا زیانی نکرد تو آباد کردی شبستان خویش مرا حکمت و معرفت گشت بیش غلامیست در رختم ای نیکبخت که فرمایشم وقتها کار سخت دگر ره نیازارمش سخت دل چو باد آیدم سختی کار گل هر آنکس که جور بزرگان نبرد نسوزد دلش بر ضعیفان خورد گر از حاکمان سخت آید سخن تو بر زیر دستان درشتی مکن نکو گفت بهرام شه با وزیر که دشوار بر زیردستان مگیر مولوی نیز اشعاری در این باب دارد که جالب است: نه که لقمان را که بندهً پاک بود روز و شب در بندگی چالاک بود خواجه اش می داشتی در کار پیش بهترش دیدی زفرزندان خویش ژانک لقمان گرچه بنده زاد بود خواجه بود و از هوی آزاد بود گفت شاهی شیخ را اندر سخن چیزی از بخشش ز من در خواست کن گفت ای شه شرم ناید مر ترا که چنین گویی مرا زین برترآ من دو بنده دارم و ایشان حقیر وآن دو برتو حاکمانند و امیر گفت شه آن دو چه اند آن ذلت است گفت آن یک خشم و دیگر شهوت است شاه آن دان کو زشاهی فارغست بی مه و خورشید نورش باز غست مخزن آن دارد که مخزن عار اوست هستی او دارد که با هستی عدو است خواجهً لقمان به ظاهر خواجه وش در حقیقت بنده لقمان خواجه اش در جهان باژگونه زین بسی است در نظرشان گوهری کم ز خسی است از اشعار مولانا چنین برمی آید که منظور از شاه وخواجهً لقمان همان کورش بوده که پدر زرتشت (لقمان) یعنی سپیتمه ولیعهد و داماد آستیاگ را به قتل رسانده و با زن وی آمیتیدا ازدواج صوری نموده و پسران وی یعنی سپیتاک زرتشت (زریادر، گئوماته بردیه) ومگابرن ویشتاسپ را به پسر خواندگی و برادری خود قبول کرده و به حکومت نواحی بلخ و گرگان منسوب کرده بود. افزون براین دختر معروف خود آتوسا (هووی) را به همسری سپیتاک زرتشت در آورده بود . نگارنده قبل از درک موضوع یکی بودن لقمان با زرتشت، لقمان را با فیلسوف بزرگ یونانی/ رومی یعنی آلکمایون برابر می نهاد وبه عبث برای آن پی توجیه لغوی میبود. به هر حال فیثاغورث تشنهً علوم که پایش به مراکز امپراطوری کورش هخامنشی رسیده بود، فرصت دیدار فرزانهً بی نظیر تاریخ ایران باستان یعنی زرتشت را- که تحت نام لقمان با افلاطون در یک رده قرار داده میشود- از دست نداده است؛ چه همانطوریکه دیوخری کوستوم، از مورخین کهن آسیای صغیر میگوید معروف است که زرتشت فردی به شمار می رفته که خود عاشق دانش و عدالت اجتماعی بوده است.نویسندگان کهن یونانی و رومی محل دیدار فیثاغورث و زرتشت را بابل یا پارس یا سمت بلخ و هندوستان آورده اند که با توجه به نارسایی و عدم صراحت بیاناتی که در این باب آمده تعیین محل ملاقات آنان دشوار می نماید، ولی از آنجاییکه گفته شده فیثاغورث در سفر تحقیقاتی خویش تا حدود هندوستان پیش رفت باید محل ملاقات آنان بلخ یعنی محل حکومت زرتشت در عهد کورش بوده باشد. و الّا سفر به سوی هندوستان وی چندان هدفمند نمی نماید. برای بررسی سفر فیثاغورث به بین النهرین و فلات ایران مطالب کتاب زرتشت در گاثاها را، تر جمه و تحقیق استاد هاشم رضی را در دست داریم. از آنجاییکه نگارنده در اغلب موارد با نتیجه گیریهای وی موافق نبوده و نظر دیگری دارم، لذا مطالب وی و منبع او را به عنوان دادهً خام استفاده می نمایم. بهتر است که توضیحی در باب دلیل این امر بدهم که ابهامی در مورد برجای نماند:اگر چه مطالب کتاب زرتشت در گاثاها، ترجمه و تحقیق استاد هاشم رضی در مورد نظرات ایرانشناسان در باب ایرانشناسان در باب ملاقات فیثاغورث و زرتشت بسیار جالب است. اما همانطوریکه از متن ترجمه و تحقیق وی آشکار است وی و مرجعش یعنی فردریک ویندیشمن در موضوع انکار تاریخی و حقیقی بودن خبر ملاقات فیثاغورث و زرتشت به خطا میروند. اصولاٌ کار اینان ترجمه و تألیف منابع تاریخ اساطیری ایران است تا تحقیق در این باب . اما نزد نگارنده موضوع عکس آن است : سالها پیگیرانه اما بدون تعجیل روی موضوعات خاصی در باب تاریخ اساطیری ایران کار کرده و سر انجام بعد از متقاعد شدن آن را برای انتشار آماده می سازم و مخارج امرارو معاشم هم از این راه نیست. چنانکه تألیف کتاب368 صفحه ای گزارش زادگاه زرتشت و تاریخ اساطیری ایران قریب 12 سال طول کشید. استاد هاشم رضی و منبع وی در همان گام اول به بیراهه می روند وفتی که نظرات برخی از ایرانشناسان بزرگ غربی در مورد زندگی زرتشت در قرن ششم قبل از میلاد را قبول نمی کنند و همین را دلیل نفی خبر ملاقات فیثاغورث و زرتشت خود می آورند و به سوی نظریهً ناکجا آباد دولت کیانیان در سمت خوارزم کشیده میشوند. تفاوت نظرات اساساٌ از اینجا شروع میشود که نگارنده با کشف اتفاقی محل نگهداری اوستای عهد ساسانی در جنب خانهً خود در روستای چیکان مراغه (شیچیکان کتاب پهلوی دینکرد) که با دیدن دو مُهر بزرگ اوستایی همراه بود سر نخ رشتهً سرخ تاریخ اساطیری ایران را به دست آورده بود و افزون براین کشف مکان آتشکدهً آذرگشنسب در آن حوالی بود که در حدود 10 کیلومتری جنوب شرقی شهر مراغه (رغه زرتشتی) واقع شده است یعنی همانجاییکه استاد پورداود حدس آن را زده بود و ..... نگارنده بر اساس این اکتشافات از آستانهً در عرض سی سال تحقیق دوایری از اطلاعات تاریخ باستانی ایران را ترسیم نموده، نه با مرکزی فرضی و خیالی، چنانکه ایانشناسان تا به حال کرده اند، بلکه با جغرافیای تاریخی مشخص که حل معمای تاریخ اساطیری ایران را ممکن می ساختند. پیداست پی این کار را بایستی گروه ایرانشناسان و باستانشناسان داخلی و خارجی به عهده می گرفتند که این طور نشد. بدین سبب که نگارنده در آن سال که دانشجوی دانشگاه تبریز بودم، وجود این اماکن باستانی را در همان سال اول دانشجویی به وزارت فرهنگ و هنر گزارش کردم و جواب رسید نامه را با تشکری از معاونت ادارهً فرهنگ و هنر، دراردوی عمران ملی بندر عباس دریافت نمودم، درهمان سال هم به طور اتفاقی ملاقات اتفاقی کوتاهی باهاشم رضی در محل کتابفروشی فروهر پیش آمد که با غلبهً احساسات من همراه بود و فرصت طرح آن گزارش باستانشناسی پیش نیامد. چند ماه بعد آتش انقلاب بر افروخته شد و بساط ایرانشناسی دولتی تقریبا برچیده شد و راه اینجانب از آن وقت که 27 سال از آن می گذرد به خارج کشور کشیده شد و زنجیرهً تحقیقات در این راه ادامه گردید. حال برگردیم برسر موضوع ملاقات فیثاغورث و زرتشت در کتاب زرتشت در گاثاها که استاد هاشم رضی آن را از روی نوشته های ایرانشناس آلمانی فردریک ویندیشمن ترجمه و تدوین نموده است. چنانکه قبلاٌ اشاره شد نگارنده اطلاعات مزبور را به عنوان مصالح خام استفاده کرده و تنها نظرات درست را دستچین خواهد نمود: تا آنجا که ما آگاهی داریم نخستین برخورد بین آراء یونانیان و اندیشه های مغان برخوردی است که میان فیثاغورث و مغی به نام های زابراتاس ، زاراتاس ، زاریت و زرواستر روی داده و سالها ادامه داشته است. تاریخ نگاران باستانی و شرح حال نویسان کنونی در مورد سال تولد این خردمند و فیلسوف بزرگ اتفاق نظر ندارند. عده ای سال تولد او را 608 و 605 و عده ای دیگر به سال 570 پیش از میلاد می دانند. ولی ما اطمینان داریم که سالهای پر ارزش زندگی او در زمان کورش (598- 529) گذشته و زمانی که وی اقامتگاه خود را جهت یک مسافرت طولانی علمی ترک نموده، قبل از مرگ بنیانگذار سلسله هخامنشی یعنی کورش سوم بوده است.... دقت مختصری در روحیهً کنجکاو فیثاغورث نسبت به درک و شناخت مذاهب مختلف، خود موجب تثبیت این نظریه می گردد که وی به بابل، مرکز آسیایی دانش بشری، مسافرت نموده و به طور قطع با کلدانیها و مغان نیز آشنایی یافته است. در ضمن با مطالعهً روحیهً تاریخ نگاران و دانشمندان ادوار کهن در می یابیم که اصولاٌ درر آن زمان مردمی یافت میشده اند که برای دریافت چگونگی وقایع تاریخی و مطالعه و تحقیق مذاهب ملل مختلف، سالهای متمادی عمر خود را دور از وطن و در میان اقوام و ملل بیگانه و با سختی و رنج بسیار به سر می کرده اند. یامبلیخوس گوید:" در این زمان فیثاغورث علاقهً فراوانی به مکالمه با مغ داشته و به همین علت با علایق آنان آشنا شده و به طریقهً پرستش خدایانشان آگاهی یافته و در شمارش اعداد، حساب، موسیقی و سایر علوم زمان آنان به کمال فضل رسیده است. وی مدت دوازده سال در آنجا اقامت نموده و در سن 56 سالگی بابل را به قصد ساموس ترک گفته است." پلینی بزرگ در تاریخ طبیعی خود آورده: " ازآنجا (بابل) به سرزمینهای پارسیان رفته و دانستنیهای بسیار از مجوس (مغان) فراگرفته است." آپولیوس فلوریدوس گوید:" سر انجام فیثاغورث، امپدوکلس، دموکریتوس و افلاطون برای آموزش ساحری مجوسیان به پیش رانده و رنج سفر را تقبل کردند." کلمنس اسکندرانی می آورد:"نویسندگانی یافت میشوند که می گویند فیثاغورث توسط مجوسی پارسی تعلیم یافته است."دیوژنوس لائرتوس می گوید :" او در فرصتی نیکو به بهترین وجه با مجوس گفتگو کرده است." پورفیریوس در کتاب زندگی فیثاغورث گوید و از قول وی در بارهً مغ (زابراتاس) چنین می گوید:" او راستی را قبل از هر چیز جایگزین ساخته است، دور نمایی از خدانمایی را نشان می دهد که بدنش از نور و روشنایی خالص پر شده است، روح وی به سوی راستی گرایش داشته و از زشتی و دروغ بری و گریزان است. و سپس ادامه می دهد او از مجوس، پرستش خدایان برحق و سایر فرایز زندگی را شنیده و آموخته است.زمانی که او موطن خویش را جهت آموزش و سنن و رسوم یونانیان و بربریان ترک گفت. هنوز جوان بوده و از یک روح کنجکاو سرشار بود. او زمانیکه پولیکرات او را با نامه هایی به آمازیس توصیه نمود، در مصر اقامت داشت، و زبان آنان را آموخت. چنانچه به وسیله آنتیفون در کتابش دربارهً مردانی که در فضیلت براو برتری داشته اند، نقل شده است سپس وی به سوی بابل و مجوس روبرده است. اما در بابل به همان ترتیب که با کلدانیان گفت و گو کرد با زابراتاس نیز مکالمه نمود. با کسی که سر پیچی و گناه را از همان ابتدا از زندگی خود زدوده بود و طریق پاکی و راستی را به مردم شریف آموزاند. او همچنین دکترین زابراتاس را در بارهً طبیعت آموخته و نخستین مبانی و اصول جهانشناسی را نیز یاد گرفت". به نظر می رسد آن چه را که پورفیریوس در اینجا ذکر کرده از آریستوکسنیوس اخذ کرده، از نوشته های کسی که قسمتهای قابل توجه نگاشته هایش توسط هیپولیتوس نگهداری شده بوده است. آریستوکسنیوس روایت کرده که زاریت (زابراتاس)، دکترین خویش را برای فیثاغورث چنین شرح داده است:" از آغاز دوسبب و یا دو اصل برای اشیاء عالم وجود موجود بوده است، یکی پدر و دیگری مادر، روشنایی به جای پدر و تاریکی به جای مادر بوده است: از روشنایی، گرما، خشکی، سبکی و سرعت به وجود آمده و از تاریکی، سرما، رطوبت، سنگینی و تنبلی پدید آمده است؛ و از تمامی اینها دنیای نرینه و مادینه به وجود آمده است. دنیا هم چون موسیقی از یک هماهنگی برخوردار است و گردش منظم خورشید و پدید آمدن روز و شب دلیل این هماهنگی است." پلوتارک نیز در این باب گوید: "زابراتاس استاد فیثاغورث دو را مادر نمرات و یک را پدر نامیده است." اگر ما طالب درک بیشتری در رابطه با زابراتاس یا زرواستر باشیم کافی است بگوییم که به عقیده سویداس که زارس (زرین) مجوسی یاد کرده و وی را معلم فیثاغورث می نامد، یا به نظر پلینی که زاتاس (دادگرو قانونگذار) مدی صحبت می کند و همچنین آگاثیاس و فوتیوس که زورواستر (زراتوشترا، زرتشت) را زارادس (فرد زرین) یا زاراسدس (فرد زرین شکل) نامیده اند معلوم میشود اینها همه نشانگر یک فرد بوده اند. ناگفته نماند آپیولیوس ستایشگر تنها کسی است که نام معلم مغ فیثاغورث را به شکل زورواستر (یعنی زرتشت) آورده است. چنانکه اشاره کردیم آپولیوس فلوریدوس معتفد است که فیثاغورث داوطلبانه در صدد آموزش رموز و اسرار مصریان بر آمده و در مصر از کاهنان، فنون و نیروهای باور نکردنی جشن های قربانی دار، علم شگفت انگیز اعداد و دانشهای استادانهً هندسه را فرا گرفته است؛ اما به آموزش این هنرها قانع و راضی نشده و برای پی بردن به دانستنیهای بیشتراز مصر روی به کلده و بابل نهاده و سپس به سوی هندوستان رهسپار گشته است و در آن سامان با برهمنان که طبقهً مذهبی بوده و علما و مردان خردمندی داشته اند آشنایی یافته و سپس با گیمنوسوفیستها " حکیمانی که برهنه و عریان زندگی میکرده اند" طرح دوستی ریخته اند. نگارنده در پایان باید بیفزاید که لابد همین گیمنوسوفیستها بوده اند که دین زرتشتی را در شرق به هیئت بودائیگری عرضه نموده اند که به نظر نگارنده از نظر عمده کردن مسائل اخلاقی بر دیگر ادیان موجود مزیت دارد.

بر گرفته از :http://far-hang.blogspot.com/2005_11_01_archive.html

عضويت در سايت

اثار جواد مفرد درهم و قاطي و غيرعلميست حتا اگر از راه نادرست به چند نتيجه درست رسيده باشد

درود بر شما

باسپاس

با درود بر نيلوفر بانو
از ديد من جناب مفرد بيشتر رويا پردازانه اين نوشتار را پديد آورده و تا آنجا که من دريافته ام ،ايشان آگاهی چندانی در باره ايران و کيش زرتشت نداشته و تار و پود نبشتارشان انباشته از نادانی است .
در آسمان ريسمان بافی خود در جايی ايران يا ايرانی را مجوس مينامد و عارفان برهنه و عريان را رواج دهندگان انديشه زرتشت و در جايی ديگر افلاطون را که پيرو انديشه اشو زرتشت بوده همرديف وی ميداند و .......
سخن پايانی آنکه نويسنده اين نبشتار چه خوب است از نظامی چکامه سرای دانای پارسی پيروی نمايند :
کم گوی و گزيده گوی چون در
تا ز اندک تو جهان شود پر

omidataeifard گرامی همان گونه که human عزیز گفتند برگردان حسین وحیدی جزء موشکافانه ترین برگردان هاست.اما به شما پیشنهاد میکنم برگردان خسرو خزاعی(پردیس)را هم بخونین.برای دریافت آن هم به تارنمای

تنها کاربران عضو سايت قادر به مشاهده لينک ها هستند.
عضويت در سايت / ورود به سايت

مراجعه کنید
رزتشتیان زادروز اشو زرتشت را فروردین ماه 3747 سال پیش میدانند.زادگاه وی نیز بر اساس پژوهش ها و یافته های جدید شمال خاوری فلات ایران است.بر خلاف گفته های مغان که زادگاه رزتشت را آذربایجان میدانستند
در باره ی شخصیت زرتشت هم میتوانید جستار زیر که از موبد گشتاسب اشیدری ست را مطالعه کنید

تنها کاربران عضو سايت قادر به مشاهده لينک ها هستند.
عضويت در سايت / ورود به سايت

اگر به خورده گيرهای وارد بر آيين اشو زرتشت اسپيتمان نيک بنگريم ،ميبينيم که هيچکدام در باره آموزه های زرين آن پيام آور راستی نميباشند ،بلکه همگی برامده ازديدگاههای پيروان گاه گمراه ايشان بوده که ديوان آنها را دستاويزی ميکردند برأی تازش بر اين کيش اهورايی .
در اين ميان کژروی برخی از موبدان و دستوران گم کرده راه را نبايد از نگر دور داشت .
اينان با اينکه شمارشان در درازنای تاريخ بسيار اندک بوده ،اما نقش ويرانگرشان بزرگ .
براستی چه شد که ايرانيان آموزه های گهربار آن آموزگار عشق را به بوته فراموشی سپردند و به گمراهه کشيده شدند ؟
آيا پاسخ در پديد آمدن انديشه های نوست که پذيرش کهنگی برای راستی و آشا نابخردانه است .
آيا پاسخ در ناسپاسی ايرانيان خسته از راستی است که تاريخ پر نشيب و فراز اين سرزمين اين را نميگويد .
آيا پاسخ کم کاری موبدان و پاسداران دين ميباشد که اين نيز نميتواند درست باشد چرا که سخت کوشی آنان هميشه زبانزد بوده است .
آيا پاسخ را بايد در تازش ددمنشانه تازيان يافت که از ديد من آن فرجام کار بود و نه پاسخ .
براستی چه شدکه ايرانيان به اين دام کشنده تاريکی و نادانی گرفتار آمدند ؟
از ديدگاه من پاسخ را بايد در آن ابرهای تيره جستجو کرد که با گذشت زمان کم کم راه را بر تابش آموزه های تابناک اشو زرتشت سد کردند .
آن ابرهای دوزخی چه بودند ؟
آن ابرها دستورهای دينی بر گرفته از گاثاها بودند .
آن فرمانها که از سوی پاسداران دين بودند آنهم تنها برای برهه اي از زمان ،اما با گمانی نادرست همانند آموزه های اشو زرتشت اسپيتمان که جاودانه هستند خود را جاودانه پنداشتند .
اين فرمانها در درازنای تاريخ آنچنان بر هم انباشته شدند که ديگر گاثاها فراموش شدند تا جايی که موبدان برای پاسخ به دشواريهای تازه همان فرمانهای از رده خارج را زير و رو ميکردند و تکه اي ديگر بر اين ابرها ميآفزودند .
با کمی ژرف بينی در مييابيم که آموزه های اشو زرتشت همواره کلان نگر بوده و هميشه از پرداختن به ريزه کاريها دوری ميجسته چرا که او برای تمام تاريخ يا بهتر است بگويم او برای تمام دورانها سخن ميگفته .
پرداختن به خورده کاريها هر چند گريز ناپذير است اما برگرفته از تنگناهای زمان ميباشد تنگناهايی که باگذشت آن برهه ويژه ناپديد میشدند ،پس فرمانش هم بايد کنار گذاشته میشد و به تاريخ ميپيوست .
تمام فرمانهای پاسداران دين با نگاه به دشواريها بايد سر راست برگرفته از آموزه های اشو زرتشت اسپيتمان باشد .
بديگر سخن آنچه در گاثاها آمده بنيان آموزه های اشو زرتشت ميباشد و هر آنچه با گاثاها همخوانی نداشته باشد بايد ناديده انگاشته شود .
پدرود تا درودی ديگر