به یاد استادشفیعی کدکنی

ای کاش
آدمی
وطن اش را
همچون بنفشه ها
میشد
با خود
ببرد
هرکجا که خواست...

جناب رستم خان

درود

اگر همه بروند آرزو دارم بر روی خاکستر های کشورم بمانم .و جای همه هم وطنانم را بگیرم تا برگردند به امید آن روز

اين عزيزان اخترهاي فروزان ادب پارسي هستند كه فقدان آنان دريغ است . اما چه مي توان كرد ؟

و اين هم اثري از استاد

به کجا چنین شتابان ؟ گوَن از نسیم پرسید .
دلِ من گرفته زینجا ، هوس ِ سفر نداری ز غبار این بیابان ؟
همه آرزویم، اما . چه کنم که بسته پایم ... "

به کجا چنین شتابان ؟
به هر آن کجا که باشد به جز این سرا سرایم .
سفرت به خیر ! ‌ اما تو و دوستی، خدا را . چو ازین کویر ِ وحشت به سلامتی گذشتی،
به شکوفه ها، به باران ، برسان سلام ِ ما را ."

آخرین برگِ سفرنامه ی باران
این است
که زمین چرکین است...