واژگان خاموش

درود بر همگی

پیرامون ترقچه کردن باید بگویم ترقچه کردن ویژه ی ایرانیان بود چون شمشیر آنان راست بود . ترقچه کردن با شمشیر یا قمه در حالیکه سوار بر اسب چهار نعل میتاختند و به دل سپاه میزدند موجب میشد فرد جنگاور بتواند یک تنه با گروه بی شماری درگیر شود چون در حالت ترقچه چون به حالت دروانی بر بالای سر خود میچرخاندن و به حالتی خمیده روی اسب بودند دیگر کسی نمیتوانست با او درگیر شود و سپاه پراکنده میشد و به هم میریخت اکنون شما بیندیشید شمار کسانی که ترقچه میکردند و به دل سپاه میرفتند هر چه بیشتر میشد به هم ریختگی سپاه بیشتر میشد این روش را راهزنان نیز به کار میبردند و موجب ترس و وحشت زیادی در کاروان میشدند .

تازیان ترقچه بلد نبودند چون شمشیر آنها داسی شکل بود و به سادگی تنها دور سر میچرخاندند بدون اینکه آن را بترانند .

ترقچه با چوب را بیشتر چوپانان و شبانان برای دفاع از گله در برابر جانوان وحشی همچون گرگ انجام میدادند و برای دعوا یعنی نمیخوایتند کسی را بکشند بلکه می خواستند او را تنبیه کنند .

واژه ی دیگر

فعل مرکب :

ویلِه زدن

ویله ,جیغ های بلند بسیار بسیار بلند زنان در هنگام ترس از دیدن جانوران و یا در هنگام خاک کردن درگذشتگان از غم جانکاه میکشند .

شاید ویله با وای یا وایو در پیوند باشد چون بیشتر برای سوگواری آن هم تنها برای زنان کاربرد دارد . چون در شهر من رسم است که فرد سوگوار با دیدن هر مهمان درجه یک و یا دوستان بسیار نزدیک ویله بکشد و میهمان او را در آغوش کشد البته یک رسم قدیمی است که از بین رفته و تنها در خاندانهای سنتی دیده میشود .