دل نوشتي براي وطنم...

( سرزمين من ايران من )

تو را دوست ميدارم . نه براي يك لحظه. نه براي يك شب . نه براي يك بهار . و اين رويايي زود گذر نيست...
ايران من . تو را دوست ميدارم . از تمام جانم . براي خاك پر افتخارت .
سر زميني كه وسعتش تا بي نهايت پيش ميرفت و افسوس كه امروز تمام خاطرات و اقتدارش را
در پاسارگاد و در قلب آزادمرد آزاد انديش پارسي گوي جا گذاشت . به دست آشناي بي نشان !
آشناي دروغين ! ولي هنوز , در رگهايت خون صلابت و عشق مي جوشد و ريشه هاي غيرتت هرگز
با تبر هزار رنگ ظلم آشنا جدا نخواهد شد....!
وطنم . صداي خسته ات از زير خاكهاي پارس بر استخوانم چنگ ميزند و آوار هاي بي رحمي پيكرت
را مي آزارد و گذر آبي بهانه اي مي شود تا پدر پارس ويرانه شود و بميرد....!
تو فراموش شده اي مي دانم . چندي ميشود . و من سخنم مانند تو خاموش مي ماند ...
تمدن چند هزار ساله ي باشكوهت افتخار من است و من هنوز يك ايرانيم آرياييم ...
سرزمين من وطنم تو را تا ابد دوست ميدارم
تا ابد.....
ايران من....

تقديم به امپراتور بي همتاي ايران ... كوروش كبير....

بسیار زیبا Smile

شادمان باشید

ايران من

(................!! )
قلب هاي ما با عشق و خروش هميشه براي تو و براي جاودانگي تو خواهد تپيد....
و پدر پارسيم را پيماني ميدهم كه تا توانم سرزمين باشكوهم ايران را
به سان نام پر افتخارش و پيشينه ي پر اقتدارش در آورم ....

ايران من

چگونه ميتوانم گام بر دارم و با غرور راه برم و فرياد بزنم كه من ايرانيم
(........................!! )
مگر تو براي من هم نيستي ..؟..مگر من به اندازه ي تمام ايراني هاي
ديگر از تو سهم ندارم....؟ مگر من هم مثل آنها از وجود و خاك تو
سرشته نشدم ....؟
پس چرا بايد بعضي ها تو را به نابودي بكشند و من حتي جرات چرا گفتن
هم نداشته باشم.....
من اجازه نخواهم داد كه سرزمينم و تمام عشق و افتخار و وجودم اينگونه
به دستان آنها نابود شود ...

ايران من

خوانده ام كه در تمامي اين هزاران سال و در گذر همه ي اين شب ها و
روز ها چگونه تو را بازيچه ي خودخواهي ها ي خود قرار داده اند و چگونه
ظرافت و زيبايي هايت را با بي رحمي به ويراني كشانده اند...
چه صبري داري تو....
راستي روز مادر است .....
روزت مبارك.....

دوستان اگر ميبينيد نوشته ي من كمي ناموزون شده براي اينه كه قسمتي از بين خط اول و دوم آن پاك شده است ....!!! Sad

در ضمن نوشته ي پيشينم به كل پاك شده و فقط چند خط از آن باقي مانده.... Sad

خيلي دردناكه........ Sad

همه چیز آرومههههههههههههه من چه قدر خوشحالمممممممممممممممممممممم Smile

بانو نيلوفر از همدردي شما بسيار سپاسگزارم.....

ايران من

سخن ها دارم برايت وطنم....
سخن هايي كه از نهادم با عشق بيرون مي آيند و همچون آه خسته اي در فضاي اكنون محو مي شوند و
بار ديگر خفته باقي مي مانند و خاموش ميشوند......
سخن هايي كه جز خيالي دور چيزي نخواهد بود...
و گفته هاي آرماني من....انگار قرار است هميشه به دور از خيال آنها هم بماند....
و انديشه ي من براي تو ست....و براي سازندگي توست....
و افسوس كه هرگز انديشه ي من در ياد ها باقي نخواهد ماند .....
و من , همچون ديگران , تنها دست خطي به يادگار ميگذارم تا بداني كه من هم سهمي از تو و
از خيال دوست داشتن هاي تو خواهم داشت....

ايران من

دلم ميخواهد پلك هايم را بر هم زنم...
و فردا را , با پلك هاي بسته ام ببينم...!
كاش فردا بتوانم گوشه ي روشن خورشيدت را در هلال مژه هايم لمس كنم...
و هر گاه نسيم سحرگاهي گونه هايم را بوسيد من بوي آشناي وطنم را با تمام وجود تنفس كنم....

ايران من
فردا سپيده در هواي تاريك تو خواهد دميد.....
و نور روي رنگ پريده و ماتت را با ملايمت نوازش خواهد كرد....
و تو آن روز چه زيبا ميشوي.....

پریسا بانو من چکامه های شما را سخت دوست میدارم Razz

بانو نيلوفر گرامي

سپاس فراوان از لطف شما.....
من چامه هايم را براي وطنم مي نگارم تا با توان اندكم , اندك كاري كه مي تونم براي وطنم كرده باشم .... Smile

درود بر بانوی میهن دوست و خوش ذوق پریسا
سپاس برای سروادهای زیبایتان که بی شک از دل هر چه برون آید بر دل نشیند..

عضويت در سايت

پریسا خانم واقعا دست نوشته های شما بسیار زیباست ممنون از شما و طرز تفکرات دوست عزیز

جناب تورج سپاسگزاري بي نهايت مرا بپذيريد.... Smile

پيش از شما در بخش پيام ها از بانو آريادخت عزيز هم سپاسگزاري كرده بودم....
از اينكه مي بينم هموطنان گراميم اينچنين نوشته هاي ناچيز مرا تحسين ميكنند بسيار خوشحال و دلگرم مي شوم ...
سخنان شما به من قوت قلب ميدهد و من خوشحالم از اينكه كسي انديشه هاي تماما وطن خواهانه ي مرا دوست مي دارد...!

هر چه مينويسم تنها براي ميهنم است و آرزوي من ديدن چهره ي راستين و جايگاه حقيقي ايران عزيزم است...!!!
Smile

گونه هايم را به خنكاي دل انگيز امواجش چسباندم....
موج هايي كه از پس هم مي آمدند و آهسته به زير مي رفتند....
و در گوشهايم سخني از دورها نجوا ميكردند...
آواي مرطوب و پر خروشش به يكباره قلبم را از جا كند ....
و حسي از عشق در من جوشيد....
به راستي اين آبي با احساس , تمامي وجودم را مبهوت ميكرد...
گاه دلم هوس ميكرد ابهت حيرت آورش را در آغوشم بگيرم و بي پروا
خودم را در آن پهنه ي بي كران پارسي , بياندازم.....
و بي وقفه فرياد برآرم ...و بگويم با تمام عشق و غرور و افتخار م به
اين وسعت آبي سرشار از اقتدار مي نازم و مي بالم....
و هيچ يك از نام هاي بيگانه و سر شار از انزجار و نفرت را براي تو نمي خوام...!!!

اي خليج هميشه پارسي من....
تا ابد پارسي خواهي ماند...