حيوانات در خطر انقراض ايران ...

فرتور هايي از پرندگان در خطر انقراض

سیاه خروس قفقازی

هوبره

قوی کوچک

عروس غاز

درنا سیبری

کبک دری قفقازی

اردک مرمری

اردك سر سفيد

اردك بلوطي

ميش مرغ

خطر انقراض تمساح پوزه كوتاه

عضو هيات علمي دانشگاه سيستان و بلوچستان گفت: تمساح پوزه كوتاه از خزندگان بومي استان است كه نسل آن در معرض خطر نابودي قرار دارد.

دكتر غلامرضا نوري افزود: اين جانور باقيمانده اي از راسته كروكوديل هاست كه خود جزو خزندگان بوده اند و در دوران مزوروئيك حدود 225 تا 265 ميليون سال قبل مي زيسته اند و در طول 65 ميليون سال گذشته تغييرات اندكي يافته اند.
عضو هيات علمي دانشگاه در ادامه گفت: در ايران تنها ناحيه زيست اين گونه، در رودخانه باهو كلات و برخي از انشعابات آن مانند رودخانه كاجو و سرباز و در بخش هايي كه هنوز ارزش هاي زيستگاهي خود را حفظ كرده است، قرار دارد. به گفته نوري مركز تجمع تمساح پوزه كوتاه قسمتي از رودخانه سرباز است كه در انتهاي غربي منطقه حفاظت شده باهوكلات به مساحت 394750 هكتار قرار دارد.
وي در ادامه بيان كرد: زيستگاه اصلي اين جانور در استان سيستان و بلوچستان و در رودخانه سرباز و كاجو قرار دارد و مردم محلي به آن گاندو مي گويند.
نوري همچنين به خصوصيات مهم و ذاتي اين جانور اشاره كرد و گفت: گاندو بسيار خجالتي، محتاط و ترسو است و به سختي مي توان آن را مشاهده كرد. وي بيان كرد: گاندو حيوان باهوش و زيركي است و به محض احساس خطر يا حضور مزاحم در آب فرود رفته و مخفي مي شود.
نوري ادامه داد: گاندو براي تنفس بايد سريعا به سطح آب برگردد و عموما شب ها به شكار مي رود و غذاي عمده اين تمساح را ماهي ها و نيز پرندگان و پستانداران اطراف رودخانه تشكيل مي دهد.
عضو هيات علمي دانشگاه گفت: نسل اين گونه تمساح، در سطح جهان در معرض خطر نابودي قرار دارد و به عنوان يك جانور نادر در جهان مطرح است.
نوري اظهار كرد: در پي سرشماري اداره كل حفاظت محيط زيست استان، تعداد گاندوها يا تمساح هاي پوزه كوتاه ايراني كه در اين استان زندگي مي كنند به 200 عدد رسيده و جمعيت اين حيوان در سراسر جهان حدود 2400 عدد بيشتر نيست و آنها هم در بركه هايي كه در حال خشكي است در معرض خطر قرار دارند.

منبع : جام جم آنلاين
20/7/89

خطر انقراض سوسمار عجيب در كرمانشاه

در زيستگاه هاي استان كرمانشاه 45 گونه پستاندار، 180 گونه پرنده، 33 گونه ماهي و 35 گونه خزنده زندگي مي كنند که بعضي از اين گونه ها كمياب و منحصر به فرد هستند.

به گزارش خبرنگار ما از كرمانشاه، گونه آساكوس كرمانشاه سيس (Asaccus Kermanshahsis) يا سوسمار عجيب ،يكي از اين گونه هاي نادر و بي نظير است كه در تمامي نقاط جهان به نام كرمانشاه مي شناسند.
سوسمار عجيب كرمانشاهي در سال 1368 توسط دكتر نصرالله رستگار پوياني، عضو هيات علمي دانشگاه رازي كرمانشاه در سلسله جبار زاگرس داخل غار كوچكي در منطقه حفاظت شده بيستون شناخته شد.
زيستگاه اين خزنده ـ كه از خانواده جكونيده (Gekonidea) و بومي استان كرمانشاه است ـ غاري در منطقه حفاظت شده بيستون است. اين گونه جانوري نه تنها در هيچ جاي ديگر دنيا و ايران، بلكه در هيچ نقطه ديگري از استان كرمانشاه مشاهده نشده است.

نسل اين گونه خزنده كه به لحاظ ذخيره ژنتيك اهميت بالايي دارد متاسفانه در معرض انقراض است.

60 ميليون سال از تكامل اين گونه جانوري كه با نام جكوي كرمانشاه به دنيا معرفي شده است، مي گذرد.
اين جانور حدود 6 تا 8 سانتي متر طول دارد، تخمگذار است و سالي حداكثر يك تا دو عدد تخم مي گذارد. جنس نر آن بدني كشيده و دمي كلفت و جنس ماده آن داراي بدني پهن و دمي باريك است.جكوي كرمانشاه حشره خوار و شبگرد است و در روز هيچ فعاليتي از خود نشان نمي دهد.
اين سوسمار عجيب و كمياب شب ها براي شكار حشره ها بيرون مي آيد. در محل زندگي آن آبي وجود ندارد و آب مورد نياز بدنش را از طريق تغذيه حشره ها تامين مي كند.

جكوي كرمانشاه از اول آذرماه به خواب زمستاني مي رود كه اين خواب تا نيمه اول فروردين ماه ادامه دارد.
اين سوسمار در شرايط طبيعي حدود 15 سال عمر مي كند و 2 تا3 سال طول مي كشد تا بالغ شود.
بزرگ ترين دشمن اين گونه سوسمار، آتش است. اگر آتشي روشن شود ممكن است به حذف اين گونه زيستي نادر و با ارزش منجر شود.

جام جم :
18/8/89

پلنگ گيلان در خطر انقراض

معاون محيط طبيعي اداره كل حفاظت محيط زيست گيلان گفت: برآورد جمعيت پلنگ جنگل هاي گيلان، به كار كارشناسي دقيق و تخصصي نياز دارد كه هنوز صورت نگرفته است. به گزارش ايسنا، روند شكار بي رويه و تخريب جنگل ها و گسست زنجيره حيات جانوري گيلان، يكي از معضلات جدي استان است و كارشناسان محيط زيست معتقدند با ادامه اين روند در آينده نزديك نسل پلنگ، مرال و شوكا، اين جانوران نجيب، زيبا و منحصر به فرد جنگل ها و كوهستان شمال ايران را به سرنوشت شير بيشه زارهاي ايران، ببر خزري و آهوي گيلان تبديل خواهد كرد.
به عقيده دوستداران محيط زيست، حال كه نسل حاضر در برهه اي درخشان در برخورداري از آگاهي به سر مي برد آيا زمان آن فرا نرسيده است تا نگذارند پلنگ جنگل هاي گيلان كه اكنون به تعداد انگشت شمار رسيده است به سرنوشت شير، ببر و آهوي جنگل هاي شمال دچار شود؟ حسين علي نژاد، معاون محيط طبيعي اداره كل حفاظت محيط زيست گيلان، با بيان اين كه در حال حاضر كل، بز و پلنگ در جنگل هاي گيلان در معرض خطر انقراض قرار دارند، گفت: بايد با تنوير افكار عمومي، احياي زيستگاه ها و كارهاي كارشناسي دقيق و تخصصي براي برآورد جمعيت اين گونه ها صورت بگيرد كه تاكنون انجام نشده است تا با نتايج حاصله بهتر بتوانيم از اين جانوران ارزشمند حفاظت كنيم. وي افزود: پلنگ حيواني با سازگاري بالابا محيط زيست است و معمولادر راه هاي صعب العبور جنگل هاي گيلان زندگي مي كند كه در تير ماه سال 87 يك گزارش در منطقه ديلمان سياهكل از وجود 2پلنگ در اين منطقه خبر داده و عكس برداري هاي لازم نيز صورت گرفته بود.
براساس اين گزارش، گاهي قلمرو هر پلنگ مي تواند به 12تا15 كيلومتر مربع برسد و اين وسعت به ميزان غذاي موجود در منطقه مورد تغذيه حيوان بستگي دارد و پلنگ با قدرت بي نظير خود مي تواند گاه شكاري با 3 برابر وزن خود را مورد حمله و تغذيه قرار دهد.

منبع :جام جم
14/10/89

بسیاری از جمعیت های پروانه های اندمیک زاگرس نابود شده اند

تهران - مسئول بخش رده بندی بندپایان دفتر موزه تاریخ طبیعی سازمان محیط زیست گفت: بسیاری از جمعیت های پروانه های اندمیک زاگرس نابود شده اند.

به گزارش ايرنا به نقل از دبیرخانه پروژه حفاظت از تنوع زیستی زاگرس مرکزی، علیرضا نادری افزود: از 150 گونه پروانه در زاگرس مرکزی، 31 گونه اندمیک هستند.
وي اظهار داشت: در حالی که 31 گونه اندمیک و انحصاری از پروانه های ایران در زاگرس مرکزی شناسایی شدند اما چرای بی رویه دام که منجر به از بین رفتن پوشش گیاهی شده ، جمعیت این پروانه ها را تهدید می کند.

استان تهران دارای سه يا چهار گونه اندمیک است که در هیچ جای دنیا قابل مشاهده نیست.

اين کارشناس محيط زيست افزود: تاکنون حدود 190 گونه پروانه در زاگرس شناسايي شده که از اين تعداد حدود 150 گونه در زاگرس مرکزي يافت مي شوند و حدود 31 گونه اندميک ايران در منطقه زاگرس هستند اما متأسفانه به دليل تخريبهاي گسترده در سطح منطقه جمعيت بسياري از اين گونه ها به خطر افتاده است.
وی ادامه داد: از مهمترين تهديدات براي پروانه هاي منطقه، می توان به چراي بي رويه دام هاي محلي، توسعه مزارع کشاورزي و باغات و افزایش مصرف سموم و کودهای شیمیایی، توسعه شهرنشيني، سدسازي، آلاينده ها، ساخت صدها کیلومتر جاده و خطوط انتقال نیرو، قطع درختان جنگلی، آتش سوزی اشاره کرد. نادري ادامه داد: همه اين عوامل دست به دست هم به نابودي اکوسيستم هاي با ارزش کوهستاني زاگرس که در جهان منحصر به فرد است کمک مي کنند این در حالی است که اغلب گونه هاي اندميک پروانه های زاگرس در ارتفاعي معادل 2500 تا 4000 متر زندگي مي کنند که نشان از وجود شرايط بهتر در اين کمربند ارتفاعي دارد اما همین ارتفاعات هم از آسیب ها مصون نمانده است.

این کارشناس افزود: تقريبا در کمتر نقطه اي از اين منطقه کوهستاني امروزه شاهد بکري و دست نخوردگي پوشش گیاهی و جانوری هستيم ، تنها شايد در شيب هاي بسيار تند صخره اي و حوزه هاي امن داخل مناطق حفاظت شده توسط سازمان حفاظت محيط زيست شاهد اين موضوع باشيم که اين خود تنها درصد بسيار کوچکي از سطح زاگرس مياني را در بر مي گيرد.

نادری گفت: بسياري از جمعيتهاي پروانه هاي اندميک در زاگرس هم اکنون نابود شده و يا تحت فشار بالاي عوامل خارجي بر اکوسيستم زندگي مي کنند. براي مثال گونه اندميکstempfferi Polyommatus که زماني براي اولين بار در سال 1938 در ارتفاعات بالاي 3000 متر شمال شيراز کشف شد، امروزه ديگر به علت چراي بي رويه دامها ديده نمي شود.

وي ادامه داد: سالها بعد يعني حدود سال 2002 ميلادي جمعيتهاي جديدي از گونه مزبور توسط Pavel Skala پروانه شناس چک در ارتفاعات بالاتر زاگرس مياني کشف و به ثبت رسيد که حداقل نگراني ناشي از انقراض گونه فوق را کاهش داده ولي با اين وجود با گذشت زمان دوباره اين نگراني وجود دارد که جمعيتهاي بازمانده نيز روز به روز به سوي ارتفاعات عقب نشيني کرده و در نهايت‌ منقرض شوند.

به گفته وی در بازديدهاي ميداني از ارتفاعات مياني زاگرس عامل چراي بي رويه کاملا مشهود است به طوري که ديدن گله هاي چند ده تايي يا بيشتر بز در ارتفاعات بالاي 3500 متر امري عادي به نظر مي رسد و همین امر می تواند باعث از بین رفتن گل ها و گیاهان منطقه و نابودی جمعیت پروانه ها شود.

در جهان تاکنون 20 هزار پروانه شناسایی شده که از این میان در حدود 400 گونه درایران یافت شدند.

تاريخ انتشار : 21/12/1389
خبرگزاري ايرنا