نوروز

ایرانیم ریشه به خاکم میهنم هست سوز میهن آمیخته با جان و تنم هست

هر گز به به همه گوهر گیتی نفروشم این در دری را که به درج دهنم بست

آری هر بار پس از زمستان و پیش از آنکه درختان گوشوار گیلاس به گوش گیرند بهار می آید

چرخ دیر و روزگار برپاست چه باشیم و چه نباشیم. بهار آمد با بهانه های رنگین وزیبا باز هم آمد.

بهار رستاخیزی است که پس از گذر هر سال میرسد رستاخیزی که هر کسی به آن باور دارد.

پس ای آدم ها بیایید تا ما نیز به دور از کج رویها وکج منشی ها جدای از هر افسوس و اندوه پیراسته از هر کینه

اراسته بر سر ره بهار دلها بنشینیم. در کنار کسانی که دوستشان داریم به گرد سفره بهارانه نوروزی که

گستر ده ایم . زانو بزنیم نیایش بخوانیم و از پس ستایش خداوند هستی بخش شکر بگوییم که روزهای پر از

زیبایی و شادی را در بر یادمان افزوده ایم. در این سال نو ای کاش چیزی را از دست ندهیم که حسرت

بخوریم . این را از آن یکتای مهر بان بی همتا خواهانم که تمام نیایشها و آرزوهای شما مردم نیک ایران

زمین را بی پاسخ نگذارد.