چین پیش از تاریخ

این نوشتار خلاصه ای از گفتاری در بخش هفتم کتاب اساطیر مشرق زمین نوشته ی جوزف کمبل از انتشارات جوانه ی رشد

دکتر اندرسون در جمع بندی نتایج پژوهشهای خویش جدول زمانی زیر را برای تاریخ های اصلی دوران اولیه ما قبل تاریخ در خاور دور پیشنهاد می کند :

- 1000000سال پیش : آثار بسیار نامطمئنی (مشکوک ) انسان مانند ها

- بیش از 500000 سال پیش : یک ابزار ظریف از سنگ چخماق (متعلق به منطقه ی چو - کو - تین )

- 500000 سال پیش : سینان تروپوس پکیننسیس انسان چینی پکنی ( متعلق به منطقه ی چو - کو - تین )

- کمتر از 500000 سال پیش : آرواره ی پایینی انسان مانند (هومینید) و ابزار خوب پرداخته شده ی بزرگ از تکه های سنگ چخماق (متعلق به منطقه چو - کو تین )

- 500000 : انسان عصر پارینه سنگی (پالئولیتیک) (یافته های بسیار از صحرای اردس)

_ 25000 سال پیش : انسان اندیشه ورز (هومو سپیانس) غیر مغولی (متعلق به منطقه ی چو - کو - تین )

- 4000 تا 25000 سال پیش گسستگی بدون توضیح

- 2000 سال پیش فرهنگ یانگ شائو :ظروف سرامیک با رنگ آمیزی زیبا اوج عصر نو سنگی : چینی نخستین

دیدگاه نگارنده :

همانطور که خواندیداز 2000 پیش از میلادسال پیش به نا گاه یک جنبش تمدنی گسترده در چین پدیدار می شودکه در پیش از آن نبوده و این نشان نبوغ و اندیشه ی نسل آخر است و همچنین به شماره ی 2000 پیش از میلاد در مقایسه با تاریخ سومر و همچنین سرزمینهای میان رودان شمالی و حتی استپهای شمالی روسیه زمان بسیار کمی می باشد و همچنین واژه ی غیر مغولی که در باره ی انسان 2500 سال پیش بیندیشید ! آیا این نشانگر این امر نیست که مردمانی به این سرزمین مهاجرت کرده اند ؟!!!!

نقل قول از کتاب از ص 361

بررسی ویژگی های غیر مغولی بقایای قدیمی ترین انسان (هوموسا پیانس -انسان اندیشه ورز که به گونه ای کامل انسان است) خاور دور نه تنها از بعد مردم شناسی حائز اهمیت است بلکه از دیدگاه مسائل اسطوره شناسی شایان توجه است .بنا به رای کمبل میان اسطوره های و هنر های سرخ پوستان آمریکای شمالی و اسطوره ها و هنر های چین اولیه همانندیهایی می باشد

نقل قول از کتاب از ص 362

شواهد ... دال بر اینست که در پایان پلئیستوسن {پایان عصرهای یخبندان} آسیای شمالی از جمله شمال چین محل سکونت قومی از نژاد پارینه - قفقازی (پالئو- کوکازوید) بوده است این قوم از جنبه ی قالب جسمی شباهت زیادی با آینو های ژاپن داشته اند .همین شواهد دلالت بر این امر می کند که تا مدت ها پس از آن نژاد مغولی در آسیای جنوب غربی سکونت نداشته اند .و از آنجا که در این دوران سنخ های مغولی را در آسیای غربی مشاهده نمی کنیم ناگزیر بنا را بر این فرض بگذاریم که منشاء آنان در نواحی شمالی ست ...

قوم مغولی کلاسیک با گرم شدن هوا در آخرین یخبندان از عصر یخبندان آزاد شدند و احتمالا مدتی بعد از 8000تا 10000 سال پیش موطن خویش را ترک گفته در نقاط دیگر پراکنده شدند . این مردمان با نژادهای دیگر آمیختند و به مرور زمان منجر به پیدایش گروه های مغولی مختلفی گردیدند که امروزه در جهان می زیند .تا هزاره ی دوم پیش از میلاد ساکنان چین شمالی و لا اقل بخشی از چین غربی عمدتا از همین نژاد مغولی بودند ...

نقل قول از کتاب ص 363

در جنوب غربی سیبری گونه ی مغولی تا دوران مینوسینک گورکان (احتمالا 500 سال پیش از میلاد) در تسلسل باستان شناختی دیده نمی شود .این بدان معنی ست که مرکز تمدن های مغولی احتمالا در مشرق رود ینی سئی قرار داشته است و مسیر بزرگترین نقل مکان این نژاد در طول محور شمالی - جنوبی بوده است : این نکته خود می تواند انتشار قبلی آنان را در قاره ی جدید توجیه نماید ...

اجتماعی متشکل از مغولی های نخستین قطبی اجتماعی فرضی دارای کیفیت بسیار ویژه و منزوی از نواحی دیگر :این جمع حدود 6000 - 8000 سال پیش از میلاد از کانون بسیار سرد و جداافتاده ی خویش در منطقه ای در شمال شرقی رود ینی سئی آزاد گشت آنگاه به سوی جنوب به حرکت درآمد و همچون گوه ای از یک سو از میان مغولستان و چین عبور کرد و به اندونزی رسید و از سوی دیگر به درون آمریکای شمالی و جنوبی نفوذ کرد .

این نوشتار همچنان ادامه دارد ...

هر چه بیشتر در مطالعه ی این دوران بسیار کهن جلوتر می رویم بیشتر تحت تأثیر معماهای انعطاف ناپذیری که سد راهمان است قرار می گیریم .نخستین معما معمای گسستگی نوسنگی است که حقایق موجود این دوره به اختصار بدین قرار است :

- طی دوران لوس (پارینه سنگی) آب و هوای چین شمالی چنان خشک بود که به غیر از نواحی باقی مانده ی دریاچه ای احتمالا همه ی آن منطقه عمدتا از سکنه خالی شده است .

- در پی دوران لوس به مرحله ی پان چیائو می رسیم در این مرحله که مرحله ی فرسایش عمودی رودخانه ها است پوشش لوسی پیشین از هم شکافته شده و تنگه های کوچک محلی از میان صخره های یکپارچه ایجاد گشت . این دوران که احتمالا به طور تقریبی مصادف با عصر میان سنگی است و عصر نوسنگی اولیه است شاهد بارندگی فراوان است و مسلما در آن بخش از جهان نشانه ی آب و هوای مساعد بوده به عبارت دیگر بی شک ناحیه ی مزبور مملو از شکار بوده است و مسلما بوم (محیط زیست) لذت بخشی برای انسان نخستین به وجود آورده است . اما تا جایی که من اطلاع دارم (کمبل) ...هنوز در چین شمالی جایگاهی کشف نشده که بی چون و چرا بتوان گفت متعلق به عصر میان سنگی و یا عصر نو سنگی اولیه است .

_ اما بناگاه درست در پایان عصر نوسنگی یعنی زمانی که با عصر حاضر تنها 4000 سال فاصله دارد یعنی تقریبا 2000 (پیش از میلاد) فعالیت زندگی این سرزمین تاکنون به ظاهر خالی را فرامی گیرد .نگوییم هزاران دهکده حداقل صدها دهکده تراس های مشرف بر ژرفای دره ها را اشغال می کنند .بسیاری از این دهکده ها بسیار حیرت برانگیز بزرگند و مسلما جمعیت قابل ملاحظه ای را در خود جای می داده اند . ساکنان این دهکده ها از شکار چیان و حشم داران تشکیل می شدند اما در عین حال با توجه به افزارهایشان و با توجه به سبوس های برنج درون ظروف سفالی شکسته ای که در یانگ شائو کشف شده کشاورز بودند . سفالینه هایشان عالیست و کتر رقیبی در آن زمان برایشان وجود داشت و این خود نشان می دهد که ساکنان آن روز هونان و کانسو موفق شده بودند در مجموع تمدنی عالی پدید آورند و قاعدتا می بایست به عللی مثل اختراعات تازه یا اخذ ایده های نو از خارج - انگیزه های بالنسبه ناگهانی سسب شده باشد جمعیتی که با شتاب در حال رشد بود با سرعت گسترش یابد ...(اساطیر مشرق زمین -ص364)

کلمه دیلمون به شکل تالمن در زبان آرامی به معنی روباه (به اوستایی اوروپی= دم دراز) و به شکل دالمن در زبانهای ایرانی به معنی سیمرغ (گریفون=تخموروپه= پارس در زبانهای کهن سکایی و ایرانی) است. از آن جایی که کلمه توره در پهلوی به معنی شغال و روباه است لذا معلوم میشود همانطوری که برخی ایرانشناسان در گذشته حدس زده اند توران سوای سرزمین سکاها همچنین نام بومی فلات ایران بوده و از تورانی بومی کهن فلات ایران منظور میشده است. با توجه به همین معانی است که روباه در افسانه بابلی تیلمون (به سومری به معنی بازار لباس یا سرزمین چاهها) رل قهرمان را بازی میکند و نیای اساطیری ایرانیان تخموروپه (روباه نیرومند، پلنگ، ببر) نامیده میشود.(تار نگار فرهنگ و اندیشه -پایگاه جواد مفرد کهلان-نوشتار سرزمین اساطیری دیلمون)

در نوشتار پسین سفالینه های کشف شده در سرزمین چین را با دست سازه های فلات ایران برابر می کنیم و از نتایج شگفت انگیز آن مسرور خواهیم شد

تا درودی دیگر بدرود ...

در سال 1949 ميلادي سرگئي رودنكو باستان شناس روس هنگام كاوش در كوره هاي اقوام سكايي منطقة پازيريك در دامنه هاي جنوبي جبال آلتايي در سيبري به يافتن . دره پازريك كه از نظر باستان شناسي بسيار پربار است در دهه 1920 ميلادي كشف شد . و در پی آن در ادامه كشفيات ، 5 تپه در اين دره شناسايي و مورد اكتشاف قرار گرفت . حفاريهاي اولين تپه در سال 1929 صورت گرفت و فعاليت هاي اكتشافي بار ديگر در سال 1947 با حمايت آكادمي علوم روسيه و موزه آرميتاژ آغاز شد و حفاري ها به چهار سرزمين ديگر بسط يافت . مدارك كشف شده از زير تپه ها حاوي برخي يافته هاي اساسي مربوط به سال 430 قبل از ميلاد است و حكايت از زماني مي كند كه در آن اين قبايل از دره پازريك به عنوان گورستان استفاده مي كرده اند . نوشته اي بدست آمده روي چوب حاكي است كه پنج گورستان طي دوره زماني هشت ساله ساخته شده است . يافته هايي كه در اين پنج گور بدست آمده عبارت از دهها وسيله زندگي ، ابزار آلات شكار ، لباس و .... مي باشد كه در بازسازي روش زندگي اين جوامع يعني قبايل بيابانگرد سكايي نقش بنيادي دارند . اما مسحور كننده ترين يافته ها در گور يا تپه پنجم پازيريك بدست آمده كه عبارتست از فرشي در اندازه تقريباً مربع به ابعاد 23/189 در 200 سانتيمتر و از آنجايي كـه همراه بـا اين فرش ابزار و وسايل ديگري همچون يـك دستگاه گـاري نيز پيدا شده . عده اي نظرات خاصي در مورد كاربرد اين قاليچه داده اند و حتي فرض بر اين است كه از آن براي مفروش كردن روي سطح گاري استفاده مي شده است . اين فرش كاملاً از پشم درست شده است .

در نگاره ی بالا به چشمان کشیده و کمان چهار خم ایرانی و لباسهای سبک مادی بیندیشید .اینها همان سکا های کلاه تیز هستند که در کتیبه ی داریوش سرکوب شورشیان گوماتا مغ نفر آخر می باشد .این منطقه بخشی از امپراطوری هخامنشیان بوده است .سکا ها همان تو رانیان مافبل تاریخی بودند که با نژاد مغولی آمیختند اما فرهنگ ایرانی خود را نگاه داشتند

به نام خداوند جان و خرد

برفت آن برادر زروم و این ز چین

به زهر اندر آمیخته انگبین

در اینجا بایسته است اندکی نیز به واژه ی ترک و ریشه ی آن بپردازیم :

500 قبیله با نام ashina در شمال چین ساکن بودند که از آمیختن قبیله های گونه گون پدید آمدند ( دیدگاه نگارند: که البته قبیله های ایرانی را نیز شامل می شد ) این قبیله ها در غرب شان - سی چین می زیستند و در پیکار های چینیان با قوم هون در سده ی چهارم میلادی شرکت داشتند و سپس به تبعیت هون ها در آمدند .پس از شکست قوم هون به دست مردمان توبا (که مردمانی کوچ نشین بودند و بخشی از سرزمین مغولستان داخلی را در اختیار داشتند ) به جنوب کوه های آلتای پناه بردند و در آنجا جایگزین شدند . ..

دیدگاه نگارنده : قبیله ی آشینا که بعدها به نام قبایل آسی خوانده شدند همان سکا های ایرانی غربی هستند . مردمانی از آنها امروزه در شمال قفقاز زندگی می کنند

بر اساس نوشته های مورخان ارمنستان سلسله ی اشکانی که از نژاد سکا ها هستند به چهار شاخه بخش می شود :

- شاخه ی نخست در ایران

- دومی در ارمنستان

- سومی در باختر تا هند :این گروه که از باختر تا هند در زیر سلطه ی خود داشتند از اشکانیان ایران پیروی می کردند

- چهارم در ممالک شمالی از آسیای میانه تا دریای آزوف و کوههای قفقاز (که به زبان آسی سخن می گویند ). اشکانیان شمالی که پس از فروپاشی اشکانیان در ماوراء جیحون و سیحون همچنان باقی ماندند .چه برخی بر این باورند که سلسله ای از اشکانیان در صفحات پشت کوههای قفقاز و در دشت قبچاق هم سلطنت می کردند .سن مارتن می گوید : اشکانیهای شمالی تا زمان نهضت هنها در قرن پنجم باقی بودند و در برابر آتیلا عفب نشستند و پس از آن بخشی از تبعه ی پادشاهان اشکانی در قفقاز و در کنار دریای بالتیک برقرار شدند و فرزندان آنها تا زمان حال (یعنی اوایل قرن نوزدهم در آنجا هستند .قسمتی دیگر با مردمانی که امپراطوری روم را نابود کردند مخلوط شدند و در مقابل هنها عفب نشتند و در سواحل اقیانوس اطلس برقرار گشتند .(تاریخ ایران باستان-پاریزی)

نکته ای که درباره ی زبان آسی بسیار شگفت انگیز است اینست که زبان آسی تنها زبان ایرانیست که که زبان پارسی دری تأثیر زیادی بر آن نگذاشته است و بسیاری از قواعد زبان ایرانی باستان یعنی زبان دوران هخامنشیان و پیشتر از آن را به مانند حالات اسم را حفظ کرده .نظام آوایی زبان آسی از زبانهای قفقازی تأثیر پذیرفته است . زبان آسی را به دوگویش دیگوری و ایرونی سخن می گویند اما بیشتر آنها به گویش ایرونی که از گویش دیگوری تحول یافته تر است سخن می گویند . (زبات فارسی و سرگذشت آن- دکتر محسن ابوالقاسمی - انتشارات هیرمند- ص 42)

دیدگاه نگارنده :

حال به واژه ی شا - سی یعنی سرزمینی که قبیله های ایرانی نژاد آشینا در آن می زیستند می پردازیم نودلکه آرش کمانگیر شاهنامه را آرش شاتین می داند به شباهت نام شاسی و شاتین بیندیشید تا به ایرانی بودن این قبیله ی دور افتاده ی ایرانی پی ببرید.همچنین پهنه های گسترده ی سینکیانگ را بیابانها یا کوه های بلند پر کرده کوه تین -شان این ناحیه را به دو بخش کرده است .به شباهت شاتین و تین - شا که تنها با جابجایی به نام آن می رسیم بیندیشید.چینی که نژاد ایرانی در آن رفت و آمد داشته ترکستان چین نامیده می شد و آن قسمتی از آسیای مرکزی بود که ترکستان شرقی و یا ترکستان چین خوانده می شد و آن مرز بسته ی جبال تیان شان و کوئن سن و نجد پامیر است و همانا که در دوران اسلامی به نام ختن نامیده می شد. و شبکه ٔ رودهای ایلی و ایرتیش آن را آبیاری میکنند. به پیشوند ایر در نام این رودخانه بیندیشید. در جنوب تین شان بین تین شان و بیابان وسیع تاکلاماکان ،حوضه ٔ تاریم واقع است . جاده ٔ قدیم معروف به جاده ٔ ابریشم از سینکیانگ میگذشت . تبت فلات مرتفعی است که فرازای متوسط آن 4570 گز است . کوههائی که کناره ٔ این فلات را تشکیل میدهند از مرتفعترین کوههای جهانند. از آن جمله است کونلون در شمال ، هیمالایا در جنوب ، و رشته کوههائی در شرق که از سچوان به طرف جنوب در یون نان کشیده شده اند و عبور از آنها تقریباً غیرممکن است ، چین چند کوه مقدس داشته است که از آن جمله تای یا تای شان (در شانتونگ ) را میتوان نام برد. (لغت نامه ی دهخدا)

و اینکه پان ترکها درباره ی داوری خود درباره ی نژاد خود چه قدر به بیراهه می روند .به جای اینکه ریشه های ایرانی خود را زنده کنند به دنبال سراب زنده کردن زبان بی اصالت ترکی هستند...

ادامه ی نقل قول ...

. واژه ی تورک که به معنای نیرومند و استوار است بعدها نام مجموعه ای از قوم ها و قبیله های ترک شد . این قبیله ها حدود سال 439 میلادی به شمال صحرای گوبی در چین نقل مکان کردند .بنا بر افسانه ای تورکیوت ها از دود مان مردمان هون غربی می باشند که با نسل گرگ در هم آمیختند اما 77 سال پس از آن (سال 545 ) مردمی در این سرزمین پدید آمدند که خود را تور کیوت می نامیدند .

- دلتای رود سی کیتانگ که بر کانتون احاطه دارد. شیب عمومی خاک چین از جبال مرتفع سینکیانگ و تبت در مغولستان در غرب به طرف نواحی پست ساحلی در شمال است . مغولستان فلاتی است مرتفع، با فرازای تقریبی 11520 گز که جبال رفیعی بر آن احاطه دارد، بیابان گوبی در مرکز این فلات است . پهنه های وسیعی در سینکیانگ را بیابانها یا کوههای مرتفع اشغال کرده اند. رشته ٔ تین شان این ناحیه را به دو بخش می کند .

حال به این بخش داستان خوب بیندیشید تا ادعای پان ترکان مبنی بر اسالت غیر ایرانی بودن نژاد خود را دریابید تا عمق ناراست بودن این ادعای کثیف و بی پایه را بکاوید و به خیانتی که پانترکها به شرافت و بزرگواری نژاد پاک آریایی انجام می دهند . که آیا آنها باید به ایرانی بودن خود بنازند تا اینکه مفتخر باشند که خون گرگ و شغال در رگهایشان جاریست و جالب اینجاست که این دگر گونی نژادی در دوران تاریخی انجام پذیرفته و هیچ شناس نامه ی و تاریخچه ی درخشانی در آن نمی بینیم . البته که همه ی مردمان ایران زمین به نحوی قربانی این تاخت و تازهای اقوام مختلف بودند که البته آنقدر فهم و شعور دارند که به ایرانی بودن خود بنازند...

از میان افسانه های موجود و نیز پژوهشهای دانشمندان روشن شده است فراریانی که منشاء آنان از فبیله ی هون بود و به زبان ترکی سخن می گفتند در جنوب رشته کوه های آلتایی سکنی گزیدند .اینان با گروه هایی از قبایل آشینا ( یعنی همان فبایل ایرانی - دیدگاه نگارنده ) در هم آمیختند و تورک یا تور کیوت نامیده شدند .

در درازنای زمان نام ترک مفهومی زبانی پیدا کرد زیرا هیچگاه دارای معنا و مفهوم قومی و نژادی نبود . چنانکه برخی از اقوام غیر ترک که در همسایگی ترکان به سر می بردند به زبان ترکی سخن می گفتند ولی اینان هرگز ترک و بنا به گفته ی چینیان تو- کیو یا تور - کیو نبودند .

باید یادآور شد که در زبان چینی حرف (ر) به گونه ای که در میان دیگر اقوام تلفظ می شود وجود ندارد . بنابراین تلفظ درست تر واژه ی تو- کیو : تور - کیو می باشد که مخرج (ر) نیز خوانده می شود و به گونه ی تورکیو و تورکو در آمده است

نتیجه ای که می توان از پژوهش ها در این باره گرفت آنست که اقوام ترک در سده ی پنجم میلادی از آمیزش و در هم آمیختگی قبیله های ساکن دامنه ی کوه های آلتای پدید آمدند .این قبیله ها چنان به هم جوش خوردند که سد سال بعد در سال 564 میلادی مجمو عه ای واحد را تشکیل دادند که آنان را ترکان باستان و یا تور -کیوت نامیدند .

با گذشت زمان زبان ترکی از محدوده ی خود بیرون آمد و گسترش یافت و به نواحی دورتر از دامنه های آلتایی و سرزمین غزان و نیز ناحیه ی بلغر (بلغار) را نیز گشود .

به دین گونه دو نام با دو مفهوم جدا از هم که به ظاهر شباهت لفظی با یکدیگر داشتند مربوط به یک قوم پنداشته و مترادف یکدیگر به کار رفت

در در آینده به اصالت ایرانی تورانیان فریدون نژاد در سرزمین چین خواهیم پرداخت

و سخن آخر اینکه ادعای پان ترکها به مانند ادعای ایران عرب پرست و عرب نژاد در افتخار به ایرانی نبودن خود می ماند که موجبات عفب ماندگی و خواری و سرشکستگی این ملت پر افتخار و سربلند در درازنای تاریخ شده است .

یاری نامه ها :

- زبان فارسی و سرگذشت آن - دکتر محسن ابوالقاسمی

- لغت نامه ی دهخدا

- مرز های ایران و توران بر بنیاد شاهنامه - حسین شهیدی مازندرانی (بیژن)

عضويت در سايت

[quoteبر اساس نوشته های مورخان ارمنستان سلسله ی اشکانی که از نژاد سکا ها هستند به چهار شاخه بخش می شود ][/quote]

درود بانو نیلوفر می توانم نام این مورخان ارمنستانی را بدانم؟

سپاس

درود بر همگی
یکی از آنها موسی خورنی می باشد البته من آن را از دهخدا نقل کردم که ایشان مرجعشان از کتاب ایران باستان نوشته شاد روان پاریزی می باشد . اغلب این مورخان از مسیحیانی هستند که دین زرتشت را نقد می کردند و کتابهای آنها بیشتر دینی است تا تاریخی .برای آشنایی بیشتر شما گرامیان فرتور هایی را برای شما در همین بخش خواهم گذاشت

درود بر همگی

برای کاهش درد ها و غمهای شما گرامیان آهنگ آن دارم شما را به سرزمینهایی ببرم که تیر آرش شاتین را درننوردید .تا شما امروز با دیدن فرتور های آن اشک عشق به وطن در چشمانتان روان شود و تار های قلبتان بلرزد .ننگ باد بر هر ایرانی که از ایرانی و آریایی بودن خود شرم کند و با دیدن این مردمان پاک و آزاده خود در جرگه ی آنان نداند

درود بر همگی

برای کاهش درد ها و غمهای شما گرامیان آهنگ آن دارم شما را به سرزمینهایی ببرم که تیر آرش شاتین را درننوردید .تا شما امروز با دیدن فرتور های آن اشک عشق به وطن در چشمانتان روان شود و تار های قلبتان بلرزد .ننگ باد بر هر ایرانی که از ایرانی و آریایی بودن خود شرم کند و با دیدن این مردمان پاک و آزاده خود در جرگه ی آنان نداند

درود بر همگی

سرزمینهای تیر آرش

سمرقند شهر افراسیاب

و اما شهر افراسیاب که در بخش قدیمی شهر سمر قند واقع شده و گمان می رود که همان شهر مرکنده باشد که مورخ رومی کوینتوس روفوس به توصیف آن پرداخته است مرکز مهم داد و ستد بود .شوان زانگ در آنجا توقف کرد و به این بخش از کشور هم به خاطر ثروت مادی و به سبب فعالیت و رونق بازرگانی آن علاقمند شد . خطه ی سموجیان (سمرقند) با موانع طبیعی محافظت می شود و جمعیت زیادی دارد بیشتر فراوردهای فراورده های ارزشمند کشور های خارجی به مقدار فراوان در این خطه انبار می شود . خاکش غنی و حاصلخیز است و محصول فروان می دهد . درختان جنگلها طراوت و سرسبزی شگفت انگیزی دارند و گل و میوه به وفور در آنجا یافت می شود در این سرزمین شمار عظیمی اسبهای نژاده و عالی پرورش می یابد .مردمانش با مهارت زیادی که در هنر ها وصنایع دارند از اهالی سرزمینهای دیگر متمایز هستند. (شی یو جی)

هر چه بیشتر به سوی غرب برویم تعداد راها بیشتر می شوند ار تاشکند در امتداد سیر دریا (سیحون و اسن باستانی آن یاکسارتس) و دریای آرال می توان به دریای خزر رسید.

فرغانه -سرزمین اسب های آسمانی

غلات فراوان دارد مقدار زیادی گل و میوه به دست می آید و برای پرورش گوسفند و بز مناسب است .هوای باد خیز و سردی دارد مردمان طبیعی استوار و شجاعی دارند (شی یو جی )

فلات پامیر

هیچ پرنده ای یافت نمی شود به علت ارتفاع و شدت سرما و نیز به خاطر اینکه پیزی برای خوردن گیرشان نمی یاد و افزون بر آن به آگاهی شما برسانم به خاطر سرمای سخت آتش خیلی روشن و فروزان نیست و همچنین رنگ آتش نقاط دیگر را ندارد و غذا هم خوب پخت نمی شود

یک زن تار زن ختنی

درود به شما بانو
در جایی از سکایی بودن اشکانیان یا پارتها بنا به نقل قول تاریخ نویسانی چون موسی خورنی,یاد کرده بودید!
بانو این چه خویشاوندی با طایفه سکاییان است که سرداران و پادشاهان بزرگ اشکانی چون اردوان دوم و فرهاد در نبرد با سکاییان کشته می شوند؟
چرا اشکانیان سکاییان را به ناحیه سگستان(سیستان امروزی) و شمال هند تبعید مینمایند؟ مگر خود ایشان سکایی نبوده اند البته بنابر نقل قول تاریخ نویسانی که مشخص نیست بر پایه چه مدرک یا مستنداتی این سخنان را عنوان کرده اند!
چرا خاندان بزرگ سورن,سکاهای سیستان را تحت تسلط کامل خود داشت؟
شکی در همسایه بودن پرثوها یا پارتیان با اقوام سکایی و داهه نیست,حتی روشهای جنگی همگی آنها بسیار شبیه به یکدیگر است اما بانو این دلیل بر سکایی بودن یا بیابانگرد بودن اقوام دلیر پرثو یا پارت می شود؟!
با سپاس فراوان
سورن

درود بر همگی

خوشحالم که دیدگاه خود را بیان کردید پژوهش به مانند چیدن تکه های جور چین (پازل)
می باشد که روشن نیست در پایان به چه می انجامد . اما همیشه یک نکته برایم روشن شده و آن اینست که پژوهشگر در پایان پاسخ خود را می یابد .من از همه خواهش می کنم که در این پژوهش مرا یاری فرمایید تا به کج راهه نیفتد .

و اما در این نگاره یک چیز مرا به سوی خود کشید و آن نژاد اسب سوار کار بود من در باره ی این اسبان کوچک و تیز رو که به نام اسب های نژاد مغولی هستند که بعد ها با نژاد اسبهای قزاقی در آمیختند و اسبهای تیز رویی از آنها به وجود آمدند .

درود بر همگی

در نظر دارم تا همه ی طوایف نژاده ی ایرانی را در آسیای میانه به شما بشناسانم تا بسیاری از بدبینی نسبت به برخی اقلیت های بیگانه در بین آنها روشن شود

با سپاس